Η τραγική κατάσταση της οικονομίας της χώρας έχει, μεταξύ άλλων, και μια ακόμα αρνητική επίπτωση επάνω σας, κυρίες και κύριοι. Λυπάμαι που το λέω αλλά, κάνοντας συχνά τη διαδρομή Αθήνα – Μαραθώνας και αντίστροφα, διαπιστώνω δεκάδες παραβάσεις, οι περισσότερες από τις οποίες -μεγάλες ταχύτητες, σφήνες, παραβίαση του «κόκκινου» κ.λπ.- είναι πολύ επικίνδυνες.
Απ’ την άλλη, διαπιστώνω την ανυπαρξία αστυνόμευσης και, άρα, βεβαίωσης των παραβάσεων αυτών.
Αλλά το χειρότερο είναι άλλο: όσες φορές ο δικός μου – το ‘χει αυτό το συνήθειο- τόλμησε να κάνει παρατήρηση σε οδηγό για τον (κακό) τρόπο που οδηγούσε, εισέπραξε βρισιές και, στην καλύτερη περίπτωση, απαντήσεις του είδους «δεν μας παρατάς, μας έχουν τρελάνει με τους φόρους, όλο δίνουμε, κι εσύ μού λες για το κόκκινο φανάρι;».
Ειλικρινά, κυρίες και κύριοι, δυσκολεύομαι να καταλάβω το γιατί, επειδή τα οικονομικά μας πάνε κατά διαόλου, πρέπει εμείς να οδηγούμε σαν τρελοί και να σκοτωνόμαστε στους δρόμους.
Διότι εγώ πίστευα ότι, λόγω ακριβώς της κατάστασης αυτής, οι οδηγοί θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτικοί, μιας και μια απλή υλική ζημιά σημαίνει οικονομική -και όχι μόνο- επιβάρυνσή τους.
Παραδείγματος χάριν, αφ’ ότου άρχισε να φαίνεται στις τσέπες του η κρίση, ο δικός μου μείωσε σημαντικά την ταχύτητα οδήγησής του (από τα 100 και βάλε, τώρα δεν ξεπερνά τα 70), γεγονός που σήμανε αύξηση, κοντά στο 20% των χιλιομέτρων που κάνει με κάθε γέμισμα του ρεζερβουάρ.
Επίσης, οδηγώντας «παθητικά», χωρίς σπινιαρίσματα στα φανάρια, τρελές προσπεράσεις κ.λπ. έρχεται εδώ, στον Μαραθώνα, άνετος και ευδιάθετος, έχοντας απολαύσει τη διαδρομή, ενώ πριν γύριζε αγχωμένος, αγριεμένος, σαν να επέστρεφε από πόλεμο…
Αλλωστε -και το λέω γιατί το ‘χω ψάξει- οδηγώντας με υπερβολικές ταχύτητες σε δρόμους με φανάρια, στην πράξη δεν κερδίζουμε τίποτα: ξεκινώντας με σπινιαρίσματα απ’ το ένα φανάρι, θα σταματήσουμε στο επόμενο, κανά-δυο χιλιόμετρα παρακάτω, οπότε θα μας φτάσουν κι όσοι οδηγούν σοβαρά, σαν άνθρωποι.
Το μόνο που θα ‘χουμε καταφέρει οδηγώντας σαν παλαβοί είναι το γρηγορότερο άδειασμα του ρεζερβουάρ μας και η αύξηση της πιθανότητας για κάποιο τροχαίο. Χώρια η άσκοπη φθορά στα «τακάκια» των φρένων.
Γι’ αυτό σας λέω, κυρίες και κύριοι: μην τα κάνουμε χειρότερα απ’ ό,τι είναι, δεν είναι καιροί για συνεργεία, δικαστήρια και νοσοκομεία.
Ηρεμήστε, κατεβάστε ταχύτητες και δείξτε λίγη ευγένεια στους άλλους οδηγούς. Ζητάω πολλά;
* Το Αλλοπαράκι είναι το αγαπημένο μου σκυλάκι, με το οποίο παρέα ανεβοκατεβαίνουμε Αθήνα-Μαραθώνα-Αθήνα. Κι ενώ εγώ εκνευρίζομαι με όσα βλέπω, αυτή σημειώνει, μετράει, υπολογίζει και καταγράφει. Τώρα κατάλαβα το γιατί.
-320x213.jpg)
