Απέδωσε με δέος τη λειτουργία της φύσης

Ο Σπύρος Παπαλουκάς (1892-1957), άριστος σχεδιαστής και σπουδαίος ζωγράφος, βαθύς γνώστης της βυζαντινής τέχνης αλλά και των καλλιτεχνικών ρευμάτων της εποχής του, εκτός από το πλήθος των εξαιρετικών έργων που δημιούργησε, συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάδειξη του μοντερνισμού στον τόπο μας. Παράλληλα δίδαξε και επηρέασε πλήθος καλλιτεχνών. 

Απόψε εγκαινιάζεται στο Ιδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη η έκθεση «Σπύρος Παπαλουκάς. SYNOPSIS. Ζωγραφική, αγιογραφίες, σχέδια, μακέτες».

Παρουσιάζει 130 έργα από τη Συλλογή του Ιδρύματος και ανάμεσά τους ορισμένα μνημειακά όπως: «Πορτρέτο Παιδιού» (1925), αυτοπροσωπογραφίες του, «Ο Ναός της Αφαίας» (1923), «Πλαγιά» (1923), «Αρσανάς Μεγίστης Λαύρας» (1924), «Καφενείο στη Μυτιλήνη» (1929), «Θάλασσα στην Πάρο (1928), «Σπίτια στην Υδρα» (1955) κ.ά.

Αποκαλύπτουν μεταξύ άλλων την προτίμησή του απέναντι στην απόδοση της ελληνικής φύσης και των μοναστηριών του Αγίου Ορους, αφού ο ίδιος συχνά επαναλάμβανε: «Η φύση είναι το θαύμα του Θεού και η τέχνη το θαύμα του ανθρώπου». 

Από το 1909 έστρεψε την προσοχή του στη ζωγραφική, με τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ έως το 1957 που άφησε την τελευταία του πνοή, καθηγητής πλέον της ΑΣΚΤ, σε ηλικία 65 ετών, ασχολήθηκε αποκλειστικά με την τέχνη του.

«Ο απολλώνιος Παπαλουκάς σ’ όλη του τη ζωή πειθαρχεί απόλυτα στο πνεύμα και τον λόγο του έργου του. Η ρυθμικότητα του Είναι του ταυτίζεται μ’ αυτή την ίδια τη λειτουργία της φύσης, την οποία αποδίδει με δέος. Το κύριο μέρος της δημιουργίας του εστιάζεται στη ζωγραφική ερμηνεία, με νέα πλαστικά εκφραστικά μέσα. Η δυνατότητά του να μπορεί να δει μ’ έναν άλλο τρόπο τη φύση και τον κόσμο συνιστά την ποίηση στο έργο του…», γράφει μεταξύ άλλων ο επιμελητής της έκθεσης, Τάκης Μαυρωτάς (απόψε στις 20.00, διάρκεια έως 30/10/16).