Πριν λίγες μέρες ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε την Αίγυπτο και είχε «μακρές και εποικοδομητικές συνομιλίες» για τη «σταθερότητα» στην περιοχή με τον δικτάτορα της χώρας Σίσι. Είναι φανερό ότι «σταθερότητα» στη Μ. Ανατολή σημαίνει ότι η βία των βομβαρδισμών και των πολιορκιών, που καταδικάζουν τον κόσμο σε πείνα και προσφυγιά, απλώνεται παντού.
Για τα νέα κύματα προσφύγων που δραπετεύουν από το Χαλέπι, τη Μοσούλη και την Υεμένη, το πέρασμα που απομένει είναι η Αίγυπτος και το θαλασσοπνιγμένο ρίσκο με τα σαπιοκάραβα προς την Ιταλία.
Οι ηγέτες της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης σκέφτονται ότι μπορούν να φράξουν και αυτό το πέρασμα με μια συμφωνία Ε.Ε. – Αιγύπτου στα πρότυπα της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας.
Η κυβέρνηση της Ιταλίας ήδη συνεργάζεται στενά με την Αίγυπτο σε κοινές επεμβάσεις για να «στεγανοποιήσουν» τη Λιβύη και τώρα μπαίνει και η Ελλάδα σε αυτή τη συνεργασία. Είναι κατάντια για μια κατ’ όνομα αριστερή κυβέρνηση να ταυτίζεται με αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Και αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να φέρει στον νου το τι συνέβαινε στην Αίγυπτο ακριβώς πριν από 60 χρόνια. Οταν ο Νάσερ προχωρούσε στην εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ, νικούσε τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην επέμβαση που έκαναν εναντίον του και έβαζε το δικό του λιθαράκι όχι στη σταθερότητα, αλλά στην «αποσταθεροποίηση» της περιοχής.
Τις ίδιες μέρες του 1956 στην Ουγγαρία οι εργάτες καταλάμβαναν εργοστάσια, έχτιζαν σοβιέτ και έδειχναν σε όλον τον κόσμο ότι σοσιαλισμός σημαίνει εργατική δημοκρατία και όχι ρώσικα τανκς.
Στις ΗΠΑ η Ρόζα Παρκς άνοιγε τον δρόμο για το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, στη Νότια Αφρική οι μαύρες γυναίκες έδιναν το έναυσμα για τον μακροχρόνια αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ και στην Ελλάδα οι διαδηλώσεις για την Κύπρο και οι απεργίες ενάντια στην κυβέρνηση του Καραμανλή οδηγούσαν στην εκτίναξη της ΕΔΑ στο 25% δύο χρόνια μετά.
Το 1956 είναι μια χρονιά που δείχνει ότι η Ιστορία προχωράει με άλματα. Η εικόνα της ανθρωπότητας μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου ερχόταν σε αντίθεση με όλες τις ελπίδες και τις προσδοκίες που ονειρεύονταν οι μαχητές κατά του φασισμού.
Αυτό είναι φανερό στην ελληνική περίπτωση με τον εμφύλιο που επισφράγισε την ήττα των αγωνιστών της απελευθέρωσης, αλλά ισχύει ευρύτερα. Στις αποικίες της Βρετανίας και της Γαλλίας, από την Κύπρο μέχρι την Αλγερία οι υποσχέσεις ότι η νίκη στον πόλεμο θα έφερνε την πολυπόθητη ελευθερία καταπατήθηκαν βάναυσα.
Και ξαφνικά το 1956 άνοιξε ρωγμές σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο. Η εργατική τάξη, η νεολαία της, οι γυναίκες της, οι καταπιεσμένες μάζες, από τους φτωχούς της Αιγύπτου μέχρι τους μαύρους των ΗΠΑ, ξεπρόβαλαν στο προσκήνιο θυμίζοντας ποιος είναι το ελπιδοφόρο υποκείμενο της Ιστορίας.
Το 1956 είναι μια συγκλονιστική χρονιά με πολύτιμα συμπεράσματα για την Αριστερά, γι’ αυτό το περιοδικό «σοσιαλισμός από τα κάτω» οργανώνει στις 30 Οκτώβρη στην ΑΣΟΕΕ μια ημερίδα με συζητήσεις για το 1956 και αντίστοιχες ημερίδες και εκδηλώσεις σε ακόμη εφτά πόλεις σε όλη τη χώρα.
Σήμερα, που το σύστημα έχει μπει στην πιο βαθιά του κρίση, που στηρίζεται σε μνημόνια, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους και που παράλληλα η εργατική αντίσταση μεγαλώνει, η Αριστερά γίνεται ξανά η ελπίδα για εκατομμύρια κόσμου πάνω στη Γη.
Η συζήτηση για το ’56 και τις εμπειρίες του είναι οδηγός για τον προσανατολισμό που χρειάζεται να έχει η Αριστερά σήμερα που επιμένει ότι αυτόν τον κόσμο θα τον αλλάξουμε.
*Μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
