Ο Μπέπε έμεινε επί ξύλου κρεμάμενος

Λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες διήρκεσε η συμμαχία του κινήματος Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο με την ευρωομάδα των Φιλελευθέρων και Δημοκρατών.

Ο ιδρυτής των «πεντάστερων» είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την ομάδα του Βρετανού ευρωσκεπτικιστή Νάιτζελ Φάρατζ και να προσχωρήσει σε εκείνη των Φιλελευθέρων, με επικεφαλής τον Γκι Φέρχοφσταντ.

Η λογική που προέβαλλε ο Γκρίλο ήταν ότι ο Φάρατζ, με τη νίκη στο βρετανικό δημοψήφισμα, πέτυχε τον στόχο του και είναι πολύ πιθανό, πλέον, στην επόμενη νομοθετική περίοδο να μη βρίσκεται καν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Τα σαράντα χιλιάδες μέλη των Cinque Stelle (Πέντε Αστέρων) που εξέφρασαν τη βούλησή τους διά της διαδικτυακής οδού, σε ποσοστό 78,5%, αποφάσισαν να στηρίξουν την απόφαση του Ιταλού ηθοποιού και πολιτικού.

Από τις Βρυξέλλες, όμως, τελικά, έφτασαν άσχημα μαντάτα. Ο Φέρχοφσταντ, αργά χθες το απόγευμα, τόνισε πως «δεν υπάρχει αρκετά κοινό έδαφος ώστε να μπορέσει να γίνει δεκτό το αίτημα του κινήματος Πέντε Αστέρων: να προσχωρήσει στην ομάδα των Φιλελευθέρων και Δημοκρατών».

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «υφίστανται διαφορές σε κύριας σημασίας ευρωπαϊκά θέματα».

Μια περίεργη υπόθεση, στην οποία επιλογές τακτικής μπλέχτηκαν με προβλήματα πολιτικής γραμμής και ταυτότητας των δυνάμεων που έπρεπε να προχωρήσουν στον περίεργο αυτό γάμο ή, έστω, συνοικέσιο.

Ο Γκρίλο ήθελε να αλλάξει συνοδοιπόρους στην Ευρώπη για να καταφέρει να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία εκλογής του νέου προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Τυπικά, θα έπρεπε να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Φέρχοφσταντ, αλλά στην τελική, καθοριστική φάση, θα μπορούσε να πάρει μέρος και στο πολιτικό παιχνίδι που θα οδηγήσει, πιθανότατα, στην εκλογή του σοσιαλιστή Τζάνι Πιτέλα ή του κεντροδεξιού Αντόνιο Ταϊάνι.

Παράλληλα, σύμφωνα με διάφορα ιταλικά ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, ο Γκρίλο και ο Φέρχοφσταντ φέρεται να είχαν συμφωνήσει τη συνεργασία αυτή, ήδη από τις 4 Ιανουαρίου, θέτοντας ως κύρια κοινά σημεία τις αρχές της διαφάνειας, της ελευθερίας και της ισότητας και στοχεύοντας «στην προάσπιση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων», αλλά και «στην αλλαγή της ευρωζώνης».

Προφανώς, όμως, οι παραδοσιακές πολιτικές διαφορές των δύο πολιτικών παρτενέρ, αποδείχθηκαν ισχυρότερες από κάθε είδους κοινή πρόθεση.

Mπορούμε να υποστηρίξουμε με σχετική βεβαιότητα, πάντως, ότι ο Γκρίλο δεν σκέφτηκε να αλλάξει την κύρια γραμμή του, αποκηρύσσοντας την κριτική προσέγγιση του οικοδομήματος του ευρώ.

Προσπάθησε, προφανώς, να κάνει μια πολιτική ακροβασία, φοβούμενος την απομόνωση, λόγω και της πιθανότατης αποχώρησης του Φάρατζ από το ευρωπαϊκό πολιτικό στερέωμα.

Μέχρι χθες το μεσημέρι, τα απλά μέλη αλλά και πολλά στελέχη των Πέντε Αστέρων ήταν διχασμένα: κάποιοι συνέχισαν να στηρίζουν τη βούληση του ιδρυτή τους, θεωρώντας, προφανώς, ότι γνωρίζει τι ακριβώς πράττει.

Αρκετοί άλλοι, όμως, δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, πιστεύοντας ότι το ρίσκο θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από τα ενδεχόμενα οφέλη.

Τώρα, ο ίδιος ο Γκρίλο αναφέρεται στην «καθεστηκυία τάξη η οποία θέλησε να φράξει τον δρόμο στην είσοδο των Πέντε Αστέρων στην τρίτη, μεγαλύτερη ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου» και προσθέτει πως «όλες οι δυνάμεις κινήθηκαν ενάντια στο κίνημά του».

Προκύπτουν, βέβαια, κάποια ερωτήματα:

Αν τα πράγματα έχουν όντως έτσι, πώς ο Ιταλός πολιτικός και κωμικός μπόρεσε να αποδειχθεί τόσο αφελής και δεν προέβλεψε ότι μέρος των Ευρωπαίων φιλελευθέρων θα αντιδρούσε αρνητικά στο αίτημά του για συνεργασία;

Πώς μπορεί μια δύναμη, που έχει διακηρύξει με κάθε τρόπο ότι τάσσεται κατά του υφιστάμενου συστήματος, να μην έχει ακόμη καταλάβει τους κύριους μηχανισμούς λειτουργίας του;

Αναμένεται να διαπιστωθεί, τώρα, αν θα υπάρξουν αρνητικές συνέπειες για τα Πέντε Αστέρια σε ό,τι αφορά την πρόθεση ψήφου των πολιτών και ποια μπορεί να είναι η έκτασή τους.