Τον ρόλο του ισορροπιστή φαίνεται ότι επιφύλαξε τελικά για τον εαυτό του το Διεθνές Γραφείο του ΟΗΕ σε σχέση με τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις.
O ILO «φιλοδώρησε» με τρία… χαστούκια, που αφορούν τις συλλογικές συμβάσεις και τις ομαδικές απολύσεις, τη νεοφιλελεύθερη πλευρά της επιτροπής «σοφών», δίνοντας διαπραγματευτικούς πόντους στην ελληνική κυβέρνηση, αφού στα υπόλοιπα θέματα, στα οποία κράτησε τη θέση των δανειστών μας και δη του ΔΝΤ, υπάρχουν άλλοι θεσμοί (ελληνικό Σύνταγμα και Συμβούλιο της Ευρώπης) που δίνουν τρόπους να αποκρουστεί η νεοφιλελεύθερη επίθεση.
Σύμφωνα με απολύτως εξακριβωμένες πληροφορίες, στο υπόμνημα του ILO για το πόρισμα της επιτροπής “σοφών”, στις σημαντικότερες των περιπτώσεων κρίνεται ότι η πλειοψηφία της Επιτροπής κινείται στη σωστή κατεύθυνση σε σχέση με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές στις εργασιακές σχέσεις.
Οσον αφορά τις απόψεις της μειοψηφίας, ο ILΟ τις κρίνει αυστηρά φτάνοντας σε κάποια σημεία να τις χαρακτηρίσει ακόμη και «παντελώς ατεκμηρίωτες»!
Συγκεκριμένα το Διεθνές Γραφείο Εργασίας του ΟΗΕ εστίασε στα εξής σημεία την κριτική του υπερασπιζόμενο ουσιαστικά τις ελληνικές θέσεις:
♦Επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Σε σχέση με την επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η ΔΟΕ υποστηρίζει ότι το πόρισμα της Επιτροπής είναι σύμφωνο με τις αρχές της.
Συμπληρώνει, μάλιστα, ότι οι βέλτιστες πρακτικές στην Ευρώπη και διεθνώς σχετικά με την επεκτασιμότητα δεν εφαρμόζουν αυστηρά όρια κάλυψης των εργαζομένων (π.χ. 50%), αλλά αρκούνται στη γενική αρχή τα συνυπογράφοντα μέρη της συλλογικής σύμβασης να είναι επαρκώς αντιπροσωπευτικά.
♦Υπερίσχυση επιχειρησιακών συμβάσεων. Για το Διεθνές Γραφείο Εργασίας του ΟΗΕ η τοποθέτηση της νεοφιλελεύθερης μειοψηφίας, ότι θα πρέπει δηλαδή να ακολουθείται η αρχή της επικουρικότητας και να υπερισχύουν οι επιχειρησιακές έναντι των συλλογικών συμβάσεων, αντιβαίνει ξεκάθαρα στις αρχές του ILO.
♦Τέλος, χαρακτηρίζει παντελώς ατεκμηρίωτη τη θέση της μειοψηφίας ότι η προληπτική έγκριση των ομαδικών απολύσεων δημιουργεί πολιτικά και οικονομικά προβλήματα και ανεβάζει το κόστος προσαρμογής των επιχειρήσεων.
Κατώτατος μισθός
Από την άλλη όμως ο ILO διατυπώνει και απόψεις που κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση σε σχέση με όσα θέλει να εφαρμόσει η ελληνική πλευρά. Δικαιώνει ουσιαστικά την άποψη ότι δεν μπορεί να υπάρχει δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στις διαδικασίες της Διαιτησίας του ΟΜΕΔ.
Οπως και να έχει, εδώ το ελληνικό Σύνταγμα είναι σαφές και ως εκ τούτου ακόμη και να δεχτεί η ελληνική πλευρά να αρθεί το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής (όπως είχε κάνει το 2010 ο συνταγματολόγος Α. Λοβέρδος), καθίσταται βέβαιο ότι τούτο θα κριθεί αντισυνταγματικό από τα ελληνικά δικαστήρια.
♦Σε σχέση με τον κατώτατο μισθό ο ILO συμφωνεί με τη θέση αυτός να καθορίζεται από το κράτος και όχι μέσω διαπραγματεύσεων από τους κοινωνικούς εταίρους.
♦Τάσσεται υπέρ του υποκατώτατου μισθού στους νέους ώστε να διευκολυνθεί η πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας.
Συγκεκριμένα θεωρεί μεν σημαντικό να αποφευχθεί η διαφοροποίηση των μισθών, ωστόσο θεωρεί ότι αν αυτή «ακουμπά» σε αντικειμενικά βάσιμους λόγους, όπως οι εκπαιδευτικοί στόχοι, η εργασιακή εμπειρία και οι δεξιότητες, τότε μπορεί να καθιερωθεί.
Ουσιαστικά ο ILO τάσσεται με την άποψη της επιτροπής “σοφών” που θέλει να δοθεί μικρότερος του κατώτατου μισθός σε όποιον δεν διαθέτει εμπειρία, κάτι που πάντως αντιβαίνει στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη.
