Εξόφληση εις γην και ύδωρ

Πολύ πριν από τη ρευστοποίηση των υδάτων (περιττολογία, αλλά να που γίνεται: ρευστοποιούνται τα ύδατα), χάριν μνημονίων, προαπαιτουμένων, υπερταμείων, κ.λπ., πριν από την Ούλεν, τη λίμνη του Μαραθώνα, την προηγούμενη της ΕΥΔΑΠ, ΕΕΥ (Ελληνική Εταιρεία Υδρεύσεως), και όλα αυτά υπήρξαν ο Μεγάλος Βασιλιάς των Περσών Δαρείος και ο πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος που καταγράφει πώς ο Δαρείος απαιτούσε από τους Ελληνες γην και ύδωρ, ως κορυφαίο συμβολισμό υποταγής, και εφόσον του προσφέρονταν αυτά, τότε ξεκινούσε τις διαπραγματεύσεις!

Οι Περσικοί Πόλεμοι βέβαια πιστοποιούν ότι δεν του έγινε το χατίρι∙ στη Σπάρτη μάλιστα, επί Λεωνίδα, έριξαν την περσική αντιπροσωπεία σε πηγάδι, όπου εκεί θα έβρισκαν και γη και ύδωρ.

Στα χρόνια που ακολούθησαν: δόξα, παρακμή, ερήμωση και επανεποικισμός της Αθήνας, το νερό ήταν μεν πρόβλημα, αλλά όχι τεράστιο∙ λειτουργούσε και, κουτσά-στραβά, ακόμα το υδραγωγείο του Αδριανού.

Ομως, προς το τέλος του 19ου αιώνα, που η πόλη άρχισε να μεγαλώνει γρήγορα, κυρίως όμως, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την προσφυγιά, το νερό δεν ήταν απλώς πρόβλημα, ήταν Το Πρόβλημα.

Πρώιμα κιόλας, από το 1901, οχτώ χρόνια μετά την πτώχευση του 1893 και μόλις τέσσερα από τον «ατυχή πόλεμο» του 1897, με την Ελλάδα υπό δυσβάστακτο Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο, η υδροδότηση της πρωτεύουσας ήταν πεδίον δόξης λαμπρόν επίδοξων επενδυτών.

Σχεδόν αμέσως μετά τη Μικρασιατική καταστροφή εμφανίζονται τα σχέδια κατασκευής του φράγματος και της λίμνης Μαραθώνα και η αμερικανική εταιρεία εκμετάλλευσης Ούλεν∙ η οποία βέβαια εκτόξευσε τα έργα από τον προϋπολογισμό, τον οποίο εν συνεχεία… χρηματοδότησε, αλλά και τίναξε την τιμή του νερού στα ύψη (μην τρέχουμε τώρα και ψάχνουμε αντίστοιχα παραδείγματα σε Γερμανία, Γαλλία και αλλού∙ έχουμε τα δικά μας!).

Ενας μόνο τίτλος από εφημερίδα εκείνης της εποχής («Σκριπ»): «Φωνή αγανακτήσεως και πόνου – Εξέγερσις εναντίον της Ούλεν»…