ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ Η ΕΚΛΕΚΤΗ της στήλης μας η φίλη/ στέλνοντας στίχους που κεντά της σάτιρας η σμίλη./ Στα θεωρεία της Βουλής απόμεινε μετέωρη,/ των αρχηγών τη σύγκρουση ανάγλυφα εξιστορεί.// Νόμισε η δόλια προς στιγμήν πως μπήκε σε κοτέτσι/ σαν πετεινάρια βλέποντας να τρώγονται οι έτσι./ Του Κούλη και του Αλέξη μας την κοκορομαχία/ χλευάζει με την πένα της η Λιώτη η Μαρία:
ΜΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ οι αρχηγοί ερίζουν και κραυγάζουν/ κι έξω απ’ αυτή οι Ελληνες βαριά αναστενάζουν./ Με αγορεύσεις γλαφυρές τα οργισμένα αγόρια/ ανόητα αντιδικούν και μοιάζουν με κοκόρια.// -Κικιρίκου, κικιρίκου, είμαι ο πρωθυπουργός!/ -Κικιρίκου, κι εγώ είμαι της Νου-Δου ο Αρχηγός.//
ΑΛΕΞΗΣ: Απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ βγαλμένος κι από την Αριστερά/ εμπήκα στην κυβέρνηση για δεύτερη φορά./ Μου ανέθεσαν οι Ελληνες να πράξω τα σωστά/ κι εγώ τους υποχρέωσα να τρώνε γεμιστά.// Από επιδόματα κι ΕΚΑΣ τους πένητες απάλλαξα/ και τη ζωή τους ριζικά, απότομα την άλλαξα./ Διατήρησα τον ΕΝΦΙΑ και τη φορολογία/ χωρίς να δώσω εξήγηση ούτε δικαιολογία.// Στα ΜΜΕ διόρισα παπά κι ένα κουμπάρο/ και τα κανάλια τα ‘κλεισαν αυτοί με ένα σμπάρο./ Τη χώρα για να σώσω εγώ και να νοικοκυρέψω/ με δανειστές συμφώνησα συντάξεις να κουρέψω.//
ΕΙΣ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ των φτωχών έστειλα ρυθμιστή/ μανδιλοφόρο υπουργό παλιό κομμουνιστή./ Εργάστηκε εντατικά με πνεύμα αριστερό/ κι έβαλε στα μερίσματα μαχαίρι κοφτερό.// Να παίξει πιάνο έβαλα τον Κώστα τον Ζουράρι/ και τώρα μετά μουσικής σφίγγετε το ζωνάρι./ Δεν έκανα όσα έταξα, αυτή είναι η αλήθεια/ μα εσείς δεν καταλάβατε πως ήταν παραμύθια;// Εις του Μαξίμου τακτικά πολυτελώς διάγομεν/ κι ενώ οικίες καίγονται, εμείς ασμένως άδομεν.//
ΚΥΡΙΑΚΟΣ: Του επίτιμου εγώ ο γιος, στερνός κι αγαπημένος,/ με τίτλους, διδακτορικά κι επαίνους φορτωμένος,/ υπήρξα πάντα εργατικός και όχι ακαμάτης,/ προσγειωμένος, σοβαρός, κομμάτι γουρλομάτης.// Οταν εγώ γεννήθηκα ήταν δικτατορία/ κι έπαθαν οι δικτάτορες μεγάλη υστερία./ Η χούντα με φυλάκισε έξι μηνών μωρό/ κι ήταν αυτό φαινόμενο μοναδικό θαρρώ.//
ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ της κούνιας μου έκανα πολεμίστρες/ και όπλα μου τα μπιμπερό, πιπίλες, κουδουνίστρες./ Από τα γεννοφάσκια μου αντιστασιακός/ τη δράση μου την τρόμαξε ο Στέλιος Παττακός.// Με συνοδεύουν οι ευχές του πιο γουρλή πατέρα/ και σαν γενώ πρωθυπουργός στη χώρα κάποια μέρα/ θα εξορκίσω τα κακά των δανειστών μνημόνια/ και το μητσοτακέικο θα κυβερνά αιώνια.//
ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ: Τινάζει ο ένας το λειρί και το σηκώνει ο άλλος/ ποιος άραγε από τους δυο είναι ο πιο μεγάλος;/ Κανένας τους δε σκέφτηκε τη δόλια μας πατρίδα/ να πει σε μας αν έχουμε γι’ ανάκαμψη ελπίδα.// Οι Ελληνες οργίστηκαν σαν άκουσαν τ’ αγόρια/ μέγας θυμός τούς έπιασε για όλα τα κοκόρια./ Κλείσαν αμέσως την τιβί κι έτρεξαν στο κοτέτσι/ δυο κοκοράκια πιάσανε και τα ‘καναν γιουβέτσι.
