Την επομένη της επίμαχης απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας η «Εφ.Συν.» κυκλοφόρησε με τίτλο (σαφώς φιλοκυβερνητικό): «Δωρό του ΣτΕ στη διαπλοκή»∙ όχι εντελώς αβάσιμος, εδώ που τα λέμε, αν και κάπου πρέπει να υπάρχουν ευθύνες της κυβέρνησης.
Κάτι υπαινίχθηκα για ευθύνες στο ίδιας μέρας χρονογράφημα, αν και γράφτηκε προτού εκδοθεί η απόφαση, για την οποία, ομολογώ, περίμενα κάτι λιγότερο ασυμβίβαστο, που θα έδινε στην κυβέρνηση μικρό χρονικό περιθώριο εναλλακτικών χειρισμών, αντί να τη σερβίρει ξεροψημένη στο πιάτο της αντιπολίτευσης.
Στο κάτω της γραφής και το επί 27 χρόνια αρρύθμιστο προηγούμενο τηλεοπτικό καθεστώς, που η κυβέρνηση επιχειρεί να ρυθμίσει, επίσης το ΣτΕ είχε κρίνει αντισυνταγματικό. Τρέχα γύρευε.
Αν και, τώρα, μόνη που τρέχει και γυρεύει είναι η κυβέρνηση. Το αν αυτό που γυρεύει, το βρήκε στον Βύρωνα Πολύδωρα, δική της πατέντα – φαίνεται πως με τα μνημόνια, μέσα σ’ όλες, άδειασε και η δεξαμενή πολιτικών στελεχών.
Ολοι οι άλλοι πάντως τρίβουν τα χεράκια ικανοποιημένοι, με εμφανές το επιπλέον κέρδος (η μαγκιά να βγαίνεις κι από πάνω…) πως: «Εμείς τους τα λέγαμε. Αυτοί ήθελαν να πάνε μόνοι τους!».
Θέλω μόνο να πω, ότι το λάθος, αν αποδειχθεί, είναι απλώς λάθος. Το μεγάλο λάθος είναι αυτό που δεν το παραδέχεσαι και επιμένεις ότι δεν ήταν λάθος. Αυτό αφορά, πρωτίστως, την κυβέρνηση.
Αφορά όμως και την αντιπολίτευση, βεβαίως και το ΣτΕ, όταν παρεμβάλλει νόμους και κρίνει βάσει συντάγματος πολιτικές αποφάσεις.
Ολα αυτά, ενέργειες και παραλείψεις, κυβέρνησης, αντιπολίτευσης, δικαιοσύνης κ.λπ., κρίνονται εν τέλει –και μόνον– εκ του αποτελέσματος.
Μη βγούμε στα ξαφνικά, μετά τους υπερθεματιστές (τι κακόηχη λέξη!) των καναλιών (που προς ώρας εξέπεσαν αναμένοντες επιστροφάς), όλοι οι άλλοι να υπερθεματίζουμε σε συνταγματικές και δημοκρατικές κορόνες: ποιος φωνάζει περισσότερο; Γιατί τότε, ζήτω που καήκαμε, φίλτατοι, απαξάπαντες…
-320x213.jpg)
