Ενάμισι ευρώ

Η σκηνή χθες, σε ταξί στο κέντρο της Αθήνας.

«Μιας και ήρθαμε από εδώ, μου επιτρέπεις να πάρω τσιγάρα;», λέει ο ταξιτζής.

Κοιτάζω γύρω μου αλλά δεν βλέπω πουθενά περίπτερο, παρά μόνο κάτι έρμους πρόσφυγες που μοιάζουν να περιμένουν κάτι. Σταματά το όχημα δίπλα τους και παραγγέλνει σ’ έναν απ’ αυτούς τη μάρκα του. «Ελληνικά να είναι», προσθέτει.

Ο μάλλον Πακιστανός πηγαίνει πιο πέρα, σηκώνει ένα από τα φρεάτια της ΕΥΔΑΠ στο πεζοδρόμιο και βγάζει από μέσα μια κούτα τσιγάρα.

Τη φέρνει στον οδηγό, παίρνει το αντίτιμο και φεύγουμε.

«Δεν είναι τόσο καλά όσο τα κανονικά», μου λέει, «αλλά δεν βαριέσαι, ενάμισι ευρώ το πακέτο, αξίζει τον κόπο. Εδώ που μας φτάσανε».