Στο κλασικό μυθιστόρημα φαντασίας του Αμερικανού Ρέι Μπράντμπερι «Φαρενάιτ 451» (1953) που το έκανε, επίσης κλασικό, φιλμ ο Γάλλος Φρανσουά Τριφό (1966), πυροσβέστες, ως κύριες δυνάμεις καταστολής μελλοντικής εξουσίας, βάζουν φωτιές και καίνε βιβλία.
Στον δικό μας τον κόσμο, τον πραγματικό, που δεν καταδιώκεται δα το πνεύμα και η πνευματική ελευθερία με τόση σκληρότητα όση στον φανταστικό κόσμο του Μπράντμπερι (είδε κι έπαθε ο άνθρωπος να εκδώσει το βιβλίο του επί μακαρθισμού: παντού του έκλειναν πόρτες και ρισκάρισε την έκδοση ένας τολμηρός εκδότης, συμπτωματικά, ίδια χρονιά που ο ίδιος εκδότης εξέδιδε το πρώτο τεύχος, με τη Μαίριλυν Μονρόε εξώφυλλο, ενός περιοδικού που θα αφήσει εποχή, του «Playboy»∙ ήταν ο Χιου Χέφνερ)…
Στον δικό μας τον κόσμο, λοιπόν, στη δική μας Πεντέλη (διαβάζω στον Τάσο Σαραντή στην προχθεσινή «Εφ. Συν.»), λαθρολατόμοι μαρμάρου, ακόμα και από αρχαία λατομεία, μετέχουν η συμβάλλουν… αγαθοεργώς στην προστασία και τη διάσωση του Πεντελικού από πυρκαγιές και λοιπές καταστροφές, μέσω του δημάρχου Πεντέλης αυτοπροσώπως, που όμως «σφυρίζει κλέφτικα» και υποστηρίζει ότι γνωρίζει μόνο το μέρος αντί του όλου, αλλά και του Συνδέσμου Δήμων για την Προστασία και την Ανάπλαση του Πεντελικού, που αυτός, για την ώρα, δέκα μέρες μετά το πρώτο δημοσίευμα του συνάδελφου για το ίδιο θέμα, κάνει τον… αμερόληπτο.
Οπως τον… αμερόληπτο κάνουν (τουλάχιστον έκαναν μέχρι προχθές που δημοσιεύτηκε το δεύτερο ρεπορτάζ) το τοπικό Αστυνομικό Τμήμα, αλλά και το Δασαρχείο Πεντέλης. Βάλ’τε όσα θαυμαστικά θέλετε. Δεν βάζω κανένα…
Θυμάμαι μόνο ότι πριν από χρόνια –έγραφα τότε στην «Ελευθεροτυπία»– το Δασαρχείο Πεντέλης, που, αν δεν κάνω λάθος, η εξουσία του τότε εκτεινόταν και στον Υμηττό, πρωταγωνιστούσε στο έργο «Στραβά μάτια» μέσα σε όλα τα δασαρχεία της επικράτειας∙ ακόμα και εγώ, ένας απλός χρονογράφος, είχα δεχτεί απειλητικά τηλεφωνήματα αγνώστων…
