Ετσι σχολίασε, με δριμύτατη ανακοίνωση («θα τους γονατίσουμε…» κ.λπ.), ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Νουμάν Κουρτουλμούς, το πρόσφατο, πολύνεκρο τρομοκρατικό πλήγμα σε νυκτερινό κέντρο της Κωνσταντινούπολης:
«Στόχος ήταν να διχαστεί η τουρκική κοινωνία». Είπε κι άλλα, από αόριστα μέχρι αδιάφορα: για «βοήθεια του Θεού», «υποστήριξη του λαού», «μέγιστο εθνικών δυνατοτήτων» (ό,τι περίπου λέγεται συνήθως σε ανάλογες περιπτώσεις)∙ 39 νεκροί, εν ώρα διασκεδάσεως, και 65 τραυματίες, οι περισσότεροι τουρίστες, στο πιο κοσμικό σημείο της Πόλης, δεν είναι θέμα να μην κάνεις ούτε μία επίσημη δήλωση! Αλλά περιορίζομαι σ’ αυτό: Στόχος ήταν να διχαστεί η τουρκική κοινωνία.
Το ερώτημα που προβάλλει αυτομάτως, το πρώτο ερώτημα, είναι: Ποιοι έχουν στόχο να διχάσουν την τουρκική κοινωνία; Ποιοι, όχι γιατί θέλουν να τη διχάσουν∙ οι σκόπιμοι διχασμοί πάντα έχουν ένα αιτιολογικό, όλο και κάτι γνωρίζουμε στην Ελλάδα από τέτοια! Αλλά, την τουρκική κοινωνία, τώρα, ποιοι θέλουν να τη διχάσουν;
Και το επόμενο ερώτημα που, κατά συναγωγή, ακολουθεί το προηγούμενο: Είναι, τώρα, η τουρκική κοινωνία μονοιασμένη, ώστε κάποιοι να θέλουν να τη διχάσουν; Οι πολιτικές Ερντογάν -θολά αντιφατικές πριν από το φερόμενο ως αποτυχόν πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου, επιθετικές εναντίον πάντων μετά το, υποτιθέμενο, πραξικόπημα- έχουν στόχο την ενότητα της τουρκικής κοινωνίας ή μήπως συντείνουν στη διαίρεσή της;
Κακά τα ψέματα, όσο και αν καταδικάζει κανείς (ποιος εχέφρων δεν καταδικάζει) τρομοκρατικές ενέργειες, αιματηρότατες, εναντίον αμάχων και ανύποπτων, «ισλαμικά κράτη» και άλλους πυρήνες αίματος που με φανατικό οίστρο σωτήρα/τιμωρού αναλαμβάνουν ευθύνες…
Κακά τα ψέματα. Κενό πολιτικής βρήκε ο Ερντογάν, όταν από δήμαρχος έγινε πρωθυπουργός. Κενό πολιτικής (τώρα το λένε «κενό ασφαλείας»! Από λέξεις άλλο τίποτα…) βρίσκουν και οι ποικιλώνυμοι ζηλωτές και κάνουν τα στυγερά που κάνουν! Τι φαντάζεται ο κ. Κουρτουλμούς, ότι θα δεχόταν αλλεπάλληλα πλήγματα μια Τουρκία ενωμένη;
