Από τους πιο σεβαστούς, ακριβοπληρωμένους και βραβευμένους ηθοποιούς, ο Τομ Χανκς πάντα ενσωματώνει αρχετυπικούς αμερικανικούς ρόλους στον βαθμό που το όνομά του είναι πια ταυτισμένο με τον Ιδανικό Ανθρωπο του Χόλιγουντ, τον ήρωα που είναι έτοιμος να θυσιαστεί για την πατρίδα, την οικογένεια, τους ανυπεράσπιστους και την προσωπική του ακεραιότητα.
Οι ταινίες του, όπως «Μπιγκ» (1988), «Φιλαδέλφεια» (1993), «Αγρυπνος στο Σιάτλ» (1993), «Forrest Gump» (1994), «Απόλλων 13» (1995), «Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν» (1998), έχουν σημαδέψει την πιο πρόσφατη χρυσή εποχή της βιομηχανίας. Στους χαρακτήρες του βλέπουμε πρόσωπα σαν και μας που, όμως, περνώντας σκληρές δοκιμασίες, ξεπερνούν τη μετριότητα του κοινού πολίτη.
Η προσωπική και επαγγελματική ζωή του, ως παραγωγού αξιέπαινων τηλεοπτικών παραγωγών, η αγάπη του για την ελληνικής καταγωγής σύζυγό του Ρίτα Γουίλσον, η αφοσίωση στα τέσσερα παιδιά του, η συμβολή του στην επιστημονική έρευνα και την προστασία του περιβάλλοντος, η φήμη του για καλοσύνη και πάνω από όλα η εμπορική επιτυχία η οποία στέφει κάθε του ρόλο χτίζουν την παγκόσμια αναγνώρισή του, που ακόμα, στην ηλικία των 60, μεσουρανεί.
Με απόλυτη σιγουριά, λοιπόν, ο Κλιντ Ιστγουντ διάλεξε τον Τομ Χανκς να παίξει τον ρόλο του Captain «Sully» Sullenberger, του πιλότου που έσωσε τους 155 επιβάτες της πτήσης της US Airways τον Ιανουάριο του 2009 όταν ένα σμήνος πουλιών συγκρούστηκε με το αεροπλάνο αδρανοποιώντας και τους δύο κινητήρες.
Ο πιλότος το προσγείωσε στον ποταμό Χάντσον της Νέας Υόρκης, χωρίς καμία απώλεια ζωής. Ηταν ο τελευταίος που βγήκε από το βυθιζόμενο αεροσκάφος.
Ολη η Αμερική τον θαύμασε για το κουράγιο αλλά και την εξαιρετική αφοσίωσή του στο καθήκον του. Ποιος θα μπορούσε να επαναλάβει τα λόγια του «… May Day, May Day…» καλύτερα από τον Τομ Χανκς;
• Μετά την ταινία σας είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο το ταξίδι με το αεροπλάνο;
Γενικά, είμαι ένας καλός επιβάτης. Μόνο που δεν μ’ αρέσει να δένω πάντα τη ζώνη μου – μέχρι εκεί φτάνει η επαναστατικότητά μου ! Αυτό όμως που με κατέπληξε και ο λόγος που δεν θέλω να ξαναπάρω αεροπλάνο της γραμμής, είναι ο τρόπος με τον οποίο οι εταιρείες μεταχειρίζονται τους πιλότους και τα πληρώματά τους.
Το ξέρετε ότι δεν δίνουν πια φαγητό στους πιλότους; Μάλιστα ρώτησα τον Σάλι αν μετά από αυτό που κατάφερε, η διαδικασία αναγκαστικής προσυδάτωσης στο νερό θα συμπεριληφθεί στα εγχειρίδια των πιλότων. Φυσικά όχι, μου απάντησε, γιατί θα τους κόστιζε πολύ.
• Πώς αντιδράτε σε πραγματικές καταστάσεις κινδύνου και πανικού;
Η ζωή μου είναι εύκολη, χωρίς πολλές απαιτήσεις. Εχω βοηθούς που κάνουν τα πάντα για μένα, από το να μου δώσουν ένα σάντουιτς μέχρι να φτιάξουν την τσάντα μου.
Το να δίνω συνέντευξη είναι μάλλον μια από τις πιο δύσκολες καταστάσεις… (γέλια) ή το να διαπιστώνω πως δεν έχει ακόμα φτάσει ο οδηγός μου. Πάντα ελπίζεις, βέβαια, ότι σε πραγματικά δύσκολες καταστάσεις θα ξυπνήσει το ένστικτο και θα δράσεις ακαριαία.
Μερικές φορές μού έχει τύχει, όμως, να μείνω σύξυλος, σαν ελάφι τυφλωμένο από προβολείς αυτοκινήτου. Εκανα γυμναστική σε ένα ξενοδοχείο, όταν μια κυρία άρχισε να αισθάνεται δύσπνοια και ξάπλωσε στο πάτωμα.
Δυο-τρεις άλλοι ήρθαν να τη βοηθήσουν, αλλά εγώ στεκόμουν και την κοίταζα σαν… χάννος. Ευτυχώς συνήλθε. Στάθηκε, γύρισε και μου είπε: “Σε ευχαριστώ, Τομ Χανκς”! Πάγωσα…
• Ποιοι είναι οι δικοί σας ήρωες;
Οταν ήμουν παιδί, σχεδόν όλοι οι ενήλικοι γύρω μου είχαν ζήσει πρωτόγνωρες εμπειρίες στην εποχή του μεγάλου κραχ ή του Δεύτερου Παγκόσμιου.
Και ήξερα ότι δεν επρόκειτο να βιώσω τέτοια πράγματα, παρ’ όλο που συνέβαιναν παράλληλα o αγώνας κατά των φυλετικών διακρίσεων, η δεκαετία του ‘60 και το Βιετνάμ. Δεν έχω κάνει τίποτα ηρωικό πέρα από το… να κάνω 4 παιδιά, να παντρευτώ και να το πιστέψω όλο αυτό…
Υπάρχουν τέσσερα πράγματα που μπορεί να είσαι σε αυτό τον κόσμο: ήρωας, εγκληματίας, δειλός ή παρατηρητής. Εγώ είμαι το τελευταίο.
• Από την άλλη, η σύζυγός σας διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους…
Δεν γίνεσαι ήρωας γιατί είσαι άντρας της γυναίκας που πάσχει από καρκίνο. Απλώς αυτή είναι μια στιγμή που δεν μπορείς να κάνεις παρά μόνο ένα πράγμα – το σωστό. Βάζεις το κεφάλι κάτω και αναδιοργανώνεις απολύτως όλες τις προτεραιότητές σου.
Ο ρόλος μου είναι να δίνω προσοχή και συμπαράσταση, κι αν δεν μπορώ ούτε αυτό, τότε είμαι ένας δειλός. Ισως σ’ αυτή την περίπτωση ήμουν κάτι παραπάνω από παρατηρητής, αλλά και πάλι, δεν ήταν δικό μου το βάρος – ήταν της γυναίκας μου.
• Οταν κοιτάτε πίσω, διακρίνετε το υψηλότερο και χαμηλότερο σημείο της καριέρας σας;
Το υψηλότερο είναι ότι είμαι ακόμα εδώ. Η μακροβιότητα είναι ένα καλό μέτρο. Πολλές από τις ταινίες μου θα μπορούσαν να περιγραφούν σαν το χαμηλό σημείο της καριέρας καθενός (γέλια).
Η αλήθεια είναι ότι στο φως της δημοσιότητας οποιοσδήποτε μπορεί να ταυτιστεί με ένα μόνο λάθος, κακή κρίση ή κακή συγκυρία. Πρόκειται για μια φυσική συνέπεια της δημοσιότητας. Ομως, μου φαίνεται ότι αυτά ξεχνιούνται σήμερα πολύ πιο γρήγορα από παλιά.
• Μπορείτε να περιγράψετε ένα γεγονός που άλλαξε την πορεία της ζωή σας;
Υπήρξε μια στιγμή, λίγο πριν από το «Μπιγκ» (1988), που ήταν η ένατη ταινία μου, που είχα ήδη δύο παιδιά, ήμουν χωρισμένος, ζούσα σε κάποιου άλλου το σπίτι και είχα προβλήματα με την Εφορία.
Μέχρι να βγει το «Μπιγκ» στις αίθουσες, είχα παντρευτεί τη Ρίτα (Γουίλσον) και αισθανόμουν ασφαλής. Ακόμα κι αν δεν είχα άλλη επιτυχία από κει και πέρα, μπορούσα τώρα να πληρώσω το νοίκι μου, να φτιάξω το αυτοκίνητό μου και τα δόντια μου, να αγοράσω χριστουγεννιάτικα δώρα για τα παιδιά. Από εκείνη τη στιγμή ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από τους ώμους μου.
• Πείτε μας πώς πήγε η συνεργασία σας με τον Κλιντ Iστγουντ στο «Sully».
Δεν κάναμε ούτε μια πρόβα. Ούτε τον διάλογο δεν μας επέτρεπε να διαβάζουμε στο γύρισμα. Αν είσαι λίγο έξυπνος, όμως, πας στο γύρισμα πιο νωρίς και… προσανατολίζεσαι πριν καταφθάσει ο ίδιος. Μιλάς με τον οπερατέρ για να πάρεις μια αίσθηση του τι δουλειά σε περιμένει.
Ο Ιστγουντ έχει προσέξει, ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης σε όλη του την καριέρα, πως επιτάχυνση και ένστικτο πνίγονται όταν δίνεται προσοχή σε πράγματα που δεν έχουν ανάγκη προσοχής ή όταν χάνουμε τον καιρό μας σε άχρηστες συνομιλίες.
Γενικά, αυτό το τεράστιο εγχείρημα οργάνωσης και σχεδίου, που φτιάχνει μια ταινία, υπό την εποπτεία του Ιστγουντ περιορίζεται στις στιγμές που δουλεύει η κάμερα. Κι αυτό είναι όλο που τον ενδιαφέρει.
Συναντηθήκαμε πριν από το γύρισμα για να συζητήσουμε τις μεγάλες σκηνές διαλόγου έτσι ώστε να μη χρειαστεί να κλέψουμε καθόλου χρόνο από το γύρισμα… Θέλει ένα πράγμα μόνο: αμεσότητα και αυθεντικότητα – κάτι πολύ δύσκολο να διατηρήσεις στο γύρισμα.
Και παίρνει μόνο μία λήψη από το κάθε πλάνο, αν και καλύπτει μια σκηνή από πολλές γωνίες, οπότε στο τέλος ο ηθοποιός νιώθει ότι έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες που προσφέρονται.
Αλλά ακόμα κι αν είσαι ο τύπος του ηθοποιού, που θα πει στον Κλιντ «μπορώ να το ξαναδοκιμάσω;» ο Κλιντ θα σου απαντήσει: «Οχι, νομίζω ότι ήταν μια χαρά έτσι όπως το έκανες». Κι αν επιμείνεις «μα δεν τελείωσα!», θα σε κοιτάξει για μερικά δευτερόλεπτα και θα σου πει: «Καλά είσαι, τελείωσες» (γέλια). Οι σκηνοθέτες είναι μεταξύ τους διαφορετικοί, αλλά όλοι απαιτούν το ίδιο από τους ηθοποιούς τους.
Ο Ιστγουντ δεν νταντεύει, σε εμπιστεύεται ότι θα έρθεις στο γύρισμα προετοιμασμένος, όπως και είμαστε όλοι μας.
• Εχουμε ακούσει ιστορίες για εκείνους που φεύγουν ξαφνικά από τη ζωή από κάποιο ατύχημα αφήνοντας φίλους και συγγενείς πικρά μετανιωμένους που δεν πρόλαβαν να τους πουν ένα αντίο… Εσείς έχετε νιώσει τέτοιες στιγμές τύψεων;
Εντάξει, θα σας εκμυστηρευτώ κάτι που δεν θέλω να σας εκμυστηρευτώ…(γέλια). Δεν είναι κάτι σοβαρό. Μια οικογενειακή στιγμή, όταν ο γιος μου, ο Κόλιν, ήταν μικρός, 4 χρόνων. Είχα να πάω κάπου.
Στεκόμουν δίπλα στο αυτοκίνητο, ενώ ο Κόλιν με κοιτούσε από το παράθυρο. Ηθελε να έρθει μαζί μου και με φώναζε: «Μπαμπά! Μπαμπά!» Εκανα πως δεν τον άκουσα, μπήκα στο αυτοκίνητο κι έφυγα.
Το έχω μετανιώσει. Είναι σαν κάτι στιγμές που κανείς δεν τους δίνει σημασία, μα τίποτα δεν μένει ίδιο εξαιτίας τους… Θα έπρεπε να δώσω στον Κόλιν ένα δευτερόλεπτο, να συμπεριφερθώ σαν σωστός μπαμπάς, αλλά δεν ήξερα τίποτα τότε, γιατί ήμουνα πολύ νέος, είχα μόνο ένα παιδί, και είπα μέσα μου ότι δεν πείραζε. Κι όμως, μου έχει μείνει… Μια στιγμή που δεν μπορώ να ανακτήσω ή να αλλάξω.
Περιμένοντας το φιλί με τη Σοφία Λόρεν
• Πέρα από το όνομά σας και το όνομα του Κλιντ Ιστγουντ, που ήδη ασκούν μεγάλη έλξη στο παγκόσμιο κοινό, αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ο θεατής θα θελήσει να δει μια ταινία σαν το «Sully» με γνωστό τέλος;
Αυτή είναι μια συνθήκη, που πάντα αντιμετωπίζεις όταν το υλικό σου προέρχεται από πραγματικά γεγονότα. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για ταινίες που βασίζονται σε γνωστά βιβλία. Ολοι ήξεραν πώς τελείωνε το «Οσα Παίρνει ο Ανεμος».
Αλλά δεν πας να δεις μια ταινία για να δεις πώς τελειώνει. Ο θεατής πάει να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη, μια πιο φαντασμαγορική εκδοχή του εαυτού του. Η πλοκή μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα, ακόμα και συναρπαστική.
Αλλά η αληθινή σύνδεση με το κοινό έγκειται στην αποκάλυψη του ανθρώπου και στο πώς αυτή η γνώση αντικατοπτρίζεται σε αυτό το οποίο ήδη γνωρίζουμε… Από τότε που ήμουν παιδί μέχρι τώρα πάω στο σινεμά και εύχομαι να τύχει και εγώ να ζήσω αυτά που βλέπω.
Ή αναγνωρίζω κάτι δικό μου στην εμπειρία του άλλου. Το τέλος δεν έχει σημασία. Οταν ήμουν μικρός, προτιμούσα πάντα το φιλί με τη Σοφία Λόρεν στο τέλος, αλλά ακόμα κι αν δεν ερχόταν, μου έφτανε η παρέα μαζί της…
Χόμπι μου, ποδόσφαιρο και μπίρες
• Φαίνεστε ικανοποιημένος με την επαγγελματική και προσωπική σας ζωή. Εχετε κάποια άλλη απασχόληση που σας ευχαριστεί, κάποιο χόμπι;
Χόμπι; Παρακολουθώ ένα-δυο σπορ εδώ και κει, αλλά, να σας πω την αλήθεια, δουλεύω σε τρεις δουλειές, δεν έχω καθόλου ελεύθερο χρόνο, το πρόγραμμά μου είναι πάντα φουλ. Μου αρέσουν, ας πούμε, οι απονευρώσεις γιατί κάθομαι στο ίδιο σημείο παίρνοντας έναν υπνάκο (γέλια).
Θα σας πω όμως τι μου αρέσει πιο πολύ απ’ όλα: Εκανα διακοπές στην Ελλάδα και δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα ματς ποδοσφαίρου –ιδίως Ολλανδία με Ιταλία- 90 ολόκληρα λεπτά, και μια-δυο μπιρίτσες στο ζεστό καλοκαιρινό βράδυ. Ιδού το χόμπι μου!
