Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος πριν αναλάβει επικεφαλής της Εκκλησίας της Ελλάδος είχε καταγραφεί στη συνείδηση ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας ως συνετός και μετριοπαθής ιεράρχης.
Πολύ πίστευαν ότι και μετά την ανάρρησή του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο όλα αυτά θα τον ακολουθούσαν έστω και σε μικρότερο βαθμό. Η συνέντευξή του στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και στον Αλέξη Παπαχελά ήταν η αντιστροφή των πραγμάτων.
Ολα όσα είπε συνιστούν μια ανατροπή και μια προσχώρηση. Ανατροπή της δικής του εικόνας και επιβεβαίωση της προσχώρησής του στις πιο συντηρητικές απόψεις της ιεραρχίας και του θεσμού τον οποίο κλήθηκε να υπηρετήσει. Ο αρχιεπίσκοπος έχει υιοθετήσει θέσεις της Ακροδεξιάς, καθώς έκανε λόγο για «βοήθεια μόνο στους Ελληνες».
Δεν είναι ρατσισμός αυτό; Επεκτείνοντας, μάλιστα, αυτή τη λογική κατέληξε και σε ένα θρησκευτικό ρατσισμό λέγοντας: «Ο μουσουλμάνος δεν αφομοιώνεται από τον Ελληνα. Μόνον εμείς θα πάμε προς τα ‘κεί και όχι αυτοί προς εμάς». Δηλαδή τι εννοεί, να εκχριστιανίσουμε μερικούς μουσουλμάνους ή να συνεχίσουμε τις Σταυροφορίες;
Η κατάληξη της λογικής του κ. Ιερώνυμου ήταν να καλύψει πλήρως τον Αμβρόσιο Καλαβρύτων. Κατά τα λεγόμενά του «ο Αμβρόσιος αυτά που επισημαίνει δεν είναι λάθη, αλλά δεν είναι αυτός ο κατάλληλος τρόπος για να εκφράζεται ένας ποιμένας».
Δηλαδή η κατάρα «να σαπίσει το χέρι» του Νίκου Φίλη δεν συνιστά απαράδεκτη έκφραση για έναν ιεράρχη και σαφή άρνηση της χριστιανικής θρησκείας; Ηταν απλώς λάθος έκφραση; Θα είχε αξία να βλέπαμε πώς θα το εξέφραζε αλλιώς ο αρχιεπίσκοπος.
Eπειτα από όσα αναφέραμε, ίσως δεν έχει αξία να προσθέσουμε όσα αντικομμουνιστικά είπε ο κ. Ιερώνυμος, έστω κι αν εκφράστηκε με καλά λόγια για τον κ. Κουτσούμπα. Η ουσία είναι ότι η Εκκλησία, ως ιεραρχία και όχι ως λαϊκός κλήρος, θέλει για το δικό της -κυρίως υλικό- συμφέρον να παρεμβαίνει στα ζητήματα του κράτους και να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων και αντιλήψεων όλων των πολιτών και όχι μόνο των πιστών.
Γι’ αυτό και αντιτάσσεται στον χωρισμό από το κράτος. Οσο ο αρχιεπίσκοπος θα επιμένει σε αυτούς τους στόχους θα αποδεικνύει ότι δεν έχει τη δύναμη, ούτε τη θέληση, να εκσυγχρονίσει τον θεσμό της Εκκλησίας. Λυπηρό, αλλά πραγματικό.
