Ανοιχτό το θέμα των εργασιακών σχέσεων

Στο βορβορώδες πεδίο του αδιεξόδου κινείται πλέον η διαπραγμάτευση για τη συμφωνία με τους δανειστές σε σχέση με τη β’ αξιολόγηση με όλα τα ενδεχόμενα να είναι ανοιχτά, καθότι τα εργασιακά αποδεικνύονται η θρυαλλίδα που μπορεί να φέρει ακόμη και την αποχώρηση του ΔΝΤ από την ενασχόληση με το ελληνικό πρόγραμμα.

Τουλάχιστον στο υπουργείο Εργασίας έχουν αρχίσει να «προσεύχονται» ώστε να ευοδωθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αφού αν η ελληνική πλευρά υποκύψει και δεχθεί όλα όσα απαιτεί το ΔΝΤ (με τη σιωπηρή συναίνεση της ευρωπαϊκής πλευράς) τότε ο νεοφιλελεύθερος Αρμαγεδδών θα εισβάλει και θα σαρώσει όχι μόνο την ελληνική αγορά εργασίας αλλά και τις ευρωπαϊκές δομές προστασίας της απασχόλησης…

Προς το παρόν οι εκπρόσωποι των δανειστών μας έφυγαν από το ελληνικό έδαφος αφήνοντας ανοιχτό το θέμα των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, ενώ η ελληνική πλευρά μέχρι τώρα δεν δείχνει σημάδια υποχώρησης στα βασικά ζητήματα που απασχολούν τους εργαζομένους (συλλογικές διαπραγματεύσεις, κατώτατος μισθός, ομαδικές απολύσεις).

Ο στόχος ωστόσο να υπάρξει μια κάποια συμφωνία στο Euroworking Group της 28ης Νοεμβρίου, που θα επικυρωθεί στο Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου, παραμένει και ως εκ τούτου από σήμερα αναμένεται να πάρουν φωτιά το παρασκήνιο, το ανατολίτικο παζάρι, οι τηλεδιασκέψεις και τα emails.

Ουδείς πάντως εγγυάται το αποτέλεσμα, αφού τα όσα ζητούν οι δανειστές φέρουν την ελληνική κυβέρνηση (υπό τον όρο της υποχώρησης στις προσταγές τους) να μετεξελιχθεί από πολέμιο σε συμπολεμιστή του νεοφιλελευθερισμού. Ούτε λίγο λοιπόν ούτε πολύ οι δανειστές μας απαιτούν να υπάρξει απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων με μια εκ των υστέρων διοικητική έγκριση του πλάνου και βέβαια αύξηση του ποσοστού στο 10%.

Μάλιστα φτάνουν στο σημείο να θέλουν να επιβάλουν ακόμη και αντισυνταγματικές ρυθμίσεις, όπως η κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ (κάτι που έχει κριθεί από τα ελληνικά δικαστήρια, αφού οι προηγούμενες κυβερνήσεις και υπουργοί, όπως ο Αν. Λοβέρδος ή ο Γ. Βρούτσης το μόνο που έκαναν ήταν να αποδέχονται ό,τι τους πρόσταζαν χωρίς καμία διαπραγμάτευση).

Ομαδικές απολύσεις: Οι δανειστές μας θέλουν να θεσμοθετηθεί η αύξηση του ορίου των απολύσεων από 5% σε 10%.

Μάλιστα έχουν προτείνει την αντικατάσταση της τωρινής πρωθύστερης έγκρισης των ομαδικών απολύσεων από ένα «διοικητικό σύστημα» εκ των υστέρων ελέγχου που θα υποχρεώνει τον εργοδότη μόνο σε γνωστοποίηση (έλεγχος νομιμότητας και όχι σκοπιμότητας).

Συγκεκριμένα η πρότασή τους είναι ο εργοδότης να υποχρεούται να ενημερώνει εγγράφως το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ) για τις ομαδικές απολύσεις τις οποίες σκοπεύει να πραγματοποιήσει και οι οποίες θα μπορούν να γίνουν εντός τριών μηνών από την κοινοποίησή τους.

Στο έγγραφο προς το ΑΣΕ θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται όλες οι διαδικασίες ενημέρωσης και διαβούλευσης με τους εργαζομένους καθώς και οι αντικειμενικοί λόγοι που οδήγησαν στην απόφαση για ομαδικές απολύσεις, καθώς και εάν αναζητήθηκαν τρόποι αποφυγής τους, αλλά και τα κριτήρια που ακολουθήθηκαν για την επιλογή των εργαζομένων που απολύονται. Το δε κοινωνικό πλάνο ανακούφισης των απολυομένων για τους δανειστές δεν θα πρέπει να είναι υποχρεωτικό αλλά δυνητικό.

ΟΜΕΔ: Σε σχέση με τον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας, απαιτούν να μπουν ειδικοί όροι και προϋποθέσεις ώστε να καταστεί, αν όχι αδύνατη, πάντως εξαιρετικά δύσκολη η μονομερής προσφυγή στον θεσμό της διαιτησίας.

Μάλιστα, για να αποφύγει τον σκόπελο της αντισυνταγματικότητας η πλευρά των δανειστών θέλει να επιβάλει στην ελληνική κυβέρνηση να δεχθεί την αλλαγή της διαδικασίας μεσολάβησης και διαιτησίας, ώστε να είναι «αντικειμενική και αμερόληπτη» ζητώντας να θεσπιστεί μια ανεξάρτητη αρχή που θα γνωμοδοτήσει (έως τον Ιούνιο του 2017) πώς θα παρακαμφθεί το Σύνταγμα.

Συλλογικές Διαπραγματεύσεις: Αγοράζουν χρόνο οι δανειστές και ζητούν να παραμείνουν ως έχουν τα πράγματα προτείνοντας την ένταξη ενός γενικόλογου κειμένου όπου θα αναφέρεται ότι «οι αρχές θα συνεχίσουν να διερευνούν με τους κοινωνικούς εταίρους περαιτέρω μέτρα για να εξασφαλιστεί ότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις γίνονται στην Ελλάδα σύμφωνα με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές».

Παράλληλα αφήνουν σε εκκρεμότητα τα θέματα της επέκτασης των συμβάσεων και της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης, ενώ δεν δέχονται την κατάργηση των «Ενώσεων Προσώπων».