«Πλασιέ της δικής μου ζωής»

Δώστε βάση ποιο τραγούδι είναι εκείνο που σημαδεύει τη Χαρούλα Αλεξίου στο «Χειρόγραφο», την τρόπον τινά αυτοβιογραφική της παράσταση. Το «Μεγάλωσα».

Οπως μας είπε χθες η ίδια, είναι ένα σκληρό κομμάτι και γίνεται ακόμα πιο επώδυνο την ώρα που το τραγουδά.

«Μεγάλωσα», λοιπόν, γιατί «πάντα γι’ άλλους μιλάμε / έτσι δεν πονάμε / έτσι ξεχνάμε».

«Μεγάλωσα», λοιπόν, γιατί σημαίνει:

Να ζεις την απουσία / Να γίνεις εξουσία / Να μάθεις να γελάς / Και να παραφυλάς / Να παίρνεις αποφάσεις / Να απαγορεύεται να χάσεις», γιατί σημαίνει «Να ‘ρχεται η ανατροπή / Οι καιροί να σ’ τη φέρνουν / Τα μυαλά σου να γδέρνουν / Να ζητάς να κουρνιάσεις / Και να βρίσκεις οάσεις / Στις ψυχώσεις των άλλων

Η Χαρούλα μπροστά μας, απτή, χειροπιαστή, γήινη. Επαναλαμβάνει για 2η χρονιά φέτος το «Χειρόγραφο», κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ στο παρελθόν, ποτέ δεν παρουσίασε την ίδια παράσταση για ακόμα μία σεζόν.

Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι διαφορετικό, για την ιστορία της.

«Πέρυσι ήταν η ιστορία μου όντως, φέτος, όμως, που περάσαμε σε άλλο επίπεδο, είναι η ιστορία μιας γυναίκας γενικά», μας είπε χθες το μεσημέρι, στο θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου», εκεί όπου θα ανέβει η μουσικοθεατρική παράσταση.

Μαζί της ήταν και ο Γιώργος Νανούρης, που υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Κατέφτασε αργοπορημένη αλλά χαμογελαστή η Αλεξίου, φορώντας μαύρα γυαλιά, με χαιρετισμούς και φιλιά στον κόσμο.

«Ευτυχώς που υπήρχε ο Γιώργος να συρράψει το χάος των κειμένων μου», συμπλήρωσε για τον Νανούρη.

«Πέρυσι δεν ξέραμε ακριβώς τι θα παρουσιάζαμε, φέτος πια είμαστε σίγουροι», επισήμανε και ο τελευταίος.

Μόνη στη σκηνή θα βρίσκεται η Χάρις, άλλοτε μιλώντας κι άλλοτε τραγουδώντας, με συντροφιά ένα βιολοντσέλο, ένα πιάνο, ένα ακορντεόν και μια κιθάρα.

«Εγινα ο πλασιέ της δικής μου ζωής», σκεφτόταν φωναχτά, κοιτάζοντας κάπως προς το κενό. Σαν να αναπολούσε.

«Οι ζωές μας ταιριάζουν πάντως, ζούμε στην ίδια χώρα, οι περισσότεροι καταγόμαστε από την επαρχία, μεγαλώνουμε κάτω από κοινές συνθήκες».

Την κοιτούσα με προσοχή, ευκαιρία ήταν να την παρατηρήσω λίγο από κοντά.

Εδειχνε πιο δυνατή, παρέμενε εύθραυστη, δεν λέω, αλλά καμία σχέση με παλιότερα.

Πρέπει να παίζει ρόλο και το «Χειρόγραφο» πιστεύω, αναγκάστηκε να ξεδιπλώσει τη ζωή της, να βγάλει πράγματα στο φως, να φιλοσοφήσει κάποια άλλα.

Δεν είναι τυχαίο που, όπως σημείωσε χαμογελαστά, νιώθει πολύ δραστήρια και με όρεξη για δουλειά. «Δεν έχω βαρεθεί τον εαυτό μου ακόμα».

Δεν θα ακούσουμε μόνο τις μεγάλες της επιτυχίες, όπως συμβαίνει συνήθως στις συναυλίες της, αλλά πολλά και διαφορετικά πράγματα.

«Αυτά που διάλεξα με εκφράζουν πλήρως. Στο “Χειρόγραφο” υπάρχουν οι ψηφίδες μου, όλα όσα με συνθέτουν. Αν και δεν υπάρχει κάτι κρυφό, οι καλλιτέχνες μοιραζόμαστε τη ζωή μας με τον κόσμο καθώς περνούν τα χρόνια».

Με αφορμή μία κουβέντα θυμήθηκε και τον πατέρα της, που πέθανε νέος, 35 ετών.

«Ο πατέρας μου απουσιάζει από τα τραγούδια μου, μια και μεγάλωσα με τη μητέρα μου. Κάποια στιγμή, όμως, μέτρησε αυτή η απουσία. Μπορείς να δεις τον πατέρα σου μέσα και από μια ερωτική σχέση που είχες με έναν άντρα».

Και η αναπόφευκτη ερώτηση για το τέλος:

Τελικά δεν ήταν δύσκολο να παίξει στο θέατρο; «Καλά, τη Χαρούλα κάνω, δεν παίζω και τη Μαρία Αντουανέτα».

♦ Info:

Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης. Κείμενο-ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου.

Μουσικοί: Παναγιώτης Τσεβάς ακορντεόν-πιάνο, Γιώργος Λιμάκης κιθάρα, Αρης Ζέρβας βιολοντσέλο.