«Ο εξαπατήσας, του εξαπατήσαντος» επιγράφεται στην «Εφ. Συν.» (30/5) ρεπορτάζ της Αφροδίτης Τζιαντζή που αφορά τις απλήρωτες καθαρίστριες στις Οδικές Συγκοινωνίες Α.Ε. (ΟΣΥ: λεωφορεία και τρόλεϊ της Αθήνας), τις οποίες απασχολεί ιδιωτική εργολαβική εταιρεία («Λινκ-Απ»). Η οποία, εισπράττει μεν τα συμπεφωνημένα από το Δημόσιο, αλλά δεν τα αποδίδει στις εργαζόμενες, επειδή έχει ενεχυριάσει σε τράπεζα τις μελλοντικές εισπράξεις προς… εξόφληση δανείου!
Δεν θέλω να μειώσω τις ευθύνες του οργανισμού και του προϊσταμένου υπουργείου, που όμως δεν έχουν την έκταση που κάποιοι συνδικαλιστές προσάπτουν. Το μελέτησα το ζήτημα όσο μπόρεσα, το συζήτησα και με ειδικούς και διαπίστωσα ότι το ζήτημα δεν είναι απλώς «δούναι» και μη «λαβείν» ΟΣΥ-υπουργείου-εργολαβικής εταιρείας και εργαζομένων (οι μόνες που εν τέλει πληρώνουν τη νύφη… απλήρωτες), με κάπως εμβόλιμη μία τράπεζα.
Το ζήτημα είναι πολύπλοκο και έχει να κάνει με την περίφημη, από πολλών ετών, «αναδόμηση» Δημοσίου, δημόσιων οργανισμών, υπηρεσιών και ΝΠΔΔ γενικώς (αυτά που τα λέμε τώρα γενική και κεντρική κυβέρνηση!), το λεγόμενο «λιγότερο κράτος» και πώς η επιθυμία για «λιγότερο κράτος» εξέθρεψε τη βουλιμία ιδιωτών να επελάσουν σε τομείς (όπως εν προκειμένω η καθαριότητα στα λεωφορεία ή στα νοσοκομεία ή όπου αλλού…) όπου το κράτος, υποτίθεται, «λιγόστευε», για να γίνει, πάλι υποτίθεται, καλύτερο.
Εκείνο όμως που, πρωτίστως, εξήψε το ενδιαφέρον μου, είναι ότι από όσα στοιχεία είδα, σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, αλλά και συνέκρινα, από όλες αυτές τις «εργολαβικές», που οι περισσότερες, αν όχι «αμαρτωλές» είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενες, μόνον τη «Λινκ-Απ» είδα να τη δανείζει τράπεζα –μάλιστα, απ’ ό,τι πληροφορήθηκα, με ποσό όχι αμελητέο!– και δη σε συνθήκες περιορισμένης ρευστότητας, εν έτει 2014! Οπότε, εύλογη, νομίζω, η απορία: Με ποιο σκεπτικό η τράπεζα προέβη στη δανειοδότηση; Τι παράγει η εν λόγω «εργολαβική»; Πώς ελέγχονται ανάλογες δανειοδοτήσεις;..
