Δεξιές και αριστερές του Κέντρου πτυχές

Οσο και να πασχίζουν διάφοροι πολιτικοί, διάφορων πολιτικών χρωμάτων, να συγκροτήσουν σχήματα οιονεί κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά (με κορμό το κέντρο και παρυφές από τα άκρα), μάλλον ματαιοπονούν.

Το εκλογικό σώμα δεν αποκόπτεται εύκολα από την «ορθοδοξία» του -μια μορφή λαϊκισμού και αφοσίωσης που ταλανίζει τη χώρα (αλλά όχι αυτούς τους φανατικούς). Λες κι έχουν δώσει όρκο πίστης στον πολιτικό τους «γκουρού» και νιώθουν ένοχοι αν κάπως παρεκκλίνουν από τα δόγματά του· θεωρούν ότι στιγματίζονται αν παραβιάσουν έστω κατ’ ελάχιστον τον «όρκο» τους.

Οι διάφορες προσπάθειες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στον χώρο της Κεντροαριστεράς κυρίως, τουλάχιστον έτσι ισχυρίστηκαν οι «πρωτοπόροι» των νέων μετασχηματιστικών κινήσεων, έχουν βαλτώσει τόσο στα μικρά ποσοστά που λαμβάνουν στις εκλογές και στις δημοσκοπήσεις όσο και στα αρχηγικά καπρίτσια (ματαιοδοξία που δεν κρύβεται) των προέδρων ή αρχηγών.

Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει βάση (παιδεία και πολιτική παράδοση, θεσμική συνείδηση κ.ά. κοινοβουλευτικά) σ’ όσους επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν το Κέντρο.

Ο χώρος υπάρχει βεβαίως για όσους αρέσκονται στη μετριοπαθή συμβίωση και για ‘κείνους που δεν θέλουν να (κατα)πιέζονται από κομματικές ντιρεκτίβες.

Στην Ευρώπη, που υπάρχει μακρά κοινοβουλευτική παράδοση (βασισμένη σε εξεγέρσεις και επαναστάσεις -στον Διαφωτισμό), τέτοια σχήματα είναι καθιερωμένα και παγιωμένα, κυρίως όμως αυτά της Κεντροδεξιάς -η σοσιαλδημοκρατία μάλλον εξεμέτρησε το ζην ακόμη και στις σκανδιναβικές χώρες.

Ο καπιταλισμός, που έχει στο τσεπάκι του τις δικτατορίες όταν δυσκολεύεται (και τον φασισμό), πάντα εφευρίσκει τρόπους να παρατείνει και επεκτείνει την κυριαρχία του, είτε με τη μόδα και τον καταναλωτισμό, είτε με την τρομοκρατία, είτε με την «εξαγωγή δημοκρατίας»· δεν έχει σημασία εάν ολόκληρα κράτη καταστρέφονται ή αιμορραγούν από κατασκευασμένους εμφυλίους -κι ούτε βεβαίως θίγονται τα ανθρωπιστικά συναισθήματα κανενός από τους θανάτους λόγω πείνας εκατομμυρίων παιδιών.

Αλλά ξεφύγαμε. Τα κεντροαριστερά και κεντροδεξιά μυαλά της χώρας δεν φαίνεται να χολοσκάνε για τον πόνο του πλανήτη και την ανίερη, υβριστική εξαθλίωση των κατοίκων του.

Λίγη πόζα, κομμάτι «ανανέωση», μια τάχα άνεση στις κινήσεις, λίγο (μη -ο θεός να το κάνει μη) ξύλινη γλώσσα, δυσαρέσκεια προς τα άκρα (!) και μερικά ακόμη ασήμαντα σημειολογικά (γι’ αυτούς άκρως επικοινωνιακά) και νομίζουν πως άλωσαν την πολιτική τέχνη.

Τους καψερούς. Εχουν πολλά ψωμιά να φάνε έως ότου καταλάβουν τις ανάγκες της κοινωνίας· αυτή τη στιγμή ούτε καν ν’ αφουγκραστούν τους καημούς της δεν μπορούν.

Οι περισσότεροι εξ αυτών είναι βλαστάρια του μιντιακού συστήματος· αυτό τους εξέθρεψε, τους έκανε γνωστούς και λοιπά. Μια τέτοια «αναγνώριση» είναι παροδική, θα όφειλαν να καταλάβουν εγκαίρως και ίσως τότε να μην έκοβαν καπίστρι· ουδείς τους προφύλαξε -το ‘κοψαν το καπίστρι (της αλαζονείας και ματαιοδοξίας) και άντε τώρα να συγκρατηθούν (στομωθούν), λαλίστατοι όντες και υπερφίαλοι, κενόδοξοι.

Ποιος ξέρει, ίσως νομίζουν, επιπροσθέτως, ότι μπορούν να γίνουν οι νέοι «σωτήρες» της χώρας -αυτό πια…

Είναι γεγονός ότι οι καιροί ου μενετοί. Ας ξεκαβαλικέψουν και ας αρχίσουν να συνομιλούν -και μεταξύ τους και με τα πάσχοντα ελληνικά στρώματα· σε καλό θα τους βγει, εννοώ δεν θα φοβούνται να επισκέπτονται την ελληνική περιφέρεια ή να κυκλοφορούν πεζή και μόνοι στην Αθήνα. Θα ‘ναι μια καλή αρχή -και γι’ αυτούς τους ίδιους και για τη δημοκρατία που έχουμε…