Παλαιότερα (πολύ για κάποιους, όχι και τόσο για άλλους) ήταν «τόποι κοινωνικού τουρισμού». Πήγαινες με απόφαση του κράτους, έξοδα του κράτους, εποπτεία του κράτους. Αν και σε τι κατάσταση θα επέστρεφες, βασικά πάλι θέμα του κράτους ήταν.
Ευτυχώς, για τους «προνομιούχους» αυτής της κρατικής «χορηγίας», υπεισερχόταν και ο παράγων «άνθρωπος» στη συνταγή κι έτσι χάλαγε κάπως το γλυκό, καθώς -ως όλοι γνωρίζουμε- δεν τρωγόμαστε ως οντότητες. Ειδικά αυτοί οι αριστεροί δεν έβαζαν εύκολα μυαλό και κούραζαν τους «χορηγούς» τους. «Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις». Και, κυρίως, διότι δεν έλεγαν να μάθουν -με κανέναν τρόπο όμως- πως το σκοτάδι είναι μαύρο και άραχλο και όχι απλά απουσία φωτός, όπως πίστευαν.
Ολοφώτιστα νησιά του Αιγαίου μετατράπηκαν σε νησιά του διαβόλου, όπου στέλνονταν όλοι αυτοί οι αρνητές του μαύρου σκοταδιού. Οι από πάνω τα έλεγαν χώρους κοινωνικού τουρισμού και αποκατάστασης συνειδήσεων. Οι από κάτω τα έλεγαν κολαστήρια, στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανιστηρίων της χούντας. Οχι ότι ήταν δική της, πρωτόλεια ιδέα. Από τον Οθωνα μέχρι τον Μεταξά, καλοπερνούσαν στις εξορίες οι αντιφρονούντες.
Σήμερα, αυτοί οι τόποι βασανισμού έγιναν τοπία αναψυχής… που φωτογραφίζουν τουρίστες, που πλατσουρίζουν οικογένειες, που διακοπεύουν ντόπιοι και ξένοι, κυρίως ξένοι. Βρείτε δάχτυλα και ξεκινάτε το μέτρημα: Αγιος Ευστράτιος, Αίγινα, Αλόννησος, Αμοργός, Ανάφη, Αντικύθηρα, Αντίπαρος, Γαύδος, Γυάρος, Θήρα, Ικαρία, Ιος, Κίμωλος, Κύθηρα, Λέρος, Λήμνος, Μακρόνησος, Μήλος, Νάξος, Πάρος, Σαμοθράκη, Σέριφος, Σίκινος, Σίφνος, Σκύρος, Φολέγανδρος, Φούρνοι, Χίος, Ανδρος, Τήνος, Σύρος, Κύθνος, Μύκονος και Σκιάθος. Φαντάζεστε τη Μύκονο ως τόπο «συμμόρφωσης» και όχι ως τοπίο τού «ποια φοράει το μικρότερο μαγιό;».
Ή τη Φολέγανδρο, που έχει γίνει το «ιν» νησί για εναλλακτικούς αναρχοκουλτουριάρηδες; Ή τη Σίκινο, που πριν από 15 χρόνια που είχα πάει ως παιδί είχαν ήδη σχεδόν «αγοράσει» Γερμανοί;
Οι τόποι της χώρας μας είναι γεμάτοι από αρχαία μνημεία, απομεινάρια φιλοσοφίας, κουλτούρας και πολιτισμού. Και από αίμα, απομεινάρι διεκδίκησης των παραπάνω. Μόνο που αυτά δεν φαίνονται, όταν τους απαθανατίζουμε ως τοπία. Και αυτό, για αρκετούς, είναι εξαιρετικά συμφέρον!
