Αματρίτσε
Πάνω από 5.000 άνδρες και γυναίκες του στρατού, της πολιτικής προστασίας και της πυροσβεστικής έχουν κινητοποιηθεί για την αντιμετώπιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης μετά τον σεισμό που έπληξε την Κεντρική Ιταλία.
Υπάρχουν ακόμη συγγενείς οι οποίοι απευθύνονται με δάκρυα στα μάτια στους εθελοντές, στις υπηρεσίες πρώτων βοηθειών για να μάθουν πού έχουν μεταφερθεί τα αγαπημένα τους πρόσωπα που συγκαταλέγονται στη λίστα των τραυματιών.
Τις ώρες αυτές, όμως, στην Ιταλία, προκύπτει και ένα άλλο τεράστιο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα και η Ιταλία, οι μόνες έντονα σεισμογενείς χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να μη χαίρουν της πρέπουσας υποστήριξης από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και τις Βρυξέλλες;
Τα τελευταία χρόνια η Ιταλία επένδυσε μόλις 1 δισ. ευρώ για αντισεισμικά έργα, ενώ τα ποσά που διατέθηκαν για την ανοικοδόμηση μετά τις καταστροφές ήταν τεράστια.
Πόσες άλλες τραγωδίες θα πρέπει να συμβούν για να προσαρμοστούν επιτέλους, με σωστό τρόπο, τα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια στους αντισεισμικούς κανονισμούς;
Τα στοιχεία του τελευταίου αυτού χτυπήματος του Εγκέλαδου μας λένε ότι στο σχολείο του Αματρίτσε πριν από μόλις τρία χρόνια είχαν γίνει δαπανηρά έργα για να μπορεί να αντέξει τους σεισμούς.
Το ίδιο και σε εκκλησία όπου φυλάσσονταν πολύτιμοι πίνακες του 16ου αιώνα.
Κι όμως κατέρρευσαν ολοσχερώς – προφανώς η αιτία είναι και πάλι η κακοτεχνία και η ανευθυνότητα.
Βλέποντας τον πόνο των ανθρώπων που μπαίνουν στους καταυλισμούς κρατώντας μόνο λίγες πλαστικές σακούλες, διερωτάται κανείς αν επιτέλους αυτή τη φορά πρόκειται να αλλάξει κάτι.
Αν οι δεσμεύσεις του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι για ολική ανοικοδόμηση και εθνικό σχέδιο αντισεισμικής θωράκισης θα βρουν πραγματική συνέχεια και εφαρμογή.
Η πικρή εμπειρία της Λ’Ακουιλα μας δείχνει ότι ύστερα από 7 χρόνια το ιστορικό κέντρο της πόλης δεν έχει ακόμη ξανασταθεί στα πόδια του.
Η Ευρώπη, άραγε, θα δείξει από τη μεριά της το απαιτούμενο ενδιαφέρον ή θα συνεχίσει να νοιάζεται ως κύρια προτεραιότητα για τις πλημμύρες και τις φυσικές καταστροφές που πλήττουν κυρίως τον Βορρά και τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης;
Ενα είναι βέβαιο: η Ιταλία -αλλά κι εμείς- δεν μπορούμε πάντα να περιμένουμε με απάθεια την επόμενη καταστροφή.
