Οι φίλοι φεύγουν, μένουν όσα ζήσαμε

Αγαπητός άνθρωπος ο ηθοποιός Γιάννης Μιχαλόπουλος, που έφυγε πρόσφατα. Από την παλιά παρέα του εκδότη Στρατή Φιλιππότη, με την οποία συνδέθηκα αρχές δεκαετίας του ’90 όταν, για μια δεκαπενταετία, αφήσαμε μάλλον ζωηρό (μέχρι κλήσεις στην αστυνομία επί διαταράξει κοινής ησυχίας) αποτύπωμα «θορυβοποιών» και «σαματατζήδων», κάτι αξέχαστα απομεσήμερα, πρώτα του Σαββάτου, στη «Νεάπολη», Καλλιδρομίου και Ζωοδόχου Πηγής (ανάμνηση πλέον) και, μετά, στα «Μετέωρα» του Στέλιου, Χαριλάου Τρικούπη και Αραχώβης (ανάμνηση επίσης).

Ξεφάντωμα με τραγούδι και χορό, μέσα κι έξω από το μαγαζί, με τα διερχόμενα αυτοκίνητα να κορνάρουν έναν κύκλο παλαβών που χόρευαν μπάλο και τσιφτετέλι σε δημόσια έκθεση και που είχαν αυτοχαρακτηριστεί «όμιλος ζαλουμπιστών», από τη «Ζαλούμπα» του Ζαμπέτα, που ήταν πάντα το κλου του καλλιτεχνικού προγράμματος!

Μες στους τακτικούς (γιατί υπήρχαν και οι «περιοδεύοντες») ήταν ο Γιάννης. Σπουδαίος αφηγητής (προτού αναδειχθεί στον δημοφιλή ηθοποιό που έγινε, έκανε ραδιόφωνο), χυμώδης στιχοπλόκος (σκάρωνε παρλάτες), χιουμορίστας, καλλιεργημένος άνθρωπος, σταθερός αναγνώστης εφημερίδων, αναγνώστης γενικώς, με αξιόλογη βιβλιοθήκη.

Κάναμε τότε, 1994-98, με τον Δημήτρη Παπαχρήστο, μια κυριακάτικη εκπομπή στην ΕΡΑ2. Καλέσαμε και τον Γιάννη κάποτε. Ποταμός. Ανεξάντλητος.

Τα Εξάρχεια, που τον ανάθρεψαν. Η Σοφία Βέμπο (έμενε, νομίζω, στην περίφημη μπλε πολυκατοικία της πλατείας), αλλά και η θεατρική κίνηση σε Εξάρχεια/Νεάπολη (δύο θέατρα!). Το Πέμπτο Γυμνάσιο Αρρένων, το Γυμνάσιό του, στην Τοσίτσα τότε, μετά ανηφόρισε στον Αγιο Νικόλαο. Θεατρικές και κινηματογραφικές αναμνήσεις…

Δεν ήταν το μνημονικό του μόνο, του ελέφαντα, ήταν και παραστατικός (και μόνο με τη φωνή! Ηξερε!). Η εκπομπή είχε τελειώσει και ο Γιάννης συνέχιζε. Οσο συνέχιζε, ο ηχολήπτης έκανε νοήματα να του μιλάμε για να συνεχίζει… Τι να έγιναν εκείνες οι μαγνητοταινίες; Θα πεις, ένας ρόλος ήταν κι αυτός, όχι στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση που μένει, στο θέατρο, που φεύγει. Μια ανάμνηση…