Σας είχα ξαναγράψει γι’ αυτήν, πάει κάνας χρόνος τώρα.
Σας ξαναγράφω, με αφορμή την πρόταση που έκανε ο δήμαρχος Σερρών στην ΚΕΔΕ (Κεντρική Ενωση Δήμων Ελλάδας) να γίνεται «ευθανασία» στα αδέσποτα που δεν υιοθετούνται.
Εστω κι αν ο νόμος που ισχύει ορίζει ότι αυτά, αφού περισυλλεγούν και στειρωθούν, πρέπει να επανατοποθετούνται στο σημείο απ’ όπου περισυνελέγησαν.
Η Λόλα, λοιπόν -έτσι την έβγαλα- είναι μια μεγαλόσωμη καλλονή που είχε την ατυχία να την εγκαταλείψουν οι «δικοί» της σε μια απόμερη γειτονιά του Μαραθώνα, όταν μετακόμισαν σε άλλο σπίτι.
Οι νέοι ένοικοι την κληρονόμησαν θέλοντας και μη, αλλά δεν την υιοθέτησαν. Απλώς, την αφήνουν να ζει γύρω απ’ το σπίτι, χωρίς όμως και να τη φροντίζουν.
Πέρσι, αρχή του καλοκαιριού, την είδα και τη λυπήθηκα: Ψύλλοι και τσιμπούρια είχαν στήσει πάρτι στο σώμα της, είχαν καταστρέψει το τρίχωμά της. Σερνόταν το δύστυχο ζωάκι.
Αρχισα να την φροντίζω, αλλά αυτή ήθελε άμεση ιατρική περίθαλψη, δεν της έκαναν τίποτα τα σπρέι και το περιλαίμιο.
Τότε, μια γειτόνισσα ειδοποίησε τη φιλοζωική του Μαραθώνα. Την πήραν τη Λόλα και την πήγαν στην Ελληνική Φιλοζωική Εταιρεία, όπου την έκαναν καλά.
Δύο μήνες μετά την ξανάφεραν πίσω, εκεί που ανήκε, στη γειτονιά της.
Την είδα και δεν τη γνώρισα: μια χαρά το τρίχωμά της, ζωήρεψε το βλέμμα της, κανονικό το περπάτημά της, ήταν μια σωστή κουκλάρα!
Σ’ όλον αυτό τον χρόνο που πέρασε την ταΐζω σχεδόν κάθε μέρα, καθώς δίπλα απ’ το στέκι της είναι το γυμναστήριο όπου πηγαίνω.
Μόλις ακούσει τη μηχανή του αυτοκινήτου μου εμφανίζεται, όπου και να ‘ναι. Ερχεται, της ανοίγω την πόρτα, βάζει μέσα την κεφάλα της, για τα καθιερωμένα χάδια.
Μετά της βάζω το φαΐ της -που μόλις το μυρίσει αρχίζει να χοροπηδάει- και φεύγω.
Μίλησα με πολλούς γείτονες και γειτόνισσες και όλοι -και όλες- μού είπαν πόσο την αγαπάνε.
Δεν πειράζει κανέναν, δεν κυνηγάει γάτες, σκύλους, αυτοκίνητα, είναι μια σωστή κυρία.
Και καθώς έχει στειρωθεί, δεν μαζεύονται αρσενικά όταν φτάνει σε οίστρο, κάτι που ασφαλώς θα προκαλούσε πρόβλημα στη γειτονιά.
Αν στον Μαραθώνα είχε ακολουθηθεί η πρόταση του δημάρχου Σερρών, η Λόλα, αν και υγιέστατη και πανέμορφη, θα είχε θανατωθεί.
Α! Παρά λίγο να ξεχάσω το ανδραγάθημα της Λόλας -έτσι, για να μη νομίσετε ότι τζάμπα τρώει το φαΐ της.
Ενα βράδυ, κατά τις 3 π.μ. μια γειτόνισσα ξύπνησε απ’ τις αγριοφωνάρες της Λόλας που δεν έλεγαν να σταματήσουν.
Πάει στο παράθυρο και τι βλέπει; (ο δρόμος φωτίζεται από λάμπες της ΔΕΗ).
Κάποιος τύπος είχε μπει στο οικόπεδο, απέναντι απ’ το σπίτι της κυρίας (όπου υπήρχαν οι κότες της, ο κόκορας και μερικά εσπεριδοειδή) και γέμιζε νάιλον σακούλες με αυγά και καρπούς!
Εβαλε κι η κυρία τις φωνές, λύσσαξε η Λόλα -δεν γαβγίζει απλώς, βρυχάται!- οπότε ο τύπος παράτησε τη λεία του, πήδηξε τα κάγκελα και εξαφανίστηκε. Είδατε η Λόλα;
Το κατόρθωμά της έκανε τον γύρο της γειτονιάς και από τότε οι γείτονες την αγαπάνε, ενώ πριν απλώς τη συμπαθούσαν.
■ Αυτή την ιστορία σάς τη διηγήθηκα για να σας πείσω ότι όχι μόνο είναι δυνατόν, αλλά είναι και σωστό να επιστρέφουν τα αδεσποτάκια -αφού ελεγχθούν από κτηνίατρο και εμβολιαστούν- στο σημείο που βρέθηκαν, εκτός αν είχαν βρεθεί κοντά σε σχολεία, νοσοκομεία κ.λπ., όπως σωστά ο νόμος προβλέπει.
Μια ολόκληρη γειτονιά μπορεί κάλλιστα να συντηρήσει, με τα αποφάγια και μόνο, ένα – δύο αδεσποτάκια, μέχρι να βρεθεί κάποιος να τα υιοθετήσει. Σκυλάκια (και γατάκια) είναι, δεν είναι τυραννόσαυροι… που θα μας φάνε ζωντανούς!
