Ο Βινίσιους ντε Μοράες (1913-1980) και ο Αντόνιο Κάρλος (Τομ) Ζομπίμ (1927-1994) ήταν αχτύπητο δίδυμο: ποιητής και μουσικός ο ένας, εκπληκτικός πιανίστας, κιθαριστής και τραγουδιστής ο άλλος.
Πάνω από ένα ποτήρι στο μπαρ «Veloso» αντάλλασσαν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και «σχεδιάζαν» επί ώρες στον νέο ρυθμό, στη νέα κίνηση (Bossa Nova) που είχε πια αγκαλιάσει τη Βραζιλία.
Ανέλυαν τις μαγικές κινήσεις του Πελέ, τις εκπληκτικές ντρίμπλες του Γκαρίντσα…
Και μια μέρα την είδαν. Ερχόταν από την παραλία Ιπανέμα.
Θαμπώθηκαν από το σφρίγος του κορμιού της, τα μακριά της μαύρα μαλλιά, τα γαλανά της μάτια.
«Θεϊκή» είπαν κι οι δυο (ε, δεν έπιασαν και κόκκινο). Ηταν η 16χρονη Ελοΐζα.
Ο Βινίσιους πάνω στη χαρτοπετσέτα έγραψε τους στίχους: «Ψηλή και μαυρισμένη, νέα και όμορφη, το κορίτσι από την Ιπανέμα […] περπατάει σα να χορεύει σάμπα»…
Ο Τομ σκάρωσε τη μουσική. Το ήρεμο δέσιμο σάμπας και τζαζ, η μπόσα νόβα απογειώθηκε στο «Garota de Ipanema». Απόλυτος αισθησιασμός, απαλότητα.
Το είχε πει ο Βραζιλιάνος τραγουδιστής Κάρλος Λίρα: «Είναι σαν να ψιθυρίζεις γλυκόλογα στο αυτί μιας γυναίκας».
Αλλά κι αν ακόμα ψιθύρισαν λόγια αγάπης στην Ελοΐζα, κανείς από τους δυο δεν την πήρε γυναίκα του, ούτε καν ο Βινίσιους που παντρεύτηκε εννιά φορές.
Τα χρόνια πέρασαν, δρόμοι, πλατείες, αεροδρόμια και μπαρ πήραν τα ονόματα του Ντι Μοράες και του Ζομπίμ, το κορίτσι της Ιπανέμα, που ζει κάπου στο Ρίο, έγραψε τις αναμνήσεις του, η Βραζιλία μεγαλώνει και μαζί της η φτώχεια και η εγκληματικότητα (19 δολοφονίες ανά 100.000 κατοίκους).
Η μπόσα νόβα πάλιωσε, οι μαύροι, διαμαρτυρόμενοι, ραπάρουν και σε νέους ξέφρενους ρυθμούς δονούνται τα σώματα των Βραζιλιάνων, που όπως έγραψε ο Σεπούλβεδα στον «Μουγκό Ουζμπέκο», είναι ικανοί, παράγοντας ρυθμό και με τα φρύδια ακόμα, να σε ξεσηκώσουν να χορέψεις.
Να όμως που ο Βινίσιους και ο Τομ αντάμωσαν και πάλι, ως οι δύο μασκότ των Ολυμπιακών και Παρολυμπιακών Αγώνων στη Βραζιλία.
Δεν ελπίζουν σε πολλά από αυτούς τους Αγώνες και σίγουρα δεν ελπίζει σε νίκη ο Χριστός που δεσπόζει πάνω από το Ρίο Ντε Ζανέιρο -θα μείνει και πάλι πέμπτος, σε μέγεθος, και λαβωμένος από τον κεραυνό του 2014- και που δεν λέει να κάνει το θαύμα του γι’ αυτήν την όμορφη και παράξενη χώρα…
