Φίλος από την Πάτρα, ορμώμενος απ’ το δελτίο μας της Παρασκευής για τον εκπαιδευτικό παλαιάς κοπής, που βάλθηκε να μάθει αριστερόχειρα να γράφει με το δεξί, καλή ώρα όπως ο καημένος Καμμένος τον Θ(ε)…Αλέξη, μετερχόμενος μεθόδους βασανιστηρίων, περνά στην «άλλη πλευρά του φεγγαριού», συστήνοντάς μας έναν δάσκαλο με «δέλτα» κεφαλαίο. Δίδασκε κατά τον Μεσοπόλεμο σε αρβανιτοχώρι της περιοχής. Οι μαθητές συνεννοούνταν με δυσκολία στα ελληνικά. Ξεχώριζε στην τάξη ένας τετραπέρατος πιτσιρικάς που κατέβαλλε συγκινητικές προσπάθειες να προσαρμοστεί. Μια μέρα τον έβγαλε στον πίνακα να πει Ιστορία.
Αρχισε να λέει για τον Θεμιστοκλή και τον Ευρυβιάδη εκείνος, ώσπου αίφνης «κωλώνει, μπερδεύεται, κοιτά το ταβάνι, κομπιάζει». -«Δεν έχεις μελετήσει;» ρωτά ο δάσκαλος. -«Εχω, κύριε» αποκρίνεται το σκολιαρόπαιδο. -«Στ’ αλήθεια διάβασες;». -«Μάλιστα, ορκίζομαι». -«Τότε πες τα μας αρβανίτικα». Χαμογελά ο μικρός. Η γλώσσα του πηγαίνει ροδάνι. Φαρσί το λέει το μάθημα, απέξω κι ανακατωτά. Πήρε δέκα με τόνο. Κι η πλάκα ήταν ότι ο σπουδαίος παιδαγωγός δεν σκάμπαζε λέξη απ’ τη γλώσσα του χωριού. Για την Ιστορία, ο επιμελής μαθητής σπούδασε κι είχε αξιοσημείωτη παρουσία στην επιστημονική και κοινωνική ζωή της Αχαΐας.
Ραπίσματα στις πολιτικές των μνημονίων αποτελούν παρόμοια φωτεινά μυαλά που δίνουν κάθε μέρα στην τάξη μάχη να μορφώσουν τα βλαστάρια μας, συχνά στις πιο αντίξοες συνθήκες, αναδεικνύοντας την υψηλή αποστολή της Παιδείας στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ουδέποτε εξέλιπαν, ευτυχώς, χαρισματικοί εκπαιδευτικοί από τη χώρα μας. Για τον Δημήτρη Ααρών έχω ξαναγράψει. Τη δεκαετία του 1920 υπηρετεί σχολάρχης στ’ Απεράθου. Ακραιφνής βενιζελικός, δυστροπεί με το τηλεγράφημα που αναγγέλλει την επίσκεψη επιθεωρητή, ανήκοντος δίχως άλλο στο κυβερνών Λαϊκό Κόμμα. Δεν επιθυμεί να δεχτεί αυτοπροσώπως τον αξιωματούχο του μισητού εχθρικού στρατοπέδου.
Στέλνει λοιπόν στην υποδοχή τον νεαρότερο δάσκαλο. Κατάκοπος φτάνει στην κώμη ο παρείσακτος, έπειτα από επίπονο ταξίδι με καράβι απ’ τη Σύρα στη Νάξο, με αυτοκίνητο της συμφοράς απ’ τη Χώρα στην Τραγαία κι από κει στη ράχη ξεροκέφαλου μουλαριού. «Πού είναι ο διευθυντής;» κάνει μόλις ξεκαβαλικεύει. «Είχε δουλειά κι ήρθα εγώ» αποκρίνεται ανυποψίαστος ο δασκαλάκος. «Βρε τον γάιδαρο» υπογραμμίζει μεγαλοφώνως ο ξένος, εκλαμβάνοντας ως προσβολή τη συμπεριφορά του υφισταμένου του. Ο Ααρών πληροφορείται τα καθέκαστα κι όταν την επαύριο ο επιθεωρητής ξεκινά τον έλεγχο απ’ την τάξη του, σηκώνει τον καλύτερο μαθητή του.
Ιοβόλα βέλη ετοιμάζεται να εκτοξεύσει. «Τι μάθαμε χθες;» τον ρωτά. -«Τα σημεία στίξεως». -«Γράψε στον πίνακα, παιδί μου» υπαγορεύει: «Ο επιθεωρητής είπε κόμμα ο δάσκαλος είναι γάιδαρος». Ο ανεπιθύμητος δέχεται δεινή ψυχρολουσία και προτού προλάβει να συνέλθει, ακούει τον σχολάρχη να εξακολουθεί. «Γράψε, παιδί μου, από κάτω: “Ο επιθεωρητής είπε ο δάσκαλος κόμμα είναι γάιδαρος”». Ο άλλος δεν ξέρει πού να κρυφτεί κι ο Ααρών διατυπώνει ατάραχος το συμπέρασμα: «Είδατε πως ακόμα κι αν χρησιμοποιήσουμε ακριβώς τις ίδιες λέξεις η μετατόπιση του σημείου στίξεως αλλάζει τελείως το νόημα μιας φράσης». Ολως περιέργως η Απείρανθος έκανε πολλά χρόνια να ξαναδεί επιθεωρητή.
