«Θέλω να ανταγωνιστώ τον Γιουσέιν Μπολτ»

Η νέα του ταινία «Café Society» ήδη παίζεται με επιτυχία στις ελληνικές αίθουσες, τέλη Σεπτεμβρίου θα κάνει πρεμιέρα η πολυσυζητημένη τηλεοπτική σειρά του «Crisis in Six Scenes» από την Amazon, ενώ δεν αποκλείεται να καθίσει να γράψει την αυτοβιογραφία του, καθώς τον πλημμυρίζει νοσταλγία για τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.

Ο Γούντι Αλεν δεν επέστρεψε. Είναι πάντα εδώ! Ευφυής, ακούραστος, ανεξάντλητος, με μοναδικό χιούμορ και με γνωστές εμμονές. Στα 80 του χρόνια έχει ένα κουρδισμένο καθημερινό πρόγραμμα: ξύπνημα, εργασία, γυμναστική (βάρη, διάδρομος), εργασία, κλαρινέτο, εργασία, δείπνο, τηλεόραση, ύπνος.

«Είμαι πολύ τυχερός», λέει σε συνέντευξή του στην Guardian. «Είμαι σε καλή φυσική κατάσταση -τουλάχιστον έτσι νομίζω. Η άνοια δεν έχει κάνει την εμφάνισή της αισθητά. Ολα είναι καλά, αλλά με πιάνει θλίψη επειδή δεν μπορώ να βγω σε ένα γήπεδο μπέιζμπολ και να παίξω όπως θα ήθελα. Αυτό είναι το πιο οδυνηρό για μένα.

»Θα ήθελα να αγωνιστώ εναντίον του Γιουσέιν Μπολτ. Αλλά δεν είμαι σίγουρος πόσο καλά θα τα κατάφερνα. Πάντα ήμουν πολύ γρήγορος δρομέας. Αλλά είναι πιθανόν ενώ εγώ θα έτρεχα ακόμα, αυτός ήδη να έδινε συνέντευξη για τη νίκη του…».

Σπάνια δίνει συνεντεύξεις ο Γούντι Αλεν και πλέον δεν διαβάζει όσα γράφονται γι’ αυτόν. Αλλωστε πολλά αρνητικά έχουν δει το φως της δημοσιότητας για τη σχέση του με τις συζύγους του και τα παιδιά του. Ωστόσο, όπως φαίνεται, αισθάνεται πως έχει υποχρέωση απέναντι στους χορηγούς του να μιλήσει για τη δουλειά του.

Οι άλλοι πιστεύουν ότι η δημοσιότητα είναι σημαντική. Ετσι ενδίδω για να είμαι καλός. Δεν θέλω να είμαι κάποιος που παίρνει τα χρήματα, αλλά αρνείται να βοηθήσει

Στο «Crisis in Six Scenes» ο διάσημος Αμερικανός σκηνοθέτης είχε την ευκαιρία να δουλέψει εν λευκώ. Εξι ημίωρα επεισόδια, γυρίσματα όποτε ήθελε, με όποιους σταρ επέλεγε, χωρίς να υπάρχει έλεγχος στο σενάριο. «Ηταν ένα στοίχημα για μένα», τονίζει. Με το «Café Society», πάλι, ήθελε αυτοί που πληρώνουν το εισιτήριο για να δουν την ταινία να ζήσουν μια εμπειρία.

Υπογράφοντας το σενάριο και τη σκηνοθεσία, ξεδιπλώνει το πορτρέτο της Νέας Υόρκης και του Χόλιγουντ την εποχή του ᾽30, με πλειάδα χαρακτήρων -από σταρ του σινεμά, μέχρι ανθρώπους του μόχθου.

Για τον ίδιο, Χόλιγουντ σημαίνει σεξ, χρήματα και τέχνη. «Δεν είμαι από εκείνους που σπασμωδικά απεχθάνονται τον πλούτο», λέει. «Μου αρέσει να παρατηρώ τους πλούσιους. Μου αρέσει να βλέπω μια πολυτελή κατοικία». Ο ίδιος πάντως δεν θα ήθελε περισσότερα χρήματα, παρότι μπορεί να ξοδέψει και 100 δολάρια την εβδομάδα σε λαχεία.

Οσο για το σεξ: «Είναι το απόλυτο δέος», λέει.

Ολοι φιλοδοξούν να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ορμές. Επιδίδονται σε έναν ανόητο αγώνα να αναπαραχθούν, αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί. Η ίδια γυναίκα που λέει “οι άνθρωποι είναι τρομεροί, η ζωή είναι απαίσια, είναι θλιβερή, μικρή, άσχημη και χωρίς νόημα”, θέλει να κάνει κανά δυο παιδιά. Αψηφά κάθε λογική. Είναι απολύτως συναισθηματική

Ο Γούντι Αλεν μιλάει για πολλά θέματα. Για τους βομβιστές αυτοκτονίας: «Δεν θα μπορούσα να εκφραστώ για όλους τους, όμως χωρίς μια σταθερή πίστη στη μετά θάνατον ζωή, οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα είχαν κάνει κάτι τέτοιο. Ορισμένοι επιδιώκουν μια ευγενή θυσία για έναν ιερό σκοπό. Είναι λάθος κατά τη γνώμη μου, αλλά δεν θα συμφωνήσουν μαζί μου».

Για τον αντισημιτισμό: «Δεν παρατηρώ έξαρση, οι φίλοι μου όμως ναι. Δεν με εκπλήσσει. Είναι στη φύση των ανθρώπων να έχουν κάποιον ως εξιλαστήριο θύμα.

Εάν δεν υπήρχαν Εβραίοι στον κόσμο θα έβρισκαν τους μαύρους. Εάν δεν υπήρχαν μαύροι θα πήγαιναν στους καθολικούς ή σε κάποιους άλλους. Τελικά αν όλοι ήταν ακριβώς ίδιοι, οι αριστερόχειρες θα άρχιζαν να σκοτώνουν τους δεξιόχειρες. Χρειάζεσαι κάποιον για να διοχετεύσεις την εχθρότητα και την απογοήτευσή σου».

Τέλος, υπογραμμίζει πως δεν γίνεται πιο σκληρός καθώς μεγαλώνει. «Δεν πιστεύω στη νιτσεϊκή αντίληψη πως ό,τι δεν σε καταστρέφει σε κάνει πιο δυνατό. Βλέπετε τους στρατιώτες που επιστρέφουν από τον πόλεμο, έχουν δει τον θάνατο και παθαίνουν υπαρξιακές κρίσεις τη μια μετά την άλλη. Υπάρχουν τραύματα στη ζωή που μας κάνουν πιο αδύναμους. Αυτό συνέβη σε μένα.

»Τα βέλη της ζωής δεν με έχουν δυναμώνει. Νομίζω γίνομαι πιο αδύναμος. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τώρα πράγματα που μπορούσα όταν ήμουν νεότερος».