Επεα πτερόεντα

Τα μνημόνια προκαλούν απώλεια μνήμης. Εχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω από το 2010 και εντεύθεν. Και ποιο το όφελος; Απ’ το ‘να αυτί μπαίνει, απ’ τ’ άλλο βγαίνει η φράση. Οταν πάσχεις από αμνησία, ο λαβύρινθος των ώτων μεταβάλλεται σε ασφαλτοστρωμένη λεωφόρο και το εγκεφαλογράφημα σε ευθεία γραμμή, καθότι η νόσος Αλτσχάιμερ ενεδρεύει και δεν αστειεύεται. «Οποιος φαντάζεται ότι θα υποχωρήσουμε απ’ τις κόκκινες γραμμές μας, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Οποιος φαντάζεται ότι θα υποχωρήσουμε από την αταλάντευτη θέση μας για την κατάργηση, την ακύρωση, την ανατροπή των μνημονίων, δεν έχει ιδέα για την πολιτική και τη θέλησή μας, δεν έχει καταλάβει με ποιους έχει να κάνει κι ας γυρίσει να κοιτάξει στο προεδρείο τους εκπροσώπους της γενιάς της εθνικής αντίστασης, που δεν λύγισαν ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές. Ε, δεν θα λυγίσουμε κι εμείς στους εκβιασμούς της διεθνούς τοκογλυφίας και των εγχώριων εκπροσώπων της. Δεν θα λυγίσουμε». Τάδε έφη Θε…Αλέξης last year, στο προηγούμενο συνέδριο.

Ραβαΐσι σωστό έγινε από κάτω. Παλαμοκροτήματα και επευφημίες. Το ακροατήριο εφορμούσε προς τα χειμερινά ανάκτορα. Μες στην οχλαγωγία και τον χαμό δεν το ενδιέφερε τι λέει ο αρχηγός. Κοιτούσε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι. Ο Θε…Αλέξης χθες εμφανίστηκε σάμπως ευθυτενής, καίτοι οσφυοκάμπτης. Παριστάνοντας τον αριστερό… ψάλτη του συστήματος, ψέλλισε κάτι τσουρούτικα ταξίματα και το πλήθος τον χειροκρότησε ξανά. Είχε ξεχάσει τα πάντα. Ατιμη ασθένεια η αμνησία.

Ο Νίκος Παππάς τα ‘πε τσεκουράτα το 2013 -α πα παπά. «Δικαιωθήκαμε γιατί έγκαιρα, όταν ακόμη ήμαστε πολύ μικροί, μιλήσαμε για νέο συνασπισμό εξουσίας, είδαμε εγκαίρως την απαξίωση στην οποία πήγαιναν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. από την εφαρμογή του Μνημονίου. Μιλήσαμε για εκλογική σύμπραξη των δυνάμεων απ’ τα αριστερά της Αριστεράς ώς τ’ αριστερά της Σοσιαλδημοκρατίας. Για καμιά σύμπραξη Κεντροαριστεράς δεν μιλήσαμε, για καμιά σύμπραξη Κεντροαριστεράς δεν μιλάμε. Αυτά τελειώσανε, αυτά χρεοκοπήσανε, αυτά πήγανε την Ελλάδα πίσω». Τα πιστεύει ακόμα, αλλά δεν θα τα επαναλάβει στο 2ο Συνέδριο, καθώς εμφορείται από την ευγένεια του οικοδεσπότη. Στα πρώτα καθίσματα θρονιάστηκαν, βλέπεις, η Ξενογιαννακοπούλου, ο κυρ Φώτης και άλλες εφεδρείες του ΠΑΣΟΚ που προορίζονται για κυβερνητικά πόστα.

Λαθρεπιβάτες στο λαντό της πρωτοδεύτερη φορά που ουδεμία σχέση έχει πια με την Αριστερά. Για σπαρταριστά γέλια ήταν όσα καταλόγιζε τότε ο Αρτινός στον Καλαματιανό. Λες και τρολάριζε τον εαυτό του. Απολαύστε: «Ο κ. Σαμαράς κρύβεται απ’ το φως και ανασύρει φαντάσματα, νεκρανασταίνει τον φόβο, νεκρανασταίνει το grexit, νεκρανασταίνει τη χρεοκοπία. Πότε, όμως, έλεγε αλήθεια ο κ. Σαμαράς; Οταν καταδίκαζε το Μνημόνιο ή όταν το διαφήμιζε ως μοναδική σωτηρία; Οταν αναλάμβανε τις περιβόητες 18 δεσμεύσεις διαπραγμάτευσης ή όταν σαν πρωθυπουργός υλοποιούσε τα ακριβώς αντίθετα απ’ αυτά που υποσχέθηκε; Η αλήθεια του είναι η εξουσία. Αυτή την αλήθεια και μόνο γνωρίζει. Μια εξουσία, μάλιστα, στην υπηρεσία των συμφερόντων που θέλουν την Ελλάδα οικόπεδο και αποικία». Το μόνο που θυμάται ο Θε…Αλέξης είναι ο Σαββόπουλος, στίχους του οποίου χρησιμοποιεί κατά κόρον. «11880» παραληρεί το κοινό του, που ξεχνά όλα τ’ άλλα. Δεν είναι τυχαίο ότι απαρτίζεται πλέον από μετακλητούς σκανδαλωδώς αμειβόμενους.