Μάχη πολιτικής επιβίωσης δίνει στο μέτωπο των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις η κυβέρνηση, η οποία μέχρι τώρα ανθίσταται σθεναρά σε όλα όσα θέλει να επιβάλει η νεοφιλελεύθερη πλευρά. Το ΔΝΤ μαζί με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς θέλουν να επιβάλουν την άρση κάθε προστασίας της μισθωτής απασχόλησης.
Μάλιστα φτάνουν στο σημείο να αξιώνουν ακόμη και την επιβολή αντισυνταγματικών διατάξεων, όπως την απαγόρευση της μονομερούς προσφυγής των συνδικάτων στον θεσμό της Διαιτησίας. Επίσης δείχνουν να γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις συμφωνίες των κοινωνικών εταίρων (ΓΣΕΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ).
Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε και το Σάββατο, κατά τις διαπραγματεύσεις μέσω τηλεδιάσκεψης όπου τελικά κανένα από τα μέρη δεν έκανε βήμα πίσω. Από σήμερα πάντως η συζήτηση θα λαμβάνει χώρα μέσω των τεχνικών κλιμακίων ενώ η ελληνική πλευρά κρατά μικρό καλάθι σε σχέση με την επίσκεψη Μοσκοβισί (θα συναντηθεί αύριο με την υπουργό Εφη Αχτσιόγλου).
Στις ομαδικές απολύσεις λοιπόν το ΔΝΤ, πέραν της αύξησης του ορίου των απολύσεων από 5% σε 10%, δέχεται να αντικατασταθεί η απαίτησή του για εγκαθίδρυση ενός συστήματος μεταγενέστερης έγκρισης των ομαδικών απολύσεων από το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας με την υποχρέωση κοινοποίησης των προσπαθειών διαβούλευσης και ενημέρωσης των εργαζομένων.
Παράλληλα δέχτηκε να είναι υποχρεωτικό το «κοινωνικό πλάνο» ανακούφισης όσων χάνουν την εργασία τους.
Σε σχέση με τον ΟΜΕΔ επιμένουν να ζητούν να τεθούν όροι μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία και να δεσμευτεί η ελληνική κυβέρνηση ότι θα αλλάξει το σημερινό καθεστώς μέχρι τον Ιούνιο του 2017 (έπειτα από νομική γνωμοδότηση ανεξάρτητης αρχής επί του θέματος).
Στις συλλογικές διαπραγματεύσεις επιδιώκουν να μη συζητηθεί το θέμα του τρόπου καθορισμού του κατώτατου μισθού (η ελληνική πλευρά επιμένει να θέλει να γυρίσει στο καθεστώς που τον καθόριζαν οι κοινωνικοί εταίροι και όχι ο εκάστοτε υπουργός Εργασίας).
Ωστόσο, ζητούν να μειωθεί ο αριθμός που απαιτείται για τη σύσταση επιχειρησιακού σωματείου σε 12 υπογραφές (αν η επιχείρηση απασχολεί κάτω από 20 εργαζομένους) ή σε 15 (αν απασχολεί πάνω από 20). Από την άλλη δέχονται την 6μηνη μετενέργεια (αντί της τρίμηνης) αλλά επ’ ουδενί δεν θέλουν την επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων (είναι υπέρ της υπερίσχυσης της επιχειρησιακής σύμβασης).
Τέλος, για τον συνδικαλιστικό νόμο ζητούν από τη μία να υπάρξει ηλεκτρονικό μητρώο μελών στα σωματεία αλλά από την άλλη θέλουν να φέρουν από το παράθυρo την ανταπεργία (lock out) ζητώντας με την τάχιστη διαδικασία της προσωρινής διαταγής να μπορεί ο εργοδότης να μην πληρώνει όσους εργαζομένους δηλώνουν ότι επιθυμούν να εργαστούν κατά τη διάρκεια μιας απεργιακής κινητοποίησης, εντούτοις δεν δύνανται διότι υπάρχουν απεργιακές κινητοποιήσεις.
Από την πλευρά της η ελληνική κυβέρνηση ανθίσταται σθεναρά προβάλλοντας την ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία και τις συμφωνίες των κοινωνικών εταίρων αλλά και την τοποθέτηση θεσμών όπως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας.
-320x213.jpg)
