Να ξεκινήσουμε με τα αυτονόητα. Οι νόμοι υπάρχουν για να εφαρμόζονται. Το δικαίωμα ανυπακοής απέναντι σ’ έναν άδικο νόμο δεν ανήκει στην κομμουνιστική παράδοση, αλλά στη φιλελεύθερη.
Οταν το κράτος απαιτεί από τους πολίτες να σέβονται τη νομιμότητα, διαφορετικά δεν μπορεί να υπάρξει συνθήκη ομαλής συμβίωσης, είναι υποχρεωμένο να τηρεί τους νόμους.
Αν δεν του αρέσουν, τους αλλάζει με τις συνήθεις διαδικασίες, όσο όμως είναι ενταγμένοι στο σώμα Δικαίου πρέπει να τους εφαρμόζει. Αλλιώς παρανομεί ασυστόλως.
Επιπλέον, οι δικαστικοί λειτουργοί δεν επιτρέπεται να κάνουν επιλεκτική ερμηνεία του νόμου και να προσθέτουν προϋποθέσεις που δεν προβλέπονται, γιατί σ’ αυτήν την περίπτωση αυθαιρετούν, χώρια που είναι ευάλωτοι στην κατηγορία για συναλλαγή με την εξουσία.
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας δικαιούται ολιγοήμερη άδεια από το 2011 όταν συμπλήρωσε τον απαιτούμενο χρόνο κράτησης. Επίσης δεν εκκρεμεί εις βάρος του αξιόποινη πράξη, δεν έχει τιμωρηθεί πειθαρχικά και έχει επιδείξει καλή διαγωγή εντός των φυλακών.
Ολες οι αιτήσεις του έχουν απορριφθεί με δικαιολογίες που δεν αντέχουν στην κριτική. Πότε με το επιχείρημα ότι δεν θα κάνει καλή χρήση της άδειάς του, πότε με το επιχείρημα ότι παραμένει αμετανόητος, άρα είναι ύποπτος για να διαπράξει αδικήματα για τα οποία έχει καταδικαστεί.
Ο Κουφοντίνας, και με την απολογία του στο δικαστήριο και με δηλώσεις και συνεντεύξεις του, έχει πει ότι ο κύκλος της «17 Νοέμβρη» έκλεισε το 2002. Επίσης άσκησε κριτική στον Χριστόδουλο Ξηρό όταν παραβίασε την άδεια που του είχε χορηγηθεί, λέγοντας ότι με την επιλογή του δίνει την αφορμή στο κράτος να ακυρώσει στην πράξη το δικαίωμα των κρατουμένων.
Εσχάτως, το πειθαρχικό συμβούλιο που απέρριψε το νέο αίτημα του Κουφοντίνα επιχείρησε να κολυμπήσει σε βαθιά ιδεολογικά νερά χωρίς να διαθέτει τα απαραίτητα προσόντα, δηλαδή ένα σωσίβιο σοβαρότητας.
Η εισαγγελέας ζήτησε δήλωση μετανοίας (δεν το προβλέπει ο σχετικός νόμος) και στο κείμενο της απόρριψης σημειώνει τα εξής απίθανα: «Εξακολουθεί να πιστεύει (σ.σ. ο Κουφοντίνας) ότι η επανάσταση την οποία οραματίζεται δεν μπορεί να γίνει ειρηνικά αλλά απαιτεί άσκηση βίας».
Τι ανακάλυψη! Ας της πουν λοιπόν πως επαναστάσεις χωρίς βία δεν έχουν γίνει. Αν αυτή ξέρει κάποια, κάπου, κάποτε, να μας ενημερώσει. Ακόμη και η αστική επανάσταση, στην οποία οφείλει την ύπαρξή της και τη θέση της, ήταν βίαιη, πολύ βίαιη. Δεν έχει ακούσει τίποτε για το 1789 και τους Ροβεσπιέρο, Δαντών, Σεν Ζιστ;
Για να τραβήξουμε όμως τη συγκεκριμένη λογική μέχρι την έσχατη συνέπειά της, μήπως θα μπορούσε η κ. εισαγγελέας να μας πει τι οφείλει να κάνει το κράτος με τα νόμιμα κόμματα -κοινοβουλευτικά ή εξωκοινοβουλευτικά- που πιστεύουν ότι ο καπιταλισμός χωρίς επανάσταση δεν ανατρέπεται;
Κοντολογίς, η μόνη επανάσταση που είναι αναίμακτη είναι η επανάσταση του αυτονόητου. Αυτή καλείται να υπηρετήσει το πειθαρχικό συμβούλιο. Με την ευκαιρία: Η κυβέρνηση η οποία μιλάει για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων ΟΛΩΝ έχει άποψη για το θέμα;
Ανάγωγα
Βλέποντας τους ανθρώπους που θέλει να τοποθετήσει ο Τραμπ σε κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις -πλούσιοι, πολύ πλούσιοι, πάρα πολύ πλούσιοι, πρώην στρατηγοί με βρόμικες επιδόσεις στα πεδία των μαχών, πρώην διπλωμάτες με πολεμοκάπηλο παρελθόν- δεν μπορώ να μην αναφωνήσω:
Επιτέλους ο αμερικανικός καπιταλισμός δεν κρύβεται, μας δείχνει το πραγματικό πρόσωπό του.
