Όπως άλλωστε και παγκοσμίως, έτσι και εντός συνόρων, η πρόταση του Χάϊλε Γκεμπρεσελασιέ έτυχε ευρύτερης ανταπόκρισης! Ο 45χρονος αιθίοπας, άλλοτε κεντρική φυσιογνωμία του στίβου, τόσο με δήλωση του που είχε διεθνή απήχηση το περασμένο καλοκαίρι οσο και με συνέντευξη του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», πρότεινε «ανανέωση του αθλητισμού σε όλο τον κόσμο» και ως «μέσο λαϊκής εντόνωσης στην τωρινή περίοδο παγκόσμιας κοινωνικής πίεσης!».
Σταχυολογήσαμε τις αντιδράσεις που λάβαμε απο την προτροπή της ισχυρής αθλητικής προσωπικότητας απ’ την Αφρική! Απο παλιούς και νέους έλληνες-μέλη αθλητικών οικογενειών αλλά και -ίσως αυτό να είναι ακόμη πιο σημαντικό- από προπονητές ενταγμένους σε αθλητικά προγράμματα για παιδιά!
Δημήτρης Καϊτσης, Αλέξανδρος Τομασέν:
Λαϊκός αθλητισμός – ειρηνική κοινωνική επανάσταση στους καιρούς των…μνημονίων!
Ο Δημήτρης Καϊτσης, γυμναστής σε αθλητικά προγράμματα της Δήμου Πεντέλης, υπέγραψε την ίδια πρόταση και τόνισε παραμέτρους που αντιστοιχούν στην εγχώρια αθλητική πραγματικότητα αλλά και στην στάση ζωής μας:
«Η πρόταση Γκεμπρεσελασιέ έχει ουσιαστική σημασία, με την διευκρίνηση εκ μέρους μου, οτι ιδιαίτερα στην χώρα μας και σε όλες τις εποχές, δεν πρέπει να περιμένουμε τα πάντα απο το κράτος αλλά να στηριχθούμε και στην δική μας ανησυχία αρα και πρωτοβουλία! Η κοινωνική πίεση των τελευταίων ετών δεν είναι μόνο πρόβλημα αλλά και ευκαιρία, εννοώ την λέξη! Ο λαϊκός αθλητισμός είναι μέσο εξασφάλισης δημόσιας υγείας, κατάλληλων ψυχολογικών αντανακλαστικών σε καιρό πίεσης όπως η περίοδος που ζούμε! Τόσο ως ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά και σε οργανωμένη μορφή όπως την εννοεί ο Γκεμπρεσελασιέν, με το όραμα κάθε ενός απο εμάς που αγαπάμε και ασχολούμαστε με τον αθλητισμό… Παρατηρώ στην χώρα μας οτι στα χρόνια των μνημονίων, υπάρχει λαϊκή τάση γι αθλητική δράση…
Δεν χρειάζονται μεγάλα κονδύλια απο το κράτος ώστε ν αξιοποιηθεί η ίδια λαϊκή τάση! Σχέδιο, όραμα χρειάζονται, πόσο μάλλον σε χώρα με βαθιές ρίζες στον αθλητισμό όπως η Ελλάδα! Παράλληλα με την λαϊκή τάση σε όλες τις ηλικίες γι’ άθληση, παρατηρούμε όλοι μας, ιδιαίτερα στους νέους συμπολίτες, τάσεις κατάθλιψης, αυτοκτονιών, κρίσεις πανικού για το αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον και οχι μόνο…
Ο αθλητισμός είναι πανάκεια για όλα αυτά! Η συνεχής άσκηση προκαλεί ενδορφίνες που καταπολεμούν τα ίδια συμπτώματα και γεννά ευεξία, ευφορία, μέσα αντίστασης στην κοινωνική πίεση που ζούμε όλοι μας!
Αθλητικά στελέχη με όραμα για καλύτερο αύριο υπάρχουν αρα αρκεί, με πρόγραμμα, σχέδιο και οχι με υψηλό κόστος επαναλαμβάνω, το κράτος να οργανώσει τον αθλητισμό με την αποστολή του κοινωνικού αγαθού!».
Ο γυμναστής Αλέξανδρος Τομασέν, επίσης ενταγμένος σε δημοτικά αθλητικά προγράμματα, τόνισε την αυτονόητη στροφή προς τις μικρές ηλικίες:
«Τα λόγια του Γκεμπρεσελασιέ είναι με επίσημο τρόπο, οτι λέμε, σε κάθε ευκαιρία, στην χώρα μας πολλοί άνθρωποι του αθλητισμού!
Η μορφή που έχει λάβει ο επαγγελματικός αθλητισμός, απόντων των οργανωμένων προγραμμάτων που ανέφερε και ο Γκεμπρεσελασιέ, μας έχει απομακρύνει απο τον σχολικό αθλητισμό που πρέπει, για ευνόητους λόγους, να είναι το πρώτο ζητούμενο! Σχολικός αθλητισμός λοιπόν, οχι όμως με δασκάλους να παριστάνουν τους γυμναστές όπως στην χώρα μας με όποιους κινδύνους συνεπάγεται αυτό για τα ίδια τα παιδιά!
Η κοινωνική πίεση που ζούμε, αν υπάρξει όραμα απο το κράτος που αλήθεια δεν απαιτεί απαγορευτικά κονδύλια, μπορεί να γίνει αφορμή ώστε ο αθλητισμός ως ευρύτερο κοινωνικό αγαθό να γίνει αιτία καλής υγείας, χαράς!
Η γνώση μου από το εξωτερικό υπαγορεύει πως την ίδια αναγκαία πρόσβαση ευρύτερων λαϊκών μαζών σε αθλητικά προγράμματα, στηρίζει κατάλληλο νομικό πλαίσιο που απουσιάζει από την Ελλάδα…
Εδώ ως γνωστόν κυριαρχεί ο επαγγελματικός αθλητισμός, ποδόσφαιρο και οχι μόνο, και με την μορφή που υπάρχει, περισσότερο προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και κοστίζει στο δημόσιο ταμείο, παρά προσφέρει, έστω και την ανώδυνη εκτόνωση που χρειάζεται ο συμπολίτης της πιεστικής εποχής μας!
Υπάρχουν στελέχη, γυμναστές και όχι μόνο, που μπορούν να στελεχώσουν παρόμοια λαϊκά αθλητικά προγράμματα που, επαναλαμβάνω για ευνόητους λόγους, δεν είναι ακριβή πολυτέλεια για την Ελλάδα της κρίσης…
Δεν χρειάζονται απαγορευτικά ποσά από το κράτος…
Μόνο όραμα, σχέδιο ώστε να δείξει στον πολίτη που ασφυκτιά στην εποχή μας έναν άλλο δρόμο διεξόδου μέσω του μαζικού αθλητισμού!
Οι ήδη υπάρχουσες αθλητικές εγκαταστάσεις, με μικρές προσθήκες, αρκούν ώστε η παραίνεση Γκεμπρεσελασιέ, παράλληλος στόχος πολλών από εμάς που ερχόμαστε σ’ επαφή με το πλατύ κοινό, αρκούν ώστε να μπει και στην Ελλάδα ο αθλητισμός σε άλλη, ευρύτερη βάση!».
