Εστυβε ο Ερωτας τον χυμό του ήλιου στις φλέβες των λέξεων, ξάπλωναν οι λέξεις γυμνές γυναίκες στο ακροθαλάσσι του ονείρου με τα στήθη τους προτεταμένα ποιήματα απρόσιτων ιδεών – πρέπει να ανέβεις τη σκάλα του ουρανού για να αγγίξεις το βαθύ τους περιεχόμενο, τη ρώγα του ακροτελεύτιου πόθου.
Το ακροβύζι των ιδεών είναι η συναρπαστικότερη αίσθηση της ψυχής και του νου, η διαρκής ηδονή μετά από μεγάλη άσκηση κοινωνική και πνευματική, όταν βυθίζεσαι συνειδητά στο πρόβλημα των άλλων με τη διάθεση της θυσίας για τον συνάνθρωπο.
Το ακροβύζι των ιδεών είναι η επανακτημένη συμπαντική ενότητα από τα διαμελισμένα μέλη που δημιουργεί η εξουσία με τις διάχυτες μικρότητές της και τις κεντρικές κραυγαλέες ανισότητές της, οικονομικές κοινωνικές, πολιτικές, πνευματικές.
Το κάλλος και η αλήθεια είναι εγερτικά αποστάγματα που εκτοξεύουν την ψυχή πέρα από την ασχήμια και τη μιζέρια, αποδιοργανώνουν τον πνιγηρό κοχλία της εξουσίας.
Λάμπουν τα πρόσωπα με το φέγγος μιας αστείρευτης ελπίδας, που θρέφει το φρόνημα και εκτινάσσει την ηθική και ψυχική ανάταση των ανθρώπων.
Νιώθουν πολίτες ενός κοινού χώρου και χρόνου, των δημόσιων πραγμάτων της κοινωνίας.
Δημιουργοί του κοινού τους πεπρωμένου.
Εστυβε ο Ερωτας τον χυμό του ήλιου στις φλέβες των λέξεων και αυτές γίνονταν αρχάγγελοι των προσφύγων και των καταφρονεμένων, φεγγάρια λυτρωτικά στις αξημέρωτες νύχτες των ανέργων.
Μυθιστορήματα αγκαλιάς σε πλατείες γιορτής και μέθεξης του πλήθους, σε μια μεθυσμένη Πολιτεία του Εμείς, που καταργεί την απελπισία και την αδικία.
Εστυβε ο Ερωτας τον χυμό του ήλιου στις φλέβες των λέξεων και αυτές μιλούσαν με το πλήθος των μυστικών νεκρών για την άλλη ανάσταση των ζωντανών.
Οι νεκροί διαδήλωναν μέσα στο σύθαμπο του μακρινού ορίζοντα, ζητώντας ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, το μερτικό της χαμένης τους ζωής.
Γιατί μόνο οι λέξεις του μεγάλου Ερωτα συνομιλούν με τους νεκρούς και αποκαθιστούν το ισοζύγιο ελλείμματος της ψυχής.
Ενώνουν το παρελθόν με το μέλλον, είναι γυναίκες του Καθολικού Ερωτα, κάθε άγγιγμα στα κύτταρά τους είναι μια τυμπανοκρουσία συμπαντικής πυρκαγιάς.
Καίει διαρκώς χωρίς στάχτη στο ακροβύζι των μεγάλων ιδεών.
