efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πού πάει η Παιδεία ενόσω της λείπει ο εν αφθονία αυτοέλεγχος που φέρνει η ανατροφή; (Κατά το «πού πάει αυτή η φυλή;» του Ζήσιμου Λορεντζάτου.) Ακόμη στα τυφλά βαδίζει, με ακατάστατους νεωτερισμούς και ισχνές εσωτερικές δυνάμεις. Πού είναι τα ένδον ρεύματα ομορφιάς και νοήματος;

Γιατί παραμένουν δυσεπίτευκτοι οι στόχοι για τους περισσότερους νέους; Πώς να διασωθεί το ελληνικό παρελθόν και παρόν χωρίς τον λόγο του μύθου και της γεωμετρίας, χωρίς τον Χείρωνα, τον Ομηρο και τον Πάνα, δίχως τους αυλούς του Μαρσύα και του Θάμυρι (το θράσος τους να προκαλούν σε διαγωνισμό μουσικής τον Απόλλωνα και τις Μούσες), δίχως τους φιλοσόφους και ποιητές;

Τι κόσμο βλέπουν οι μαθητές; Εναν άσαρκο και άχυμο με πλήκτρα και οθόνες, άγλωσσο· πώς να ζήσουν μες στην απομόνωση του εαυτού τους;

Η Παιδεία έχει ανάγκη τη λυσιτέλεια, κράζουν οι (εκάστοτε) φωστήρες· ναι – και πόσοι θα τα καταφέρουν; Και τι θα κάνουν εάν τα «καταφέρουν»; Και δεν θα προέρχονται βεβαίως από τα φτωχικά στρώματα (η φτώχεια εξαπλώνεται ταχύτατα, ιδού η ταξική μας Παιδεία).

Οταν κάποιος έστω κι ελαφρά εχέφρων μιλά για Παιδεία στην Ελλάδα εννοεί παραπαιδεία βεβαίως. Φροντιστηριακή μάθηση. Τι θλίψη. Πουθενά η λαχτάρα για γνώση, για εσωτερική δε πειθαρχία δεν γίνεται λόγος (τόσο απαραίτητη στο να δαμάζει την οκνηρία αφενός και τα πάθη, αφετέρου, της κοινωνίας).

Φώναζαν οι παλιοί σοφιστές ότι όλα από την Παιδεία ξεκινάνε, το λέμε και οι περισσότεροι σήμερα όταν (αδιάντροπα;) κρίνουμε τα στραβά και άσχημα που μας περικυκλώνουν στο κάθε, σχεδόν, βήμα μας (στις σοδειές των σκουπιδιών που μολύνουν, στην αγενή και απρεπή συμπεριφορά, στην αντιαισθητική αρχιτεκτονική, στο κτηνωδώς τρώγειν, στην έλλειψη της σιωπής αλλά και της αλληλεγγύης, στον κυνισμό και αμοραλισμό, στο μίσος (;) προς τον πολιτισμό, παντού, όπου υπάρχει άνθρωπος).

Σε ποιον, αλήθεια, ηλεκτρονικό κατήφορο βρέθηκε η Παιδεία, σε τι εργαλειακά μυθεύματα εγκλωβίστηκε, πώς και από ποιους ακρωτηριάστηκε με βάναυσο τρόπο;

Η εξουσία προσφέρει κατευθυνόμενη γνώση και μάλλον έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η σχέση δασκάλου-μαθητή, ο θεμέλιος δηλαδή λίθος της Παιδείας· σε αυτό συναινούν και δάσκαλοι και μαθητές (ο καθείς για τους δικούς του λόγους – θέλουν την ησυχία τους, όχι πολλά πολλά, κάπως έτσι).

Βαρύ φαίνεται το φορτίο των φωνών του παρελθόντος, άμα δεν το κουβαλήσεις, όμως, πώς θα το ξεζαλωθείς ώστε να φορτωθείς αυτό του μέλλοντος; Η εθνική εμπειρία είναι η ίδια η ανθρώπινη περιπέτεια – μας ενοχλεί αυτό;

Τι να σου κάνουν τα παιδιά. Παίρνουν των ομματιών τους και βολοδέρνουν σαν παλαβά στην αλλοδαπή για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί και να σπουδάσουν -επιτέλους, λένε- αυτό που ερωτεύτηκαν και αγάπησαν.

Παιδεία ανάπηρη, μαρμαρωμένη, χωρίς κέφι, γέλιο, χορό, συγκίνηση. Αλλά είναι Παιδεία αυτό το άμορφο συνονθύλευμα, οι χωρίς συνισταμένη συνιστώσες; Εική και ως έτυχεν; Οκωσπερ σάρμα;

Το μεγάλο θέμα είναι η ανατροφή – τι λες; Και πού να τη βρούμε, ποιος τη διαθέτει, πού γυρνοβολά η ίδια;

Χιλιάδες άνθρωποι παραπονιούνται κάθε μέρα για τα χάλια μας· όλοι συμφωνούμε ότι «όλα είναι θέμα Παιδείας» – ναι, ξεχνάμε μάλλον την ανατροφή, τον ομφάλιο λώρο, τη μήτρα, το σπέρμα. Μήπως ξεχνάμε τη βασική έννοια της Παιδείας;