Δεν καθάρισαν μόνο με τον πρόεδρο, καθάρισαν και με το Κογκρέσο και με τη Γερουσία (πολύ καθαρότερα) οι Ρεπουμπλικάνοι. Πλάκα-ξεπλάκα, ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ, και αν κρατήσει τις υποσχέσεις του (ποιος μιλάει σήμερα για προγράμματα, και για ποια προγράμματα;) και βαδίσει με βάση όσα είπε και έδειξε προεκλογικά, μας βλέπω εθελοντές στο Διάστημα∙ αν και όπως διάβασα στα παράλληλα των εκλογών ρεπορτάζ, και οι αστροναύτες ψηφίζουν.
Οπότε, βράσε όρυζα∙ Καρολίνα ή Μπαρμπα-Μπεν, για να μείνουμε στις αμερικανικές ποικιλίες.
Δεύτερη φορά που την πατάω, σε ελάχιστο διάστημα: Τον Ιούνιο την πάτησα με το Brexit∙ πίστευα ότι δεν θα βγει -παρά τους ενδοιασμούς που είχα και έχω για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών συμφερόντων εκ μέρους της ευρωπαϊκής ηγεσίας∙ λέγε με Γερμανία-, και όμως βγήκε.
Ετσι και τώρα -παρά τα… κ.λπ.-, πίστευα πως ό,τι και να ’ναι, ό,τι και να εκφράζει η Κλίντον, δεν γίνεται οι Αμερικανοί να βγάλουν τον Τραμπ, και όμως έγινε. Λέω να παρατήσω τις αναλύσεις, να κλειδώσω στην ντουλάπα το πτυχίο και να κάνω αίτηση να με προσλάβουν πορτιέρη σε μέντιουμ!
Δεν είναι ότι χάνεις στις προβλέψεις∙ υπό ευρεία έννοια ένα μεγάλο ρίσκο είναι και οι εκλογές και μπορεί να πέσεις έξω.
Αλλά να βρίσκεσαι, μέσα σε πέντε μήνες, μπροστά σε δύο «εξεγέρσεις» ψηφοφόρων, σε δύο από τις κρισιμότερες χώρες του πλανήτη, αλλά «εξεγέρσεις» εντελώς και απαρεγκλίτως συντηρητικής κατεύθυνσης, απ’ αυτές που λένε (στέλνουν αυτό που λέμε το «μήνυμα»):
«Μωρέ, δεν πάτε στο διάολο όλοι…», αυτό πια δεν είναι ρίσκο, είναι να μη βρίσκεις άκρη και λαβή, κάπου να πατήσεις επιτέλους, να σκεφτείς, μπας και καταλάβεις τι γίνεται ή τι είναι αυτό που (θεέ μου, φύλαγε) πάει να γίνει: ένας κτηματομεσίτης ουρανοξυστών, πλανητάρχης! Αδιανόητο…
