Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Καλησπέρα σας κύριε Τζόι.
Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να θυμηθώ το όνομά σας, διέτρεξα ξανά σχεδόν ολόκληρο το βιβλίο για να μπορέσω να το εντοπίσω, αφού είναι ζήτημα αν αναφέρεται δυο φορές· καταλήγω να πιστεύω ότι ο συγγραφέας ένιωθε κάπως άβολα να δώσει ένα κάποιο όνομα στο μυθιστορηματικό alter ego του.
Τζόι, σας γνώρισα στο καφέ Βεπλέρ, στην πλατεία Κλισί, σχεδόν έναν αιώνα μετά από εκείνες τις μέρες που ακόμα κι αν ο κόσμος έσκαβε τον ίδιο του το λάκκο, υπήρχε ακόμη χρόνος να το γλεντήσεις, ν’ απολαύσεις τη ζωή, να είσαι εύθυμος και αμέριμνος, πότε να δουλεύεις και πότε να ραχατεύεις.
Για την ακρίβεια, καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι. Εσείς δίπλα στο κρασί μου, μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου με μαύρο εξώφυλλο γράφατε την Μαύρη Ανοιξη· εγώ στο πλάι σας έγραφα το Λώρα, η τελευταία των Μαρξ. Στο κεφάλαιο που ολοκλήρωσα εκεί, οι ήρωές μου είχαν μόλις περάσει την τελευταία νύχτα της ζωής τους σ’ αυτό ακριβώς το μέρος, τρώγοντας στρείδια και γλυκίσματα.
Κατόπιν αποσύρθηκαν στην οικία τους και αυτοκτόνησαν. Στην εποχή τους, το 1911, το καφέ Βεπλέρ ήταν στέκι ποιητών, χορευτριών του καν- καν και ζωγράφων. Το 1928 έγινε και δικό σας: «Σε μια γωνιά της πλατείας Κλισί θα δεις το Καφενείο Βεπλέρ που ήταν το αγαπημένο στέκι μου.
Εχω καθίσει εκεί κάθε ώρα της μέρας και της νύχτας, με κάθε λογής καιρό. Το ήξερα σαν την παλάμη μου». Εγώ πάλι, μένω απέναντι. Εχω έρθει στην Μονμάρτρη για να γράψω. Ερχομαι εδώ, πίνω κρασί κι οσμίζομαι σαν το σκυλί τα χνάρια των παλιότερων. Δίπλα μου, χαρούμενοι τουρίστες με smartphones βγάζουν σέλφιζ.
Διαβάζω αγαπητέ για τις –όχι και τόσο ήσυχες- μέρες σας στο Κλισί και δεν μπορώ να μην αναφερθώ στη σκηνή όπου έχετε δώσει και την τελευταία σας πεντάρα σε μια τυχαία πόρνη, τριγυρνώντας την υπόλοιπη νύχτα σαν πεινασμένος σαν λύκος. Το στομάχι μου είναι άδειο σαν αγάμητο μουνί, εξομολογείστε στον φίλο σας, δίχως ωστόσο να δείχνετε μετανιωμένος.
Τζόι, -απ’ το enjoy? – κάτι τύποι σαν κι εσάς μας έμαθαν ότι η ζωή είναι belle et facile μόνο αν είσαι flaneur, περιπατητής των γεγονότων και εραστής της άσκοπης περιπλάνησης.
Αναφέρεται στο μυθιστόρημα του Χένρι Μίλερ «Ησυχες μέρες στο Κλισί»
Τελευταίο βιβλίο της Ζ. Κόλλια είναι η βιογραφική μυθιστορία «Λώρα, η τελευταία των Μαρξ» (Μεταίχμιο, 2013).
