Τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Τα νομοσχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., που θεσμοθέτησαν τη φοροεπιδρομή, το νέο αντιασφαλιστικό τερατούργημα, το πετσόκομμα των συντάξεων, τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, το υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων και τόσα άλλα αντιλαϊκά μέτρα, αποτελούν μόνο τον πρόλογο στο παραμύθι που μας πλασάρουν με τίτλο «Δίκαιη ανάπτυξη».
Γιατί με τη δεύτερη «αξιολόγηση» ανοίγει ένας νέος γύρος αντεργατικής επέλασης. Ετοιμάζουν μείωση του κατώτατου μισθού, απελευθέρωση των απολύσεων, κατάργηση της απεργίας, διάλυση των σωματείων και των συνδικάτων.
«Σεβόμενη την υπογραφή της» (αυτήν που έβαλε στα σαλόνια των Βρυξελλών επικυρώνοντας το 3ο Μνημόνιο), η κυβέρνηση συνεχίζει και κλιμακώνει την επίθεση που άφησαν στη μέση οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Αποδεικνύεται, έτσι, πως είναι πολύτιμος διαχειριστής για το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, αφού τα «καταφέρνει». Και τα μέτρα περνάει και κρατάει και τον λαό στριμωγμένο και απογοητευμένο στη γωνία.
Με τις αυταπάτες και τις ψεύτικες ελπίδες για την «ανάπτυξη» που όλο και πλησιάζει… κοροϊδεύει, καθυστερεί τη μαζική κινηματική έκφραση της λαϊκής οργής, κερδίζει χρόνο και δίνει χώρο και ανάσα στο σύστημα.
Συντρέχουν σε αυτό το βρόμικο παιχνίδι ο κρατικοδίαιτος κυβερνητικός συνδικαλισμός όλων των αποχρώσεων, οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.
Παράλληλα, για να εδραιωθεί ως διαχειριστής της εξουσίας, η κυβέρνηση στήνει τον δικό της κρατικό μηχανισμό και παρεμβαίνει στον ενδοαστικό καβγά (π.χ. τηλεοπτικές άδειες) ευνοώντας τις μερίδες αυτές του κεφαλαίου που ελπίζει να αποτελέσουν το στήριγμά της.
Η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. γίνεται δύο φορές πιο επικίνδυνη για τον λαό επειδή υποτάσσεται στις εντολές των ΗΠΑ και της Ε.Ε., παραδίδει το Αιγαίο στο ΝΑΤΟ, τάζει νέες αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις, προωθεί τη συνεργασία με το σιωνιστικό, φασιστικό κράτος του Ισραήλ και με το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου, υπογράφει την αντιπροσφυγική συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας.
Μπλέκει, έτσι, πιο βαθιά τη χώρα στους αντιδραστικούς σχεδιασμούς-ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών στο «τόξο της φωτιάς», την εμπόλεμη ζώνη που ξεκινά από τις χώρες της Βαλτικής και την Ουκρανία και φτάνει μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.
Ομονοούν συμπολίτευση και αντιπολίτευση και μας καλούν να υποταχθούμε: στην κρίση, γιατί τα «ταμεία είναι άδεια», στην Ε.Ε., γιατί «δεν υπάρχει ζωή έξω από αυτήν» και στους Αμερικανούς, γιατί «είναι ισχυροί».
Και στο κεφάλαιο, γιατί «μας δίνει δουλειά». Να υποταχθούμε στα φασιστικά κηρύγματα, γιατί οι κατατρεγμένοι και απόκληροι της γης «είναι ο εχθρός μας», αλλά και στη φτώχεια, την ανεργία, την ανέχεια, την εξαθλίωση, τον εργασιακό μεσαίωνα, το μεροκάματο του τρόμου, τα ψίχουλα του μισθού, γιατί «δεν υπάρχει άλλος δρόμος».
Είναι ζήτημα ζωής να μην υποταχθούμε και να μετατρέψουμε την απογοήτευση και τη βουβή οργή σε μαζικό ανυποχώρητο αγώνα για να πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέβουν, αυτά που μας ανήκουν. Να ανοίξουμε τον δικό μας δρόμο.
Τον δρόμο που ανοίγει ένας λαός αποφασισμένος και οργανωμένος, μέσα από την πάλη του και στη σύγκρουσή του με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Να χτίσουμε ένα πλατύ μαζικό Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, για το δικαίωμα στη δουλειά και τη ζωή. Να ανοίξουμε τον δρόμο της ελπίδας και της προοπτικής, της διεθνιστικής αλληλεγγύης, τον επαναστατικό δρόμο για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και σοσιαλιστική.
*στελέχη του ΚΚΕ(μ-λ)
-320x213.jpg)
