Μεγάλη κάψα έχει πιάσει τους «Financial Times» με τη νέα παραπομπή του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου σε δίκη. Η παγκόσμια ναυαρχίδα του νεοφιλελεύθερου οικονομικού Τύπου επανήλθε στο θέμα μετά το δημοσίευμα της ανταποκρίτριάς της στην Αθήνα Κέριν Χόουπ την περασμένη Κυριακή και μάλιστα με άρθρο στο editorial της.
Το γενικό συμπέρασμα αυτού του άρθρου συνοψίζεται στο μην ενοχλείτε τις ανεξάρτητες αρχές, μην ψάχνετε για αποδιοπομπαίους τράγους σε αυτές, αφού υπεύθυνοι για την κρίση της Ελλάδας είναι οι (εκλεγμένοι) πολιτικοί. Προκειμένου να στηρίξει τα παραπάνω, το άρθρο των «FT» επικεντρώνεται σε μία διάσταση του ζητήματος, βάζοντας στο ίδιο καζάνι:
- α) την κυβέρνηση Καραμανλή που, όπως γράφει, διόγκωσε το χρέος, παραποίησε τα στατιστικά στοιχεία και τώρα επιχειρεί… εκδίκηση κατά του Γεωργίου προκειμένου να μεταθέσει τις ευθύνες της αναξιόπιστης πολιτικής τάξης που εκπροσωπεί και η οποία ελπίζει ακόμη να επανέλθει,
- β) την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου που ήταν καχύποπτη απέναντι στον άμεμπτο στατιστικολόγο, αλλά και
- γ) τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος «δείχνει ευχαριστημένος με την εξέλιξη», αφού «για το κόμμα του, που αντιτίθεται σε ιδεολογική βάση σε όσα πρεσβεύει το ΔΝΤ» –επί δύο δεκαετίες εργοδότης του Γεωργίου– αποτελεί τον «βολικό αποδιοπομπαίο τράγο».
«Πάνω απ’ όλα όμως η δίωξη του κ. Γεωργίου αντανακλά μια πολιτική κουλτούρα, βάσει της οποίας γεγονότα και αριθμοί είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης και διόλου αντικειμενικής πραγματικότητας», συμπληρώνει το άρθρο, επιρρίπτοντας ευθύνες και στους Ευρωπαίους εταίρους για την καλλιέργεια αυτής της κουλτούρας.
Στο πλαίσιο αυτό επικρίνει μάλιστα τόσο τις Βρυξέλλες, που έκαναν τα στραβά μάτια στο μαγείρεμα των στατιστικών στις καλές εποχές, όσο και τις ισχυρές χώρες που παραποίησαν δημοσιονομικούς κανόνες για να μην υποστούν κυρώσεις.
Το άρθρο καταλήγει ότι η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων είναι βαθιά ζημιογόνα, αφού δεν επιτρέπει τον προσδιορισμό της δεινής οικονομικής κατάστασης και έτσι αφήνει ελάχιστες ελπίδες για τη σωστή θεραπεία.
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Με την άλλη, την ουσία των κατηγοριών που υπάρχουν σε βάρος του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ (από συναδέλφους του) και το ενδεχόμενο να επαληθευτούν στο δικαστήριο, οι «Financial Times» απαξιούν να ασχοληθούν.
Η μονόπλευρη θέαση δεν είναι τυχαία. Στοχεύει στη διά ροπάλου υπεράσπιση των τεχνοκρατών και αντικατοπτρίζει τη νέα αντίληψη περί διακυβέρνησης που επιχειρούν τα τελευταία χρόνια να επιβάλουν οι ισχυροί του πλανήτη σε διεθνείς οργανισμούς και άλλα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
Δηλαδή τις ανεξάρτητες αρχές τεχνοκρατών και ειδικών, που δεν έχουν καμία αστική ποινική ευθύνη για τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, που δεν λογοδοτούν σε κανέναν, ανεξαρτήτως αν με τα πεπραγμένα τους συνέβαλαν στην αυτοχειρία χιλιάδων ανθρώπων.
Και όλα αυτά, υποτίθεται, στο πλαίσιο της αντικειμενικότητας και προκειμένου να μην επηρεάζονται από «φαύλους» πολιτικούς. Επί της ουσίας, οι Αρχές αυτές δεν έχουν καμία δημοκρατική νομιμότητα, ενώ είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πρεσβεύουν: ελέγχονται απόλυτα από τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα.
