Φοβερή ανακάλυψη της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι επιστήμονες της οποίας ανακοινώνουν σαν σήμερα το σωτήριον 1964 ότι το 56% των κατοίκων της πρωτεύουσας δεν γεννήθηκε στο κλεινόν άστυ. Παραθέτουν μάλιστα αφοπλιστικά στοιχεία προκειμένου να τεκμηριώσουν τον ανήκουστο ισχυρισμό τους. Σύμφωνα με αυτά, 209.000 Αθηναίοι πρωτόδαν το φως στην Πελοπόννησο, 139.000 στα νησιά του Αιγαίου, 137.000 στη Μικρά Ασία, 93.000 στη ρέστη Στερεά, 53.000 στην Κρήτη κ.ο.κ.
Λιποτάκτες από την πτωχή πλην τιμία ελληνική ύπαιθρο είναι ασφαλώς οι γονείς των υπολοίπων κατά συντριπτική πλειονότητα, όμως οι σκαπανείς της ΕΣΥΕ δεν βυθίζουν τις αξίνες τους τόσο βαθιά. Εκείνη τη μακρινή εποχή θεωρείται όνειδος να κατάγεται κάποιος από χωριό. Οι υποτιθέμενοι γηγενείς πρωτευουσιάνοι χαρακτηρίζουν «βλάχους» ακόμα και τους αχώνευτους σ’ αυτούς καραγκούνηδες και συλλήβδην τους Θρακιώτες, τους Μωραΐτες και τους Κρητικούς. Δεν παραλείπουν δε να τους παραδίδουν στη δημόσια χλεύη ευκαιρίας δοθείσης.
Ισως γι’ αυτό οι ταλαίπωροι επαρχιώτες, ξεχνούν γρήγορα τη γενέτειρά τους, τις υψηλές κορυφές και τις καταγάλανες θάλασσες, κλείνονται σε διαμερίσματα-κονσερβοκούτια κι αισθάνονται αστοί στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στα Ιλίσια και στο τέρμα Αχαρνών. Μιλούν με χίλιες προφυλάξεις το ιδίωμα του τόπου τους, συνήθως σε οικογενειακές συναθροίσεις. Τα παιδιά τους μαθαίνουν την επίπεδη γλώσσα των Αθηνών και σπουδάζουν, αναζητώντας καλύτερη μοίρα.
Περί τα μέσα του ’70 η ζωή στην ένδοξη πόλη του Σοφοκλή, του Αριστοφάνη και του Σωκράτη γίνεται αποπνικτική από το καυσαέριο κι έπειτα από μερικά χρόνια μαύρη από το νέφος. Ακτές και βουνά φαντάζουν τότε δελεαστικά, όλοι αναπολούν τα χωριά τους, μπαλώνουν τσάτρα πάτρα τις πατρικές οικίες ή χτίζουν καινούργιες σε αθηναϊκό στιλ. Τις επισκέπτονται εξάπαντος τον Αύγουστο, αναβιώνουν το τοπικό πανηγύρι κι εγκαταλείπουν τους ελάχιστους ντόπιους στη μοναξιά τους υπόλοιπους έντεκα μήνες.
Εν τω μεταξύ μασούν αδέξια τα σύμφωνα, παριστάνοντας τους αναντάν μπαμπαντάν χωρικούς, και σέρνουν άχαρα τα βήματα του τσάμικου για να φανούν τάχα μου άξιοι συνεχιστές της παράδοσης. Παρόμοιες φολκλόρ επιδείξεις κάνουν ακόμα και πρωθυπουργοί. Θυμηθείτε τα ζεϊμπέκικα του ΓΑΠ ή τον καγκελάρη του Αλέξη. Αλλά γι’ αυτόν θα μιλήσουμε αύριο. Ολως τυχαίως σαν σήμερα στα 1964 ο υφυπουργός Εσωτερικών Νικόλαος Εξαρχος δηλώνει πως η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου προσανατολίζεται να απαγορεύσει τα φλίπερ, θεωρώντας τα «ιδιαιτέρως επιβλαβή διά την διαπαιδαγώγησιν των νέων».
Ραδιούργα μηχανήματα που εμφανίστηκαν στη Γαλλία τον 17ο αιώνα και εξελίχθηκαν, ώστε να γίνουν κατά τον Μεσοπόλεμο το καταφύγιο της εργατικής τάξης σε Αμερική και Ευρώπη. Αποτελούσαν φτηνή διασκέδαση, καθώς όσοι έκαναν ρεκόρ κέρδιζαν γεύματα και ποτά στα καταστήματα που τα φιλοξενούσαν. Με τον ηλεκτρισμό προστέθηκε περί το 1930 η αυτόματη καταγραφή του σκορ και το ασύγκριτο ατού, οι χαρακτηριστικοί του ήχοι. Οι παίκτες τα ανασήκωναν και τα ταρακουνούσαν για να στείλουν την μπίλια στο ενδεδειγμένο σημείο. Οι μαγαζάτορες διαμαρτύρονταν και τότε ανακαλύφθηκε το τιλτ, το πάγωμα δηλαδή του παιχνιδιού ως τιμωρία των απείθαρχων. Στη Νέα Υόρκη τα φλιπεράκια ήταν απαγορευμένα επί δεκαετίες. Αν διαρκούσε η απαγόρευση Παπανδρέου μέχρι σήμερα θα είχαμε γλιτώσει από πολλά δεινά, αφού οι κυβερνήσεις μας από έλλειψη δεξιοτεχνίας κάνουν διαρκώς τιλτ.
