Οι εθνικές εορτές, ως η αντανακλαστική μεταφορά μέσα στο χρόνο του αρχικού γεγονότος, αναμφίβολα αποτελούν σημεία τομής στην καθημερινότητα ενός συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου. Το πώς στέκεται ο καθένας απέναντι σε αυτές καθορίζεται κατά βάση από το είδος της ιδεολογικής συγκρότησης που έχει διαμορφώσει.
Το ζητούμενο δεν είναι ακριβώς να μπούμε σε τέτοια χωράφια, αλλά να ξεκαθαρίσουμε πως σε οτιδήποτε σχετίζεται με την Ιστορία πρωταρχική σημασία έχουν τα ίδια τα γεγονότα.
Το πώς θα τα ερμηνεύσει ο καθένας είναι μια άλλη υπόθεση. Και ενώ η ίδια η ανθρώπινη Ιστορία είναι γεμάτη με εγκλήματα, πολυποίκιλες ανθρωποσφαγές, πολέμους και διάφορα άλλα παρεμφερή, έρχεται μετά η ανθρώπινη ερμηνεία να δώσει το τελικό χτύπημα…
Στις περιπτώσεις εκείνες που πραγματοποιείται παραβίαση της ίδιας της πραγματικότητας, καθώς δεν είναι κάθε υποκειμενισμός εξ ορισμού αιτία κακού…
Ακούμε συχνά-πυκνά συζητήσεις σε διάφορα σημεία της κοινωνικής ζωής, όπως για παράδειγμα ραδιοφωνικές εκπομπές λόγου, ιδιωτικές κουβέντες σε παρέες και οικογενειακά περιβάλλοντα, και πάει λέγοντας…
Σε ορισμένες από αυτές συμμετέχουμε και εμείς.
Σεβόμαστε και αναγνωρίζουμε εκείνους με τους οποίους μπορεί να διαφωνούμε αλλά μιλάνε με ενδεικτική ηρεμία, με στιβαρή και καλοδουλεμένη επιχειρηματολογία, που σου βγάζουν μια νοοτροπία που κινείται αντιθετικά προς μια αντίληψη που μπορεί να περιγραφεί σκωπτικώς ως το κράτημα ενός φακού με τέτοιο τρόπο που να επιχειρείται συσκότιση και όχι φωτισμός.
Δεν κάνουμε λόγο, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, για λέσχες ανταλλαγής απόψεων, γιατί γνωρίζουμε πως οι έντονες αντιπαραθέσεις των καιρών δεν μπορούν να αποδοθούν με λογικές αποκομμένες από την ίδια την εστία.
Σε κάθε περίπτωση, και με αφορμή κάποιο γεγονός που απασχολεί πολλούς, δίνεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την καταγραφή παλμών, τακτικών, στρατηγικών, επιδιώξεων και χειρισμών καταστάσεων.
Πετυχημένων ή μη…
Λίγο πριν το 2016 παραδώσει τη σκυτάλη στο καινούριο έτος, διαφαίνεται πως όσο περνάει ο καιρός εδραιώνεται η κυριαρχία των αποφασισμένων και των αδιάλλακτων.
Δεν έχει σημασία αν αυτή η κυριαρχία μένει μονάχα στην επικράτεια του δικού τους μικρόκοσμου…
Στη ζωή όποιος τα έχει καλά με τον εαυτό του, είτε πονηρώς είτε μη, είτε παρατραβηγμένα είτε δίκαια, κρατάει μια ομπρέλα και ας γίνεται κατακλυσμός γύρω του.
Μόνο αν αρχίσουν οι πλημμύρες θα κινδυνεύσει…
Οι εθνικές εορτές, λοιπόν, είναι αφορμή εσωτερικής ενδοσκόπησης. Ατομικής και συλλογικής.
Με το να τιμάς κάποιον που στο παρελθόν έπραξε κάτι σημαντικό δεν σημαίνει πώς γίνεσαι και εσύ σημαντικός.
Με το να συμμετέχεις σε μια κοινωνική παράδοση κατοχυρωμένης περιοδικής εμφάνισης δεν σημαίνει πως στο σήμερα τα πράγματα πάνε καλά.
Με το να εναντιώνεσαι σφόδρα, και με έκδηλη στειρότητα κάποιες φορές, δεν σημαίνει πως εσύ έχεις πρόταση για κάτι που θα ήταν καλύτερο, και για σένα, και για όλους, στο αύριο.
Φυσικά, οι άνθρωποι ειδικά στις μέρες μας έχουν γίνει αρκετά πονηροί για να έχουν έτοιμες απαντήσεις σε ερωτήματα που τους καίνε και ξέρουν πως θα τους τεθούν αργά ή γρήγορα.
Έχω την υποψία πως στο νεοελληνικό μικρόκοσμο σπαταλιέται περισσότερος χρόνος για την εύρεση και το σχηματισμό δικαιολογιών παρά καταρτισμός αποτελεσματικών σχεδίων για την αντιμετώπιση προβλημάτων.
Τα μόνα προβλήματα που τείνουν προς αντιμετώπιση είναι εκείνα όσων ασκούν εξουσία, τα άμεσα επιβίωσης και τα βιολογικά που πιέζουν ασφυκτικά, καθώς και τα μαθηματικά…
Για όλα τα υπόλοιπα, έχει ο Θεός…, άσχετα αν κανένας δεν τον ρωτάει αν θέλει να δώσει…
Το ποιος είπε το ΟΧΙ και γιατί στο πολύ μακρινό 1940, η Ιστορία το ξέρει πολύ καλά και μοιράζει προσκλήσεις σε όσους θέλουν να γίνουν κοινωνοί της γνώσης.
Αυτό που στο σήμερα έχει μεγάλη σημασία είναι να ξεφύγουμε από τα στημένα όχι (λόγω αντιδραστικότητας με αμφίβολη ουσία και μηδαμινό πρακτικό νόημα) και να σμιλεύσουμε έναν ισορροπημένο κατάλογο αρνήσεων και καταφάσεων στα ζητούμενα που θέτει η ίδια η ζωή.
Όχι για να μας πει κάποιος μπράβο, όχι για να εξαντλούμε τις εγωιστικές μας απαιτήσεις, αλλά για να καλυτερεύσουμε τις ζωές μας. Και σαν άτομα, και σαν σύνολα.
Μελετάμε την ιστορία της Ελλάδας, την εντάσσουμε στο μερίδιο που της αναλογεί στην ευρύτερη Παγκόσμια, με γνώμονα να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο προετοιμασμένοι για αυτά που θα έρθουν και θα σηματοδοτούν τα νέα κομβικά σημεία.
Και αν στα προηγούμενα πετύχαμε ή αποτύχαμε, με κάποιο τρόπο τα ξεπεράσαμε. Κάτι που δεν έχουμε κάνει με αυτά που έρχονται…
