efsyn.gr , Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία εμπνευσμένα από ζώα και γραμμένα από ανθρώπους με ευαισθησία και ταλέντο.

Ενα τέτοιο βιβλίο βρήκα να με περιμένει στο γραφείο. Θέμα του, κάποιες γατίσιες (και ανθρώπινες) ιστορίες και συγγραφέας του ο (παντελώς άγνωστός μου) Μιχάλης Δήμας.

Μην πάει ο νους σας σε χαριτωμένα ζωάκια που ξετρελαίνουν με τα κολπάκια τους – αλλά καλύτερα να τα διαβάσετε, παρά να σας τα λέω.

Να ένα δείγμα:

Εκλειψη ηλίου

Της έλεγαν να τον στειρώσει, αλλιώς θα ήταν προβληματική η συμβίωσή τους στο μικρό διαμέρισμα. Μπορεί να έκανε και καμιά απόδραση. Δεν τους μαντρώνεις εύκολα τους γάτους.

Στις συμβουλές απαντούσε «αργότερα», «θα δούμε», «ναι, το έχω κατά νου». Τους έκρυβε την αλήθεια.

Πως δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδα της επέμβασης. Μόνη, στα σαράντα τρία κι ένα χρόνο στην ανεργία.

Και η ελπίδα άφαντη, στο περιθώριο κι αυτή, σαν να είχε υποστεί κι εκείνη κάποια επέμβαση και ήταν σε μόνιμη καταστολή, λες και ξέφυγε η δόση του αναισθητικού και της άφησε κουσούρι.

Σκεφτόταν να τον χαρίσει για ν’ απαλλαγεί από τα λιγοστά μεν, αλλά υπολογίσιμα πλέον έξοδα της συντήρησής του.

Κι έπειτα το μετάνιωνε. Ηταν και το χρώμα του βλέπεις, σχεδόν πορτοκαλί, σαν τον ήλιο.

Γι’ αυτό τον έβγαλε Ηλία. Ηταν πια το μόνο φως σ’ αυτό το γκρίζο τοπίο.

Ολες οι πόρτες παρέμεναν κλειστές. Ολες οι αιτήσεις και οι αποστολές βιογραφικών έπεφταν στο κενό.

Αυτό το κενό που ένιωθε πια να την έλκει σαν μαγνήτης.

Μια βουτιά απ’ τον τέταρτο. Και τελειώνουν όλα.

«Ολα θα είναι ήσυχα εκεί».

Δεν έλεγε τίποτα σε κανένα. Μοναχική κι αμίλητη ανέβαινε και κατέβαινε από τον τέταρτο, σαν σε Γολγοθά.

Μόνη της παρηγοριά πως σ’ αυτό το Γολγοθά, δεν ήταν η μόνη. Α, και άλλη μία, ο Ηλίας.

Επέστρεφε από το μεσημεριανό συσσίτιο έχοντας κρατήσει λίγο φαγητό και για τον γάτο.

Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, δεν τον είδε στον καναπέ που καθόταν συνήθως. Εψαξε παντού.

Σκοτάδι παγερό, σαν ξαφνική έκλειψη ηλίου, καλοκαιριάτικα. Βγήκε απελπισμένη στο μπαλκόνι. Ούτε εκεί.

Κοίταξε κάτω προς το δρόμο. Ηταν εκεί, ξαπλωμένος. Ετρεξε μ’ αγωνία αν θα τον βρει ζωντανό.

Ευτυχώς δεν ήταν σοβαρό, είχε χτυπήσει μόνο στα δύο πισινά του πόδια.

Για καλή του τύχη έπεσε στο πεζοδρόμιο. Λίγα εκατοστά πιο πέρα, ίσως να είχε γίνει ένα με την άσφαλτο.

Χρειαζόταν φροντίδα. Ευτυχώς ο κτηνίατρος έδειξε κατανόηση και πρόσφερε τη βοήθειά του χωρίς αμοιβή.

Θα του έκανε και τη στείρωση, ώστε να μην έχουμε ξανά απονενοημένο διάβημα.

Ο Ηλίας σύντομα θα γινόταν τελείως καλά. Το άλμα του στην ελευθερία πρόλαβε ένα άλλο άλμα.

Στην ελευθερία κι εκείνο, αλλά χωρίς γυρισμό. Τώρα κάποιος έπρεπε ν’ ασχοληθεί με την περίθαλψη του Ηλία.

Υστερα θα έβλεπε. Η παρ’ ολίγον μοιραία πτώση αποδείχτηκε σωτήρια. Τουλάχιστον προσωρινά.

Ο ήλιος θα έμενε στη θέση του. Οι εκλείψεις κρατούν πάντα λίγο.

■ Το βιβλίο του Μιχάλη Δήμα «Φευγάτες ιστορίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εναστρον».