Ο λευκός καρχαρίας και η ωραία σέρφερ

Πολύς τρόμος και σασπένς στα θερινά. Από τη μια η ταινία «Σε ρηχά νερά» με την Μπλέικ Λάιβλι, από την άλλη το γουέστερν «Τσεκούρι από κόκαλο» και ένας ακόμα Τζον ΛεΚαρέ («Ενας προδότης ανάμεσά μας»). Και για τους φανατικούς trekkies και σινεφίλ επέστρεψαν το «Star Trek» και η «Γιορτή της Μπαμπέτ».

Σε ρηχά νερά   ★★★☆☆

(The Shallows, ΗΠΑ, 2016, 86’)

• σκηνοθεσία: Γιάουμε Κολέτ-Σέρα
• ηθοποιοί: Μπλέικ Λάιβλι, Οσκαρ Τζενάντα, Σεντόνα Λέγκε

Ο Ισπανός Γιάουμε Κολέτ-Σέρα, που γνωρίσαμε με το «Orphan» και τρέξαμε για να προλάβουμε σ’ όλες «εκείνες» τις ταινίες του Λίαμ Νίσον, όπως το «Unknown» και το «Non-Stop», γνωρίζει πώς να στήσει μαστορικά ένα φιλμ με αγωνία και τρόμο κι αυτό έχει πια αποδειχτεί περίτρανα στη γνώμη του κοινού, των κριτικών και του box-office.

Αυτή τη φορά μοιάζει να πετυχαίνει διάνα ήδη από την αρχή, από την επιλογή του να βάλει μια πανέμορφη και ζουμερή ξανθιά κοπέλα με μπικίνι ν’ αναμετριέται μόνη της για μιάμιση ώρα μ’ έναν μεγάλο λευκό καρχαρία που θέλει να την καταπιεί. Και υπερβαίνει κατά πολύ κι αυτό το, έτσι κι αλλιώς, ελκυστικό αρχικό σχέδιο.

Η Νάνσι σπουδάζει Ιατρική, αλλά περνά υπαρξιακή κρίση: η μητέρα της έχει πρόσφατα πεθάνει από καρκίνο και η ίδια πιστεύει ότι δεν μπορεί να έχει κανέναν έλεγχο πάνω στη ζωή. Η εσωτερική της αναζήτηση θα τη φέρει σε μια απόκρυφη, μαγική παραλία στο Μεξικό για να κάνει σερφ και να βρει τον εαυτό της. Αντ’ αυτού, θα βρει το τρομακτικότερο πλάσμα της θάλασσας που την εγκλωβίζει πάνω σε μια ξέρα και την πολιορκεί.

Το «The Shallows» δεν πηγαίνει ν’ αναμετρηθεί με το «Jaws»: είναι ένα b-movie φτιαγμένο με μεράκι, με σεβασμό σ’ αυτό το κινηματογραφικό είδος, που είναι μεγάλο και σπουδαίο, και με εθιστική πρωταγωνίστρια.

Οπως εναλλάσσονται η ομορφιά και ο τρόμος της φύσης, όπως την άμπωτη ακολουθεί η παλίρροια, έτσι ο Κολέτ-Σέρα αντισταθμίζει κάθε σκηνή ήρεμης, διερευνητικής παρατήρησης της ηρωίδας του με μια εκρηκτική σκηνή δράσης, που σε κάνει να σφίγγεις το κάθισμα και να γελάς νευρικά, χτίζοντας ηδονοβλεπτικά την αγωνία.

Ο χρόνος γίνεται εργαλείο στα χέρια του, η διάρκεια της ταινίας είναι αρκετά μικρή ώστε να τη γεμίζει εύκολα η μοναδική ηρωίδα της, αλλά και το σενάριο τον τεμαχίζει σε συγκεκριμένα μέρη που προοικονομούνται, ενημερώνοντας τον θεατή ακριβώς για το τι πρόκειται να συμβεί σε λίγο κι αφήνοντάς τον να το περιμένει με δέος.

Τα ειδικά εφέ είναι θαυμάσια στη φυσικότητά τους, τα αρχετυπικά πλάνα ενός θρίλερ βρίσκονται όλα τους εδώ (πλάνο από τον βυθό, να τι έρχεται, πλάνο από τον ουρανό, να τι συνέβη), ενώ το πρόσχημα ότι η Νάνσι θέλει ν’ ανακαλύψει αν για μια φορά μπορεί να μην το βάλει κάτω και να αναδειχτεί νικήτρια στη ζωή προσφέρει μια χαριτωμένη κινητήρια δύναμη.

Πάνω απ’ όλα και παρά το ελαφρώς γλυκερό φινάλε της, η ταινία γιορτάζει την ύπαρξη της Μπλέικ Λάιβλι, εξίσου θελκτική τόσο με το υγρό μπικίνι και τη σφιχτή στολή της όσο και τραυματισμένη αλλά γεμάτη ευρηματικότητα και τσαγανό, μια ηθοποιό που θα είχαν λατρέψει το ίδιο ο Ρας Μέγερ κι ο Αλφρεντ Χίτσκοκ.

Τσεκούρι από κόκαλο  ★★★☆☆

(Bone Tomahawk, ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία, 2015, 132’)

• σκηνοθεσία: Σ. Κρεγκ Ζάλερ
• ηθοποιοί: Κερτ Ράσελ, Πάτρικ Γουίλσον, Μάθιου Φοξ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Λίλι Σίμονς, Ντέιβιντ Αρκέτ

Γουέστερν τρόμου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Σ. Κρεγκ Ζάλερ, μια ταινία που απ’ τη μια αγκαλιάζει, από την άλλη υπονομεύει το είδος της, απρόβλεπτη, συναρπαστική, ωμά βίαιη, αλλά και ισορροπημένη με οξυδέρκεια, ένας συνειδητός φόρος τιμής στο «Searchers» του Τζον Φορντ αλλά και ένα φιλμ εντελώς ιδιοσυγκρασιακό.

Βρισκόμαστε στην Αγρια Δύση κι ο Κερτ Ράσελ είναι ο σερίφης Χαντ. Αποστολή του να βρει τη γιατρό Σαμάνθα, που έχει απαχθεί από τους Τρωγλοδύτες, μια φυλή κανίβαλων. Μαζί του θα πάρει τον Αρθουρ, τον άντρα της γιατρού, τον Τσίκορι, παλιά καραβάνα στο κυνήγι κεφαλών, κι έναν δανδή με αμφίβολα κίνητρα, τον Μπρούντερ.

Η εκπληκτική φωτογραφία, καμένη από τον ανελέητο ήλιο, αμβλύνει τους τόνους σε μια ταινία που κατά τα άλλα ανεβάζει την ένταση του τρόμου ώς την παράνοια –σχολιάζοντας, ταυτόχρονα, χωρίς κορόνες, τα δεινά του επεκτατισμού και της αποικιοκρατίας.

Ολο το καστ έχει καλές στιγμές και καρικατουρίστικα ατοπήματα, αλλά ο ρυθμός ανεβαίνει ασταμάτητα. Ακόμα περισσότερο, ο Ζάλερ αξιοποιεί την πανέξυπνη ιδέα του να μπολιάσει ένα είδος που θεωρούμε οικείο με φρικιαστικές ανατροπές, διατηρώντας τον τόνο αρκετά σοβαρό ώστε να τις κάνει και πειστικές.

Star Trek Beyond   ★★☆☆☆

(ΗΠΑ, 2016, 120’)

• σκηνοθεσία: Τζάστιν Λιν
• ηθοποιοί: Κρις Πάιν, Ζάκαρι Κουίντο, Τζον Τσο, Αντον Γέλτσιν, Σοφία Μπουτέλα, Σάιμον Πεγκ, Ζόι Σαλντάνα, Καρλ Ερμπαν, Ιντρις Ελμπα

Ο Τζέι Τζέι Εϊμπραμς έδωσε νέα ζωή στο πλήρωμα του Εντερπραϊζ το 2013 με το «Star Trek Into Darkness» και παραδίδει τη σκυτάλη στον Τζάστιν Λιν, ειδήμονα της δράσης όπως έχει αποδείξει στα τέσσερα «Fast & Furious» που έχει σκηνοθετήσει, ο οποίος ωστόσο είναι αποφασισμένος να κάνει μια ταινία χαμηλότερων τόνων, επικεντρωμένη στους ήρωες και στην εμβληματική αξία του θρύλου του Star Trek.

Ο κυβερνήτης Κερκ και η ομάδα του βρίσκονται διασπασμένοι, με το σκάφος τους εκτός λειτουργίας, σ’ εχθρικό πλανήτη, προσπαθώντας να διακρίνουν και να αφοπλίσουν μια μυστηριώδη απειλή.

Ο Τζάστιν Λιν επιλέγει σοφά λίγες στιγμές για να δείξει πώς μπορεί να χειριστεί τη δράση και τα εκπληκτικά σκηνικά και εφέ και το κάνει με απίθανη δημιουργική άνεση. Περισσότερο όμως επικεντρώνεται στην ομάδα του Εντερπράιζ και τις διαφορές, αντιθέσεις κι ανταγωνισμούς που προσπαθούν να υπερπηδήσουν για να λειτουργήσουν ως σύνολο.

Αυτή η «εσωστρέφεια» είναι μεν συγκινητική για τους trekkies, αφαιρεί όμως από την ενέργεια μιας διαστημικής περιπέτειας. Ταυτόχρονα, ασφαλώς επίτηδες, αντηχεί περισσότερο από ποτέ το ρετρό ύφος της τηλεοπτικής σειράς, με τα καλά (νοσταλγία) και τα κακά (η αίσθηση του χειροποίητου και η ελαφριά βαρεμάρα) που περιλαμβάνει αυτή η επιλογή.

Την επιθυμία για θέαμα που κόβει την ανάσα αποζημιώνει η εναέρια μάχη του φινάλε, σεκάνς που περνά αυτομάτως στην ανθολογία της επιστημονικής φαντασίας.

Ενας προδότης ανάμεσά μας   ★★½☆☆☆

(Our Kind of Traitor, Μεγ. Βρετανία, Γαλλία, 2016, 108’)

• σκηνοθεσία: Σουζάνα Γουάιτ
• ηθοποιοί: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Ναόμι Χάρις, Στέλαν Σκάρσγκααρντ, Ντέιμιαν Λούις

Μυθιστόρημα του Τζον ΛεΚαρέ, σε σενάριο του Χοσεΐν Αμινί, ό,τι πρέπει αν έχει κανείς όρεξη για στερεοτυπικό μυστήριο κατασκοπίας σε κοσμοπολίτικο περιβάλλον.

Οι Βρετανοί Πέρι και Γκέιλ κάνουν διακοπές στο Μαρόκο προσπαθώντας ν’ αναθερμάνουν τον γάμο τους. Εκεί θα συναντήσουν τον Ντίμα, Ρώσο πρωτοπαλίκαρο της μαφίας σε δυσμένεια, ο οποίος θα τους πείσει να τον βοηθήσουν να συνάψει συμφωνία με τις βρετανικές αρχές, ενώ η μαφία έχει ήδη απλώσει τα πλοκάμια της στο κρατικό σύστημα.

Στιλάτο ταξίδι από τη βόρεια Αφρική στις γαλλικές Αλπεις, το Παρίσι, τη Βιέννη και το Λονδίνο, σ’ ένα θρίλερ του οποίου μαντεύεις από την αρχή την έκβαση, οπότε και έχεις την πολυτέλεια να επικεντρωθείς στην απολαυστική παρουσία του Στέλαν Σκάρσγκααρντ που κλέβει την παράσταση ως πληθωρικός, μπανάλ, αλλά κατά βάθος ευαίσθητος εγκληματίας.

Η Γιορτή της Μπαμπέτ    ★★★½☆☆

(Babettes Gastebud, Δανία, 1987, 102’)

• σκηνοθεσία: Γκάμπριελ Αξελ
• ηθοποιοί: Στεφάν Οντράν, Γιαρλ Κιούλε, Μπίμπι Αντερσον

Βραβευμένη με Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, βασισμένη σε μυθιστόρημα της Κάρεν Μπλίξεν, μία από τις χαρακτηριστικότερες… γαστριμαργικές απολαύσεις στην οθόνη, η «Γιορτή της Μπαμπέτ» βλέπεται, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά την πρεμιέρα της, με την ίδια τρυφερότητα και φρεσκάδα.

Η Μπαμπέτ, Γαλλίδα πρόσφυγας σ’ ένα χωριό της Δανίας στα τέλη του 19ου αιώνα, ετοιμάζεται, μ’ ένα μεγάλο δείπνο, ν’ αποχαιρετήσει τις δυο εργοδότριές της όπου δούλευε ως υπηρέτρια. Μια αριστοτεχνικά γραμμένη και σκηνοθετημένη ταινία, που σερβίρει το διαχρονικό δίλημμα της επιθυμίας και της ενοχής, της συγχώρεσης και της αγάπης σ’ ένα αξέχαστο μενού εφτά πιάτων και πληθωρικής ζεστασιάς.