Ο γιος μου έφυγε με υποτροφία στη Σουηδία. Ηταν από μικρός ξεχωριστός. Του διαβάσματος. Οταν τέλειωσε η υποτροφία του δεν είχαμε τη δυνατότητα να τον στηρίξουμε να μείνει εκεί μέχρι να βρει μια δουλειά.
Γύρισε πίσω. Και βρήκε όλες τις πόρτες κλειστές. Κλεισμένος στο σπίτι πια, έχει χωθεί στον υπολογιστή. Ανεργος. Τι θα απογίνει;
Τα λέει όλα αυτά και δακρύζει. Η φίλη, η γειτόνισσα, η γνωστή.
Ολες οι γυναίκες που τολμούν πιο πολύ από τους άνδρες να μιλήσουν τον πόνο τους.
Το αδιέξοδο που βιώνουν, που βιώνουμε αυτή την ώρα της έσχατης απαξίωσης της χώρας μας, του εαυτού μας, των όσων χτίσαμε τόσα χρόνια, εμείς κι οι προηγούμενοι από εμάς.
Η φτωχοποίηση προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς. Οι δρόμοι γεμίζουν ταμπελίτσες με «πεινάω» και πόδια γεμάτα πληγές. Δεν με νοιάζει αν υπάρχουν οι έμποροι του πόνου που συχνά βρίσκονται πίσω από τα απλωμένα χέρια.
Με νοιάζει ότι υπάρχουν αυτά τα χέρια, αυτοί οι άνθρωποι που δεν μπορεί η κοινωνία μας να συντηρήσει.
Γιατί, εκτός από τη φανερή πείνα, την ακραία εγκατάλειψη και ταπείνωση, υπάρχει και η άλλη, που δεν φαίνεται, δεν δηλώνεται, δεν κραυγάζει.
Μόνο το βράδυ τολμούν τα πρόσωπα να σταματήσουν το μεγάλο ταξίδι τους από γραφείο σε γραφείο, από αίτηση σε αίτηση, από αγγελία σε αγγελία και να σταθούν κάτω από το λιγοστό φως σε μία ακόμα αϋπνία για να αναρωτηθούν: Πού πάμε; Πώς θα ζήσουμε την επόμενη ημέρα, τον επόμενο μήνα;
Τι περιβάλλον είναι αυτό γύρω μας; Χορός εκατομμυρίων που στροβιλίζονται πάνω απ’ το κεφάλι μας, για να αγοράσουν ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε.
Σε γερμανικά χέρια κι αυτός; Μέχρι πού θα φτάσει αυτή η υποτέλεια;
Την καταλαβαίνουμε άραγε ή κάνουμε πολύ συχνά ότι δεν μας αφορά, αφορά τον άλλον, δεν θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα;
Δάνεια επί δανείων που δίνονται με έναν εξευτελιστικό τρόπο από τους δανειστές για να πληρωθούν οι τόκοι και τα τοκοχρεολύσια των προηγούμενων δανείων, που παραμένουν ακατέβατα.
Ξεπούλημα κυριολεκτικό της περιουσίας της χώρας που της αφαιρεί το δικαίωμα να ρυθμίσει την πορεία της στον χρόνο.
Ποιον χρόνο, δεν υπάρχει χρόνος για τους δούλους. Η αφρικανοποίηση, που την περιγράφουν τόσο καλά αυτοί που τη ζουν, βρίσκεται μπροστά μας, ίσως μέσα μας:
όλα στις ξένες εταιρείες που έρχονται για να αντλήσουν ταχύρυθμα και χωρίς κανένα σεβασμό, καμία έγνοια για το ανθρώπινο και το πολιτισμικό περιβάλλον, τον πλούτο μιας χώρας αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια.
Η σημερινή κυβέρνηση φέρει τεράστια ευθύνη για ό,τι συμβαίνει.
Η γεμάτη τακτικισμούς και με κάποιες επικίνδυνες και ανιστόρητες σπίθες αριστεροσύνης παλαιάς κοπής διαχείριση της δυστυχίας των πολλών, που κάνει στο πλαίσιο ενός αδηφάγου νεοφιλελεύθερου προγράμματος το οποίο έχει υπογράψει ως μη όφειλε, και εφαρμόζει πιστά, οδηγεί στην εξαθλίωση.
Και με τους πλέον αισιόδοξους υπολογισμούς η επιβίωση απλώς δεν βγαίνει.
Μου έλεγε μία ακόμη προικισμένη νέα επιστήμων που βγάζει ελάχιστα χρήματα από ένα ακόμη ευρωπαϊκό πρόγραμμα, που δεν έχει σχέση με όσα έχει σπουδάσει και με αυτό που είναι, ότι δεν αντέχει να κάνει και να ξανακάνει τα χαρτιά της με τα αμέτρητα προαπαιτούμενα προκειμένου να διεκδικήσει τα ψίχουλα ενός ακόμα μεγαλεπήβολου προγράμματος.
Η βραδυκίνητη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και η πιο ευλύγιστη του ΔΝΤ συνιστούν μία νέα τάξη που εξαντλεί τον σαδισμό της στους φτωχούς της γης.
Ομως τίποτα δεν είναι, όπως κάθε τόσο δείχνει η Ιστορία, δεδομένο. Ισως ανάμεσα από τα ρήγματα ανθίζουν ήδη άνθη.
-320x213.jpg)
