«Το λυκόφως των θεών»

Τελικά, τον Μανού Τζινόμπιλι και τον Τόνι Πάρκερ δεν θα τους συνδέσουν μόνο τα τέσσερα πρωταθλήματα (2003, 2005, 2007, 2014) που κατέκτησαν με τη φανέλα των Σπερς ως βασικά γρανάζια της μπασκετικής μηχανής που έχει δημιουργήσει στο Τέξας ο Γκρεγκ Πόποβιτς.

Δύο από τους πλέον εμβληματικούς σούπερ σταρ που ανέδειξε το σύγχρονο παγκόσμιο μπάσκετ, αποχαιρέτησαν τις εθνικές ομάδες της πατρίδας τους, με διαφορά τριών ωρών.

Με πίκρα γιατί το «αντίο» το πρόφεραν ύστερα από βαριές ήττες και αποκλεισμό στα προημιτελικά του ολυμπιακού τουρνουά, αλλά και με τιμή γιατί η προσφορά, η πίστη και η αφοσίωσή τους αναγνωρίστηκαν, όχι μόνο από τους συμπατριώτες τους.

Ο Τζινόμπιλι, σε ηλικία 39 ετών, συμπλήρωσε αισίως 18 χρονιά ως μέλος της πιο λαμπρής φουρνιάς του αργεντίνικου μπάσκετ.

Μιας φουρνιάς που κινήθηκε στη σκιά του ποδοσφαίρου, αλλά βγήκε μπροστά και πέτυχε ασύλληπτα κατορθώματα, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004.

Είχε προηγηθεί το ασημένιο στο Μουντομπάσκετ της Ιντιανάπολις (2002) και ακολούθησε το χάλκινο στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου (2008).

Δεν ήταν μόνο μια ομάδα που χαρακτηριζόταν για την αυτοθυσία και το πάθος της, αλλά κυρίως για το δέσιμο και την αλληλεγγύη της.

Ο ένας μιλούσε για τον άλλον σαν να μιλούσε για τον αδελφό του.

Φάνηκε από τον τρόπο που αποχαιρέτησε τον Μανού ο αρχηγός και σημαιοφόρος της Αργεντινής στο Ρίο, Λουίς Σκόλα.

«Τότε που ξεκινούσαμε να παίζουμε για την Εθνική, κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσαμε να πετύχουμε τόσα πράγματα. Πιστεύω όμως ότι κανένας από μας δεν έχει κάνει όσα ο Μανού. Ο τρόπος που αγωνιζόταν κάθε καλοκαίρι, ο τρόπος που μας στήριζε. Τον αγαπώ ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι είναι κι εκείνος όπως όλοι μας, απλά ένας παίκτης, γιατί κανείς δεν είναι πιο σπουδαίος από την ομάδα και την πατρίδα. Είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίζουμε και να βρούμε νέους παίκτες που θα συνεχίσουν την παράδοση», υπογράμμισε ο 37χρονος σέντερ, ο μοναδικός από τους μεγάλους που δείχνει διατεθειμένος να συνεχίσει να φοράει, για λίγο καιρό ακόμη, την «αλμπισελέστε».

Δίπλα του, ένας από τους εκπροσώπους της νέας γενιάς, ο 23χρονος Πατρίσιο Γκαρίνο.

«Ημουν 11 χρόνων και θυμάμαι ξενύχτησα για να δω τον τελικό της Αθήνας. Ηταν η πρώτη φορά που είπα στον εαυτό μου ότι θέλω να γίνω σαν κι αυτούς. Σκέφτηκα να αποφύγω όλη αυτή τη συγκίνηση. Θα προτιμούσα να γλιστρήσω και να κρυφτώ στα αποδυτήρια και να κλάψω με την ησυχία μου. Τελικά όλοι όσοι ήταν στο γήπεδο συνωμότησαν ώστε να μην τα καταφέρω», εξομολογήθηκε, λίγο πριν βάλει στην τσάντα του την μπάλα και τη φανέλα του τελευταίου του αγώνα.

Ο 34χρονος Τόνι Πάρκερ έδειχνε πιο συνειδητοποιημένος. Αλλωστε είχε προετοιμαστεί κατάλληλα αφού είχε αποχαιρετήσει το κοινό στο τελευταίο φιλικό παιχνίδι που έπαιξαν οι «τρικολόρ» με τους Ιάπωνες επί γαλλικού εδάφους.

Τα 16 χρόνια της θητείας του στην Εθνική ήταν για εκείνον έντονα και συναρπαστικά.

Ηταν κι εκείνος, όπως ο Μανού, ο πρώτος μεταξύ μιας παρέας που ανέβασε το γαλλικό μπάσκετ στα ουράνια.

Αυτός που την κράτησε στις απογοητεύσεις, στις οδυνηρές ήττες από την Ελλάδα και την Ισπανία και την οδήγησε στους θριάμβους της τελευταίας επταετίας.

Χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του 2013, ασημένιο στο Ευρωμπάσκετ του 2011, χάλκινο πέρυσι στη Λιλ και το 2005 στο Βελιγράδι, ελέω εκείνου του ιστορικού τρίποντου του Δημήτρη Διαμαντίδη στον ημιτελικό, αλλά και χάλκινο στο Παγκόσμιο του 2014.

«Δεν θέλω να κρατήσω στο μυαλό μου αυτή τη βαριά ήττα από την Ισπανία ως τελευταία ανάμνηση. Κανείς δεν μπορεί να διαγράψει τις επιτυχίες που κάναμε, ειδικά τα τελευταία έξι χρόνια. Νιώθω υπερήφανος γιατί βάλαμε τη Γαλλία στον χάρτη του μπάσκετ φέρνοντας τα καλύτερα αποτελέσματα στην ιστορία της χώρας. Εχω απολαύσει μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο που έζησα με τους συμπαίκτες και τους προπονητές μου. Ομως το σώμα μου δεν αντέχει άλλο. Σίγουρα θα είχαμε κυριαρχήσει, ειδικά στην Ευρώπη, αν δεν πέφταμε πάνω σε αυτή τη μεγάλη γενιά της Ισπανίας. Κάποια ματς τα κερδίσαμε, κάποιαν άλλα νίκησαν εκείνοι. Ετσι το παιχνίδι έγινε πιο συναρπαστικό».

Δίπλα του ο σέντερ Ρούντι Γκομπέρ έμεινε με το παράπονο: «Θέλαμε να αποχαιρετήσουμε τον Τόνι, τον Φλοράν (Πιετρούς) και τον Μικαέλ (Ζελαμπαάλ) με ένα μετάλλιο. Κρίμα που δεν το καταφέραμε».

Κατά σύμπτωση, λίγες μέρες πριν οι δύο άσοι του Σαν Αντόνιο κλείσουν το κεφάλαιο «Εθνική ομάδα», ο μεγάλος Τιμ Ντάνκαν αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του, να «σπάσει» την «Big three» των Σπερς και να τους αφήσει να συνεχίσουν χωρίς αυτόν.

Δίπλα τους θα έχουν πλέον έναν άλλο Ευρωπαίο σταρ του ΝΒΑ, τον Ισπανό Πάου Γκασόλ.

Θέλουν, επιτέλους, να μάθουν τι μπορούν να καταφέρουν μαζί και όχι απέναντι.