Πριν από δυο χρόνια ο ΘΑλέξης ήταν εξόχως δημοφιλής, αλλά λαϊκό δεν τον λες επ’ ουδενί. Αναζητώντας νεαρός την ευφορία της λαϊκότητας με το πλοίο της άγονης γραμμής, βρέθηκε στη Νίσυρο και σε μια παραδοσιακή εμποροπανήγυρη, με τη μεσολάβηση της θείας φώτισης ασφαλώς, την ανακάλυψε -κρατηθείτε- στο πρόσωπο του κατακαημένου Πάνου Καμμένου. Μα την Παναγία. Την Κυρά. Ας δώσουμε όμως τον λόγο στον ίδιο, που έπλεξε χθες, στο ηφαιστειογενές σκηνικό της ακριτικής νήσου, ένα καυτό, σαν λάβα, εγκώμιο στον συνοδοιπόρο του.
Αναυδους άφησαν τους λιγοστούς κατοίκους οι αναπάντεχες εκμυστηρεύσεις του: «Φίλες και φίλοι θέλω να σας πω πως είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος και συγκινημένος, που βρίσκομαι ξανά στη Νίσυρο μετά από πολλά χρόνια. Είχα ξανάρθει στο νησί σας ως φοιτητής, θυμάμαι, τότε, με μια σκηνή και σλίπινγκ μπαγκ. Στην Παχιά». Εννοεί προφανώς την ακτή Παχιά Αμμο, που συγκεντρώνει ώς τις μέρες μας γυμνιστές και ελεύθερους κατασκηνωτές. Διότι η, έστω και προσωρινή, παραμονή στη νησίδα Παχιά, στα δυτικά, απαιτεί βάρκα, προμήθειες και υποδομές, τις οποίες οι σπουδαστές του Πολυτεχνείου σπανίως διαθέτουν.
Το μεγαλύτερο πανηγύρι της Νισύρου λαμβάνει χώρα τον Δεκαπενταύγουστο, βορειοδυτικά στην Παναγία Σπηλιανή. Στα εννιάμερα της Κοίμησης της Θεοτόκου γιορτάζει ένα άλλο εκκλησάκι, σε μικρή απόσταση απ’ το σημείο που έστησε άλλοτε το αντίσκηνό του ο πρωθυπουργός, ο οποίος εξακολούθησε: «Σ’ εκείνες τις διακοπές, δεν θα το ξέρει αυτό ο Πάνος ο Καμμένος, αλλά ήταν η πρώτη φορά που τον συνάντησα. Ηταν στο πανηγύρι της Παναγίας, στον Εμπορειό όμως, στην Κυρά, σ’ ένα εξαιρετικά, μου έχει μείνει στη μνήμη, πολύ ζεστό, ανθρώπινο πανηγύρι, όπου σχεδόν όλο το νησί σε μια αυλή, με καλούδια τα οποία είχανε φτιάξει απ’ τα σπίτια, μοιράζανε κρέας και πατάτες, θυμάμαι, βραστές και θυμάμαι πως ήταν εκεί κι ο Πάνος ο Καμμένος».
Αφωνο, αλλά γελαστό, τον άκουγε το συνεταιράκι του: «Τότε ο Πάνος ήταν ένας πολιτευτής της Δεξιάς. Εγώ ήμουνα από τότε, από μικρός, στον χώρο της Αριστεράς. Είχα την αίσθηση ότι είναι ένας μπούλης, ένα παιδί, εν πάση περιπτώσει, αυτό που λέμε μιας πλούσιας οικογένειας και μου ’κανε εξαιρετική εντύπωση το γεγονός ότι ήταν ένας πραγματικά λαϊκός άνθρωπος. Ζεστός, μιλούσε σε όλους, έπιανε κουβέντα σε κάθε τραπέζι και η αποδοχή του κόσμου απέναντι στον Πάνο ήτανε εξαιρετική. Και θέλω σήμερα να του το θυμίσω».
Το πώς μπορεί να θυμηθεί κάποιος κάτι που ακούει πρώτη φορά, μόνο ο ΘΑλέξης το ξέρει. Φρονώ πάντως ότι τα υπόλοιπα φρικιά της Παχιάς Αμμου, βλέποντας τον πιστότερο οπαδό του Ψηλού -δεν αναφέρω επώνυμο καθόσον προληπτικός- να ανταλλάσσει με την μπουκιά στο στόμα χειραψίες και χαιρετούρες με το σύνολο των πανηγυριωτών θα τον χαρακτήρισαν μάλλον βλαχοδήμαρχο, παρά λαϊκό τύπο.
Ακάθεκτος ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε τους διθύραμβους και τους επαίνους: «Πράγματι ο Πάνος είναι ένας άνθρωπος έξω καρδιά και να ’σαστε περήφανοι που είναι από ’δώ από τα Νικιά, από τη Νίσυρο, που είναι συντοπίτης σας και έχουμε μια εξαιρετική συνεργασία». Οι ατυχείς ακρίτες δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν γιατί θα πρέπει να επαίρονται με τη συμπόρευση των δύο ανδρών. Η ψυχούλα τους το ξέρει· κι η τσέπη τους. «Βράσ’ τα» μονολογούν. Σαν τα γεώμηλα του πανηγυριού.
