Σκληρή κόντρα βαριές κουβέντες

Δανείστηκα τον τίτλο από εσωτερικό τίτλο στην «Εφ.Συν.» της Τρίτης, επομένη της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης στη Βουλή περί διαπλοκής, διαφθοράς και άλλων δαιμονίων. «Σκληρή κόντρα, βαριές κουβέντες», αλλά από ουσία;

Εμμέσως επισημαίνει την ουσία, επίσης η προχθεσινή «Εφ.Συν.», στο κύριο άρθρο της: «Σοφότεροι δεν βγήκαμε από τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή για τη διαπλοκή».

Οχι πως την παρακολούθησα ολόκληρη –αναρωτιέμαι ποιος μπόρεσε να καθίσει μπροστά στην οθόνη του εννιά ώρες. Είδα όμως αρκετό μέρος της, περίπου ένα δίωρο, που, νομίζω, μου επιτρέπει να γράψω δυο λόγια.

Θυμήθηκα τον Οσκαρ Ουάιλντ. Στις αμέτρητες επικρίσεις που δέχτηκε, ήταν και πως έκανε αρνητικές κριτικές σε βιβλία, διαβάζοντας μόνο μερικές σελίδες. «Για να κρίνεις ένα κρασί, είναι αρκετό ένα ποτήρι. Δεν είναι απαραίτητο να αδειάσεις ολόκληρο το βαρέλι», απαντούσε ο ιδιοφυώς σκωπτικός Ιρλανδός.

Γενικώς. Αν πολιτική ήταν οι καταγγελίες (αποδεδειγμένες, αποδεικτέες, ακόμα και αναπόδεικτες), τότε θα ήμασταν κοινωνία… (κατ)αγγέλων.

Πολύ φοβάμαι πως αν ήδη δεν είμαστε, τέτοια κοινωνία πάμε να γίνουμε: Ο καταγγέλλων του καταγγέλλοντος… Και δεν περιμένουμε τις συζητήσεις στη Βουλή για να το καταλάβουμε [από το συν (μαζί) και ζητώ (αναζητώ) η συζήτηση∙ βλέπουμε σήμερα τη… διαπλοκή και διαφθορά της λέξης].

Η καταγγελία, ολόγυρα, έχει εξοστρακίσει τον διάλογο και εξοβελίσει το επιχείρημα. Δεν υπάρχει ανάγκη γι’ αυτά. Μας ακούνε και μας βλέπουνε να κοντραριζόμαστε και το μόνο που θέλουμε είναι να μας ακούνε και να μας βλέπουνε να κοντραριζόμαστε.

Και βέβαια ορθώς, νομίζω, υπερηφανεύτηκε ο Αλέξης Τσίπρας πως είναι «παιδί των καταλήψεων», κακώς όμως, στη συζήτηση, πήρε φόρα στη ρητορική των καταλήψεων.

Οσο για τον ισχυρισμό του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι περίπου είναι αυτοδημιούργητος, αυτός μόνον ως υπόθεση εργασίας ή σαν ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Μάλλον «παιδί της καμινάδας» (από πολιτικό τζάκι) μου δείχνει…