Οταν δεν γράφω ιστορίες, νιώθω πολύ ευάλωτη

Συνέντευξη- Λος Αντζελες 

Η Ρεμπέκα Μίλερ ανήκει στην πολιτιστική αριστοκρατία της Αμερικής. Είναι κόρη του θεατρικού συγγραφέα Αρθουρ Μίλερ.

Μεγάλωσε παίζοντας με μεγάλους καλλιτέχνες. Ταξίδεψε σε απόμακρα μέρη της γης με τη μητέρα της, τη σημαντική Αυστριακή φωτογράφο Ινγκε Μόρατ.

Σπούδασε στο Yale. Αρχισε την καριέρα της ως συγγραφέας, μοντέλο, ηθοποιός και εικαστική καλλιτέχνις και, σταδιακά, διείσδυσε στον κόσμο του κινηματογράφου θέτοντας στην υπηρεσία του όλα τα ταλέντα και τις αποκτημένες ή κληρονομημένες γνώσεις της.

Αλλά και ο γάμος της με τον σπουδαίο Βρετανό ηθοποιό Ντάνιελ Ντέι Λιούις, με τον οποίο έχει αποκτήσει δύο αγόρια, δεν ήταν παρά φυσική συνέχεια του λαμπρού πεπρωμένου της. 

Aπό το 1995 ώς σήμερα η Ρεμπέκα Μίλερ γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα, αλλά και σκηνοθετεί ανεξάρτητες ταινίες («Angela» – 1995, «Προσωπική ταχύτητα» – 2002, «Τζακ και Ρόουζ: Μπαλάντα για δύο» – 2005, «Οι κρυφές ζωές της κυρίας Λι» – 2009), προσανατολισμένη στις λεπτές πτυχές της ζωής των ανθρώπων, πέρα από τον αγώνα για επιβίωση.

Αυτή την εποχή παίζεται στις αίθουσες η νέα της ταινία «Η Μάγκι έχει σχέδια», για μια νέα γυναίκα που είναι αποφασισμένη να κάνει παιδί με δωρητή σπέρματος. 

⚫  Γιατί επιλέξατε για πρωταγωνίστριά σας την Γκρέτα Γκέργουιγκ; 

Την είχα δει στο «Δεν σκέφτομαι, άρα υπάρχω» και στο «Frances Ha» του Νόα Μπάουμπαχ, αλλά όταν τη συνάντησα, μέσα σε 15 λεπτά ήξερα ότι θα έπαιζε τη Μάγκι.

Τώρα πια είμαι πεπεισμένη ότι δεν υπήρχε καλύτερη επιλογή. Ερμηνεύει τον ρόλο με μια ιδιαίτερη νοημοσύνη και αθωότητα, κοινή και ιδιόρρυθμη ταυτόχρονα.

Νομίζω ότι ήταν σταλμένη εξ ουρανού. 

⚫  Τι είναι αυτό που αναζητείτε σε έναν ηθοποιό; 

Κάτι που θα ονόμαζα διαφάνεια. Μια προθυμία, που σε αφήνει να βλέπεις βαθιά μέσα του, μια φυσικότητα.

Ταυτόχρονα πρέπει να μπορεί να «γράφει» σε μια άλλη γλώσσα, σε αυτή την περίπτωση στη γλώσσα της κωμωδίας. 

⚫  Πώς γεννήθηκε η ιστορία της Μάγκι; 

Είναι βασισμένη στο τότε αδημοσίευτο μυθιστόρημα «The End of Men» της Κάρεν Ρινάλντι.

Η Κάρεν, φίλη από παλιά, μου έστειλε μερικά κεφάλαια με την ιστορία της Μάγκι, με την πεποίθηση ότι ήταν καλό υλικό για ταινία.

Τα διάβασα και ενθουσιάστηκα. Και παρόλο που η ιστορία είναι πολύ σύγχρονη –στις μέρες έχουμε πολλούς τρόπους να κάνουμε παιδιά και οικογένεια– στο βάθος χτυπά μια ρομαντική καρδιά. 

⚫  Το είδος της ρομαντικής κωμωδίας βρίσκεται μάλλον σε πτώση. Πώς και αποφασίσατε να το ακολουθήσετε και ποιες οι δυσκολίες που συναντήσατε; 

Νομίζω πως ακολουθώ ένα λιγάκι διαφορετικό μοντέλο. Δε μ’ ένοιαζε, λόγου χάρη, να έχω πολύ έξυπνους χαρακτήρες, που όμως να συμπεριφέρονται γελοιωδώς.

Είναι, βέβαια, ένα ελκυστικό στοιχείο σε μια ταινία. Ηθελα, όμως, να τιμήσω τους κανόνες της κωμωδίας χωρίς να γίνω σκλάβος τους, χωρίς να ξεχνώ σε ποια εποχή βρισκόμαστε.

Αναφέρθηκα, επίσης, στις κωμωδίες του Σέξπιρ, ειδικά το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», στην ιδέα ότι οι θνητοί νομίζουν ότι ελέγχουν την κατάσταση ενώ, ερωτευμένοι με ένα πρόσωπο τη μια μέρα, ερωτεύονται έναν άλλο την επόμενη. 

⚫  Οι σύγχρονες γυναίκες έχουν σίγουρα περισσότερες επιλογές. Οταν κοιτάζετε πίσω σας, βλέπετε ότι είχατε ένα σχέδιο ζωής που το ακολουθήσατε; 

Οχι. Πάντα έκανα σχέδια, αλλά ποτέ δε μου έβγαιναν. Οταν τελείωσα το πανεπιστήμιο, ήμουν σίγουρη 100% ότι θα γινόμουν ζωγράφος.

Μέσα σε δύο χρόνια κατάλαβα ότι προτιμούσα να κάνω ταινίες, καταστροφικό πράγμα για μένα, γιατί δεν ήξερα από πού να αρχίσω. Ούτε πίστευα ότι θα γινόμουν ηθοποιός, αλλά το έκανα γιατί χρειαζόμουν χρήματα για κάτι γλυπτά που ήθελα να φτιάξω.

Βρέθηκα ξαφνικά να δουλεύω για σπουδαίους σκηνοθέτες, κάτι που μου άνοιξε τους ορίζοντες.

Ετσι, ενώ στην αρχή σκηνοθετούσα μικρές ταινίες τέχνης χωρίς διάλογο, έμαθα ότι θα μπορούσα κι εγώ να κάνω ταινίες με μεγαλύτερη απήχηση.

Ναι, η ζωή μου είναι μια σειρά από εκπλήξεις, αλλά αυτό δεν με σταματά από το να προγραμματίζω ασταμάτητα (γέλια). 

⚫  Δεν υπάρχουν πολλές γυναίκες που σκηνοθετούν παραγωγές υψηλού προϋπολογισμού. Πιστεύετε ότι δεν τις εμπιστεύονται τα στούντιο ή ότι το διαλέγουν οι ίδιες; 

Πιστεύω ότι μάλλον οι γυναίκες τείνουν να διαλέγουν υλικό που ταιριάζει περισσότερο στην ανεξάρτητη παραγωγή.

Στη δική μου περίπτωση, δεν πρόκειται για έλλειψη ενδιαφέροντος για μεγάλες παραγωγές, αλλά για την επιθυμία μου να κάνω ταινίες με τον τρόπο που ξέρω και σύμφωνα με τον χαρακτήρα μου.

Εχω ανάγκη να νιώθω ότι ελέγχω τη δημιουργία της ταινίας, κάτι που είναι σίγουρα πιο δύσκολο να διατηρήσεις με μεγαλύτερους προϋπολογισμούς. 

⚫  Η συγγραφή βιβλίων ή σεναρίων είναι δημιουργική ανάγκη σας; Πώς ικανοποιείτε τα διάφορα ταλέντα σας; 

Ολο μου το ζωγραφικό ταλέντο έχει διοχετευτεί πια στο σκιτσάρισμα χαρακτήρων και σκηνών. Φυσικά, ο κινηματογράφος είναι εικαστική τέχνη…

Νομίζω πως γράφω γιατί με γοητεύει η εξερεύνηση του χαρακτήρα.

Κάθε χαρακτήρας αποτελεί ένα μυστήριο που περιμένει να λυθεί, παρόλο που εγώ τους πλάθω και επομένως κρύβουν όλοι κάτι από τη δική μου παρατήρηση και μνήμη.

Κάθε χαρακτήρας έχει ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου, αυτό είναι μια μακρόχρονη συνήθεια, αλλά και ανάγκη.

Οι ιστορίες μου λειτουργούν, δηλαδή, σαν μια αόρατη προστατευτική ασπίδα.

Οταν δεν δουλεύω μια ιστορία, νιώθω πολύ ευάλωτη. 

⚫  Πότε αισθάνεστε πιο παραγωγική, όταν γράφετε βιβλία ή σενάρια; 

Ενα μυθιστόρημα απαιτεί τεράστια συγκέντρωση και βαθιά ηρεμία, κάτι που μου συμβαίνει σπάνια (γέλια), ενώ το σενάριο θέλει γρήγορη και ορμητική ενέργεια.

Υπάρχει ένα μηχανικό στοιχείο στο σενάριο, παρόλο που τα καλύτερα σενάρια δεν γράφονται μηχανικά. 

⚫  Οταν είπατε στον πατέρα σας ότι σας ενδιαφέρει η συγγραφή, πώς αντέδρασε; 

Οταν άρχισα να γράφω διηγήματα, μου είπε, «ε, η ζωή του συγγραφέα είναι καλή ζωή». 

⚫  Συμφωνείτε; 

Το να ζεις εσωτερικά είναι κάτι υπέροχο. Μ’ αρέσει, όμως, να εξισορροπώ δουλεύοντας με ηθοποιούς και ασχολούμενη με διάφορες εικαστικές λεπτομέρειες.

Ας πούμε, το ροζ πουλόβερ της Τζούλιαν Μουρ στην ταινία κόντρα στους γκρίζους τοίχους. Αυτά μου δίνουν μεγάλη χαρά.