Μνήμη ξουράφι

Μπαρουτοκαπνισμένος ο καπτάν Καμμένος βάλλεται πανταχόθεν από όλμους και πολυβόλα, ωστόσο τα πυκνά πυρά των κατακτητών, που σφυρίζουν σύριζα στο κορμί του δεν τον τρυπούν, λες και φορά αλεξίσφαιρο γιλέκο δεκαετίες προτού ανακαλυφθεί. Σκαρφαλωμένος στον μεταλλικό πυλώνα της γέφυρας, βλέπει τη φωτοβολίδα που ανάβει ο Κωστούλας, μόλις καταλαμβάνει με τους ψυχωμένους άνδρες του ΕΛΑΣ το οχυρωμένο με μπετόν βάθρο, το οποίο φρουρείται από πάνοπλους Ιταλούς. Αρχίζει να τοποθετεί με επιμέλεια τα εκρηκτικά, αλλά οι άνδρες του ΕΔΕΣ δεν κατορθώνουν να κόψουν το συρματόπλεγμα στο πλημμελώς φυλασσόμενο βάθρο κι οι μελανοχίτωνες αντιδρούν πυροβολώντας ανελέητα τους σαμποτέρ.

Πάνω στην κρίσιμη ώρα ο ορμητικός Νικηφόρος, όστις, ειρήσθω εν παρόδω, ξίνισε τα μούτρα όταν ο Αρης τον όρισε επικεφαλής της εφεδρείας, κατατροπώνει τους «μακαρονάδες» και οι δολιοφθορείς κάνουν ανεμπόδιστα τη δουλειά τους. Ολα κυλούν σύμφωνα με το σχέδιο και στη μιάμιση τα μεσάνυχτα, ξημερώνοντας η 26η Νοεμβρίου 1942, ανατινάζεται το ένα τμήμα του γεφυριού και στις δύο και είκοσι ακολουθεί τρομακτική έκρηξη στο έτερο, το οποίο βγαίνει οριστικά εκτός λειτουργίας. Οι πανηγυρισμοί του Δήμου Καραλίβανου, απομεινάρι των ληστών των ορέων, σωστό ξωτικό, που φυλάει τα περάσματα προς τη Λαμία δίνουν τον τόνο της γενικής αγαλλίασης, που κορυφώνεται την επαύριο με γλέντια και χορούς στο Μαυρολιθάρι.

Αμνησία παθαίνει ο καημένος Καμμένος, καθώς ένα βλήμα τον βρίσκει ξώφαλτσα στον κρόταφο. Οι ΕΔΕΣίτες δεν πιστεύουν στ’ αυτιά τους, ακούγοντάς τον να αποκαλεί «συντρόφους και συντρόφισσες» τα παλιοκουμμούνια τους ΕΛΑΣίτες. Οι Γερμανοί ανεφοδιάζουν τα Afrika Korps του Ρόμελ από το λιμάνι του Βόλου και σε μια βδομάδα ξαναστήνουν τσάτρα πάτρα τη γέφυρα του Γοργοποτάμου. Η καθυστέρηση, όμως, εξαιτίας του σαμποτάζ κρίνει την έκβαση των μαχών στη Μέση Ανατολή υπέρ των συμμάχων. Ο καπτάν Πάνος δεν μπορεί να χαρεί τη νίκη. Ο χρόνος έχει σταματήσει για τον δύσμοιρο. Πολιτικοποιημένος ίσαμε το μεδούλι συμμετέχει παρά ταύτα σε πλήθος παρατάξεων, ιδρύει δικά του κόμματα, αλλά ξεχνά. Από ακραιφνής αντιμνημονιακός μεταβάλλεται στο αντίθετό του.

Μία πρωίαν του Γενάρη το ‘φερε η μοίρα να συγκυβερνήσει με την Αριστερά και έκτοτε αλλάζει τις αρχές του σαν τα πουκάμισα. Η απώλεια μνήμης αποδεικνύεται σωτήρια. Βολεύει τα μάλα και τους εταίρους του. Εφθασε προσκεκλημένος τις άλλες στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ρημαγμένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις, πέριξ του γηπέδου του Τάε Κβον Ντο, του δημιουργούν παραισθήσεις. Νομίζει ότι αντικρίζει το πεσμένο γιοφύρι. Ανεβαίνει στο βήμα και εκστομίζει την αμίμητη φράση: «Βρεθήκαμε μαζί στον αγώνα απέναντι σε μια ομάδα που είχε αποφασίσει να παραδώσει τη χώρα, βρεθήκαμε μαζί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και μαζί κυβερνάμε. Χτίσαμε μαζί ένα νέο Γοργοπόταμο». Εκθαμβοι τον κοίταξαν οι νέοι του συνέταιροι στις κερκίδες. Κυριολεκτικώς ενεοί. Το μνημονικό του επανήλθε ξαφνικά τη χειρότερη στιγμή· εν μέσω μνημονίων. «Καλά ρε Πανούλη, τώρα που πουλήσαμε την ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς, θυμήθηκες να σηκώσεις την ιστορική γέφυρα;» ανέκραξαν κακεντρεχείς στα ορεινά.