Από τότε που σε γνώρισα γράφω για σένα

Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Σήμερα γράφει η Χρύσα Φάντη.

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Αγαπημένη Ερικα,

Το ξέρω. Για σένα το πιρούνι είναι ένα πιρούνι, το μαχαίρι ένα μαχαίρι. Και διερωτώμαι. Με τέτοια έλλειψη φαντασίας προσδοκάς θεσούλα κοντά στους αγαπημένους σου δάσκαλους; Αλλά τι δυστυχία.

Οταν εσύ έψαχνες για το πεπρωμένο σου, εκείνο φρόντιζε να κοιτάει αλλού. Οταν η κυρία μαμά σου σχεδίαζε τα μοντελάκια των βασανιστηρίων σου, εσύ άνοιγες τη ντουλάπα σου και χάιδευες κοντές φουστίτσες. (Τόσο ακατάλληλες για την ηλικία σου). Αλήθεια, εκείνη η παλιοτσιφούτα ακόμη ασχολείται με τα γρανάζια του εγκεφάλου σου; Ακόμη σου μιλά σαν να καταπίνει ξυράφια;

Ακόμη σε σημαδεύει με τον μητρικό ψόγο της όταν αργείς να γυρίσεις στο σπίτι; Τι περιμένει η μάγισσα για να αποδημήσει; Γιατί δεν της βγάζει επιτέλους ο Κύριος το εισιτήριό της; Κι εσύ; (Τώρα που είπα για εισιτήριο). Θυμάσαι τις μουλωχτές τσιμπιές που έδινες στις κυριούλες στριμωγμένη μέσα σε κάποιο τραμ; Τις δίνεις ακόμη; Παραμένεις πάντα τόσο κακιά;

Ερικα, έντομο κλεισμένο μέσα σε κεχριμπάρι. Εντομο ή ερπετό; Πετάς ή σέρνεσαι; Γουστάρεις να αυτοκαταστρέφεσαι, φθονείς και κλέβεις τους άλλους ανερυθρίαστα, αν δεν σου σφίξει τον λαιμό μέχρι πνιγμού εκείνος ο νεαρός μαθητής σου ο Κλέμμερ (για να μην αναφερθώ και στις άλλες ωμότητες στις οποίες τον εξωθείς) είσαι ανίκανη να νιώσεις και την παραμικρή ηδονή. Κι όμως. Καθόλου δεν σε θεωρώ φτηνή.

Θέλει κότσια να βγαίνεις μόνη βραδιάτικα για κυνήγι. Να προχωράς στα τυφλά σε ένα μέρος τόσο επικίνδυνο όσο το Πάρτερ. Να περιφέρεσαι με ένα φακό και ένα ζευγάρι κιάλια πατώντας πάνω σε ξένα σκατά και χρησιμοποιημένες καπότες.

Να κρύβεσαι μέσα σε θάμνους, για να μη σε πάρουν χαμπάρι τα αντρικά μόρια, κι ύστερα να σπας κλαδάκια και να ουρείς με δύναμη, για να τραβήξεις τον ορθωμένο φαλλό εκείνου του Τούρκου που σε ελκύει μέχρι θανάτου επειδή μέχρι θανάτου σε απωθεί.

Αχ, Ερικα. Λουλούδι της ερείκης, μυρμηγκάκι πνιγμένο στη ροχάλα της απόρριψης, πιανίστρια του Ωδείου της Βιέννης. Ζεις; Τρέφομαι από την ηδονή που σου προξενεί ο τρόμος σου, τον τρόμο που σου προκαλεί η ίδια σου η αηδία. Από τότε που σε γνώρισα (σε γνώρισα;) γράφω για σένα ακατάπαυστα. Και, κόντρα σε κάθε λογική, ρίχνω τα γράμματα στο συρτάρι του κομοδίνου. Τάφο μας το κατάντησα το επιπλάκι.

Αναφέρεται στο μυθιστόρημα «Η πιανίστρια» της Ελφρίντε Γέλινεκ

Τελευταίο βιβλίο της Χρ. Φάντη είναι το μυθιστόρημα «Η ιστορία της Σ.» (Γαβριηλίδης, 2016)