Ο νόμος

Στο φινάλε πανηγυρίσαμε. Με όση ικμάδα μάς είχε απομείνει έπειτα από μια περιπλάνηση που κατέληξε για πολλοστή φορά στην Ομόνοια, στον ΕΟΠΥΥ. Αράξαμε στο παραδίπλα ιστάμενο καφενείο. Ακριβώς πάνω από εμάς βρίσκονται ιστάμενα και τα γραφεία της «Αυγής». Και ήπιαμε έναν καφέ.

Ηταν η τρίτη ημέρα που αναλώσαμε για την εύρεση ενός ακριβού φαρμάκου για ένα αυτοάνοσο νόσημα ενός αγαπημένου προσώπου. Από τα νέα παιδιά, αυτά που δίνουν ελπίδα για το μέλλον αυτού του τόπου. Εχουμε κάνει την ίδια διαδρομή και μέσα στο καλοκαίρι για ένα άλλο φάρμακο. Τότε οι δυσκολίες δεν ξεπεράστηκαν. Και μένει ακόμα δρόμος.

Με την εμπειρία της ματαίωσης φτάσαμε και πάλι στο γκισέ της οδού Αγ. Κωνσταντίνου ύστερα από πολύωρη αναμονή, όπου ο υπάλληλος μας δήλωσε ότι κάτι ακόμα λείπει από τα δικαιολογητικά μας, κάτι ακόμα δεν έχουμε κάνει καλά, κάτι ακόμα γυρεύει από εμάς ο νόμος.

Στην προκειμένη περίπτωση ο 4368/16. Ενας νόμος που κατά παράδοξο τρόπο αφορά την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου αλλά και διάφορες άλλες διατάξεις.

Καθώς κατόπιν εορτής τον ξεφυλλίζω, ανακαλύπτω ότι μπορεί κανείς με βάση τα γραφόμενά του να διαλέξει ακόμα και τον τόπο της μεταθανάτιας κατοικίας του και στιγμιαία σκέφτομαι ότι θα είχε πλάκα να διαλέξω όταν φτάσει εκείνη η ώρα την Ανταρκτική ή τα Ιμαλάια, για λόγους συντήρησης, να κρατήσω κάτι χιλιετίες στους πάγους και να μην αλλοιωθώ, μέχρι να ξημερώσουν καλύτερες μέρες.

Αλλά κάποτε φτάνω και στο άρθρο 33, που είναι αυτό που αν είχαμε διαβάσει θα είχαμε κατανοήσει -υποτίθεται- ποια ακριβώς είναι τα δικαιώματα για την υγειονομική κάλυψη «των ανασφαλίστων και λοιπών ευάλωτων κοινωνικά ομάδων».

Το ότι «άλλαξε ο νόμος» το άκουγα εξ αρχής, όμως επειδή δεν γνώριζα τον προηγούμενο προσπαθούσα να λύσω τον εκάστοτε γρίφο ζητώντας τη βοήθεια ανθρώπων που γνώριζα ή δεν γνώριζα καθόλου.

Τηλεφωνήματα, αναζητήσεις σε άλλα φαρμακεία και στην αρμόδια ηλεκτρονική υπηρεσία, επισκέψεις σε νοσοκομεία για να βρούμε τον γιατρό που θα μπορούσε να γράψει το φάρμακο, και όλα αυτά με τις ημερομηνίες για τη θεραπεία να τρέχουν, να γίνονται απολύτως επείγουσες.

Είναι αλήθεια ότι χωρίς τη βοήθεια αυτών των γνωστών και άγνωστων προσώπων θα τρέχαμε ακόμα. Και είναι επίσης αλήθεια ότι οι άνθρωποι αυτοί κινήθηκαν στα όρια του νόμου.

Και τους είμαι ευγνώμων για τη στήριξή τους όλες εκείνες τις ημέρες και ώρες της αγωνίας. Ελπίζοντας με το σημείωμά μου αυτό να μην υποστούν και άλλοι άνθρωποι τα ίδια.

Ποιο ήταν τελικά το «διακύβευμα»: επάνω αριστερά η συνταγή έπρεπε να γράφει Ταμείο Προνοίας/δικαιούχος του Ν.4368/16 και όχι απλώς δικαιούχος του Ν.4368/16.

Στο ερώτημά μου γιατί αυτό, μου απάντησε ο υπάλληλος ότι ανάλογα με την περίπτωση τα χρήματα δίνονται από άλλα κονδύλια. Ενδιάμεσοι γιατροί δεν γνώριζαν τη διάσταση αυτή που εξάλλου δεν καταγράφεται στο σώμα του εν λόγω νόμου.

Ο οποίος νόμος μιλά στο άρθρο αυτό σαν να μιλούσε ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην αναστάσιμη ακολουθία με το περίφημο προσέλθετε πάντες, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ελάτε όλοι οι αμαρτωλοί, συγγνώμη οι ασθενείς, είτε κάνατε είτε δεν κάνατε, είτε πάθατε είτε δεν πάθατε κάτι:

Στην περίπτωσή μας «οι μη άμεσα ή έμμεσα εγγεγραμμένοι», αυτοί και τα παιδιά τους, αλλά και όσοι «έχουν απολέσει τις ασφαλιστικές τους καλύψεις λόγω οφειλών και δεν δικαιούνται παροχών υγείας».

Και όλα αυτά μάλιστα με τη γενναιόδωρη παράταση της ισχύος των βιβλιαρίων προνοίας ανασφαλίστων.

Σκέφτομαι πόσοι θα πατούσαν πασχαλιάτικα στην εκκλησία αν ο Αγιος ζητούσε την αντιστοίχως διατυπωμένη συνταγή ή μάλλον τη γνωμάτευση ενός εγκεκριμένου από τις διατάξεις του βυζαντινού νόμου «ιατρού της ψυχής»- συγγνώμη εξομολόγου- για να αφήσει τους αμαρτωλούς να πλησιάσουν.

Αλλά ο Ιωάννης σκεφτόταν μάλλον την Ανάσταση –ζητούμενο τότε και τώρα– και όχι τους τύπους.