Στις 2/11/2016, στην κατάμεστη μεγάλη αίθουσα του κρατικού Μεγάρου Μουσικής, ο Αργεντινός Φράνκο Φατζόλι, κορυφαίος κόντρα-τενόρος του παρόντος, ένωσε τη μοναδική φωνητική τέχνη του με τις μουσικές δυνάμεις της Καμεράτας υπό την πάντα ευφυή διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου, προσφέροντας ένα ανεπανάληπτης ποιότητας αφιέρωμα στον Ροσίνι.
Το ειδικό ενδιαφέρον του ρεπερτορίου και η καθαρά μουσική απόλαυση των ερμηνειών αλληλοσυμπληρώθηκαν ιδανικά. Η απόλυτα ευπρόσδεκτη επένδυση του Πέτρου στον Ροσίνι ήρθε ως αναμενόμενη, φυσική επέκταση και απόληξη μιας μακράς διαδρομής στο μπαρόκ.
Ο Φατζόλι τραγούδησε άριες ανδρών ηρώων από τις σοβαρές όπερες του Ροσίνι «Δημήτριος και Πολύβιος» (Σιλβένο), «Η κυρά της Λίμνης» (Μάλκολμ), «Τανκρέδος» (Τανκρέδος), «Σεμίραμις» (Αρσάκης) και «Εδουάρδος και Χριστίνα» (Εδουάρδος) γραμμένες για μεσόφωνο ή κοντράλτο.
Καθώς ουδεμία από τις όπερες αυτές έχει παρουσιαστεί μεταπολεμικά στην Ελλάδα, και, επιπλέον, άριες και αποσπάσματα δόθηκαν με όργανα εποχής και ιστορική στιλιστική πιστότητα μουσικής διεύθυνσης και τραγουδιού το ακρόαμα προσέλαβε διάσταση αποκάλυψης!
Με φωνή σε πλήρη άνθιση, ηχοχρωματικά ωραία, εντυπωσιακά μεγάλη και ομοιογενή, δίχως ασυνέχειες στα περάσματα μεταξύ άνω, μεσαίας και κάτω περιοχής, και με άριστη τεχνική που του επέτρεπε να αποδίδει άνετα τρίλιες, διανθίσεις και δεξιοτεχνικές εξάρσεις, ο Φατζόλι κυριολεκτικά «κέντησε».
Εκφραστικά πλούσιο, ευγενές και μεστό, το σε βάθος καλλιεργημένο τραγούδι του άντλησε κάθε γλυκασμό και απόχρωση συναισθήματος από τις απαιτητικές σελίδες του Ροσίνι, φωτίζοντας αβίαστα τη σχέση τους με τον απερχόμενο κόσμο του μπαρόκ και των καστράτων, την πηγή του αληθινού «bel canto».
Ο Πέτρου διηύθυνε την Καμεράτα με τον γνωστό μαγευτικό συνδυασμό σφρίγους, δριμύτητας αλλά και γλυκασμών, αφήνοντας άπλετο χώρο στον τραγουδιστή να αναπτύξει το «ωραίο τραγούδι» του.
Εκτός των αριών, ακούστηκαν εισαγωγές από τις ροσίνειες όπερες «Δημήτριος και Πολύβιος» και «Τορβάλντο και Ντορλίσκα». Επιπλέον, το ροσίνειο ρεπερτόριο εμπλούτισε ευπρόσδεκτα η σύνθεση «Εισαγωγή, θέμα και παραλλαγές για κλαρινέτο και ορχήστρα», που ερμήνευσε με διονυσιακό οίστρο σε κλαρινέτο εποχής ο αριστοτέχνης Σπύρος Μουρίκης, αφήνοντας άναυδο το ακροατήριο.
Τέλος, λειτουργώντας με πατριωτικά φιλέρευνο πνεύμα, ο Πέτρου συμπεριέλαβε στη συναυλία τη «Sinfonia» (ορχηστρική εισαγωγή) από την καντάτα του Μάντζαρου «Ο Οδυσσέας στα Ηλύσια Πεδία» αποκατεστημένο μουσικά από το Εργαστήριο Ελληνικής Μουσικής του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Ισορροπώντας αναγνωρίσιμα μεταξύ Μπετόβεν και Ροσίνι, το άκουσμα της μουσικής του Μάντζαρου φώτισε στιγμιαία τη φυσική, γόνιμη και ευτυχή εκκίνηση της ελληνικής μουσικής ως εκδήλωση περιφερειακής ανάπτυξης της ιταλικής μουσικής ζωής στα Ιόνια νησιά του 18ου και 19ου αιώνα. Δύο μέρες αργότερα, το ίδιο πρόγραμμα παρουσιάστηκε στο θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι.
