efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Είναι ανατριχιαστικό, τουλάχιστον, να βλέπεις υπουργούς να πετιούνται σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται αδίστακτος στις αποφάσεις του, αδιαφορεί πλήρως για το εάν αυτές οι αποφάσεις ερεθίζουν το δημοκρατικό αίσθημα ή και το μιαίνουν.

Πάει και η πάγια θέση της «Αριστεράς» για χωρισμό Εκκλησίας – κράτους, πάνε οι πανεπιστημιακοί… πάει και η υποτιθέμενη «αντίσταση» σε κρατικές ιδιωτικοποιήσεις (όρα Πιτσιόρλας), πάνε όλα όσα νόμιζαν αρκετοί «πιστοί» της κυβέρνησης, ότι θα μπορούσαν κάπως να εμφανίσουν ένα, μικρό έστω, αριστερό προσωπείο της.

Ο πρωθυπουργός κατάφερε ακόμη ένα πλήγμα κατά της Αριστεράς· μάλλον ας το δούμε κι αλλιώς: η απομάκρυνση του τέως υπουργού Παιδείας αποτελεί μεγάλη ήττα για την Αριστερά αλλά και για κάθε δημοκρατικό πολίτη που βλέπει σαν συνθήκη εκ των ων ουκ άνευ τον χωρισμό κράτους και Εκκλησίας (πάντοτε με πεζοκεφαλαία η δεύτερη, παρακαλώ).

Ψιλά γράμματα για τον Ελληνα πρωθυπουργό το λαϊκό αίσθημα και το ήθος της παλιάς Αριστεράς, αλλά είναι βέβαιο ότι σύντομα θα αναζητεί μεγεθυντικούς φακούς για να τα διαβάσει· και τότε θα ‘ναι αργά.

Ο Φίλης τώρα. Δραματικά κι ωραία αυτά τα περί σφυρηλάτησης της στάσης του (της γενιάς του) απέναντι στην Αριστερά στα ανυπότακτα χρόνια, τότε που τους απέβαλλαν απ’ τα σχολεία καθυβρίζοντάς τους μιάσματα κι αλήτες. Πώς συνδέει αυτή τη στάση με τη σημερινή κοινωνία της κρίσης; Και ποιοι είναι καλέ οι «πολιτικοί της τηλεοπτικής σαπουνόπερας», οι «άδειοι από ζωή», που απέκτησαν τίτλους σπουδών με τα λεφτά του μπαμπά;

Για δες, εκτός καρέκλας, πόσες επικλήσεις γίνονται στο αγωνιστικό παρελθόν. Οταν ο ίδιος ούρλιαζε «θα σε λιώσουμε, θα σε τσακίσουμε» στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, εννοούσε ως κυβέρνηση ότι θα το έκαναν ή ως αγνοί, παλιοί αγωνιστές; Της κριτικής προηγείται η αυτοκριτική, διαφορετικά καλύτερα να μη γίνεται.

Παρ’ όλα αυτά κατανοητή η πίκρα του -δεν μπορεί ένας καθηγητής να αφήσει μετεξεταστέο έναν μαθητή τού άριστα· κάτι δεν πάει καλά με τον καθηγητή. Ε, ας το ερμηνεύσει ο ίδιος, ή ας ρωτήσει τον καθηγητή…

Πολιτικά και τεχνοκρατικά παίρνουμε το μέρος του. Θυμίζουμε τον κήρυκα που έστειλε ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος στον ομόλογό του τής Μιλήτου, Θρασύβουλο, να μάθει πώς διοικεί κανείς καλύτερα το πόπολο. Γνωστή ιστορία.

Ο Θρασύβουλος τον οδήγησε σ’ έναν σιτοβολώνα, αλλά δεν του μιλούσε· απλώς έκοβε τα πιο ψηλά και πιο ωραία στάχυα. Γύρισε απορημένος ο κήρυκας στην Κόρινθο. Το και το, λέει στον Περίανδρο. Πανούργος και ευφυής αυτός, κατάλαβε αμέσως τι του μήνυσε ο συνάδελφός του.

Ας θεωρήσει ο κ. Φίλης ότι ήταν ένα από τα υψηλότερα και ωραιότερα στάχυα· τ’ άλλα περιττεύουν. Θα πείτε, τι δουλειά έχει η τυραννία με τη δημοκρατία της «Αριστεράς», τι δουλειά έχει ο εκλεγμένος πρωθυπουργός με τους αρχαίους τυράννους. Ελα, ντε. Πάντως δεν μπορείς να πεις, ταιριάζει γάντι η ιστορία του Ηρόδοτου.

Οι εποχές όλες πάντα έχουν να επιδείξουν κάτι ανάλογο. Δεν παίζεις με την εξουσία. Ο Νίκος Φίλης -προς τιμήν του, αλλά ώς εκεί- έπαιξε. Και έχασε. Φοβάμαι μήπως νομίσει ότι έσωσε και την τιμή της «Αριστεράς» -αλλά κι αυτό είναι δικαίωμά του· όπως και πολλών άλλων.