Αν και δεν έχουμε μείνει το ίδιο άναυδοι όπως οι Βρετανοί μετά το δημοψήφισμα της περασμένης Πέμπτης, η έκπληξη με τα εκλογικά αποτελέσματα της Κυριακής και τα πολλά ερωτήματα που τα συνοδεύουν δεν είναι μικρότερη ούτε για εμάς τους Ισπανούς.
Πώς είναι δυνατόν ένα πολιτικό κόμμα που έχει χαρακτηριστεί από τη διαφθορά και τις περικοπές να κερδίζει άλλες 14 έδρες, όπως συνέβη με το Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ);
Γιατί το μοναδικό κόμμα που έκανε ένα βήμα μπροστά στην προσπάθειά του να επιλύσει το μνημειώδες μπέρδεμα της προηγούμενης (και βραχύβιας) κοινοβουλευτικής περιόδου, τιμωρήθηκε με την απώλεια πέντε εδρών, όπως στην περίπτωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSOE); Πού κατέληξε το ενάμισι εκατομμύριο των ψηφοφόρων της Αριστεράς μετά τη σύμπλευση της Ενωμένης Αριστεράς (IU) με το Podemos;
Αυτές είναι ορισμένες μόνο απορίες, υπάρχουν όμως κι άλλες. Θα μπορέσει το ΡΡ να φτιάξει κυβέρνηση μειοψηφίας; Τι ρόλο θα παίξουν το PSOE και το Ciudadanos στην κοινοβουλευτική διαδικασία για την ψήφο εμπιστοσύνης; Θα απέχουν ή θα καταψηφίσουν; Ή μήπως χρειαστεί να πάμε και πάλι σε εκλογές;
Παρ’ όλο που μου έρχονται και μερικά άλλα ερωτήματα, θα προσπαθήσω προσεκτικά να απαντήσω σε αυτά που έθεσα ήδη: Το ΡΡ κέρδισε περισσότερες έδρες γιατί καρπώθηκε την ψήφο του φόβου, κατ’ αρχάς απέναντι στον λαϊκισμό του Podemos και κατά δεύτερο λόγο απέναντι στην αστάθεια που είχε αρχίσει να διαφαίνεται λόγω Brexit.
Αυτή η αύξηση των ψήφων τού δίνει το νόμιμο δικαίωμα να διεκδικήσει τον σχηματισμό κυβέρνησης, είτε σε συνεργασία με άλλους είτε μόνο του. Και να δούμε αν θα βρεθεί κανείς να αμφισβητήσει τη θέση του Μαριάνο Ραχόι στην ηγεσία του κόμματος.
Στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς βρίσκεται το Podemos, το οποίο ακόμα δεν έχει συνέλθει από το πλήγμα: περίμενε πως θα πετύχει τη λεγόμενη «υπέρβαση», να περάσει δηλαδή τους Σοσιαλιστές σε αριθμό εδρών, αλλά δεν τα κατάφερε.
Πέρα από τις συνέπειες μέσα στο κόμμα, πρόκειται για πλήγμα στην υπερηφάνεια και την αλαζονεία με την οποία κινήθηκε τους προηγούμενους μήνες.
Η συμμαχία με την IU (ένα κόμμα με πολύ πιστούς ψηφοφόρους) δεν βγήκε όπως περίμενε και μένει να δούμε πώς θα καταφέρει η ηγετική ομάδα να βάλει φρένο στη διαρροή των τοπικών συμμαχιών και των κινημάτων που ενίσχυσαν το κόμμα στις αυτόνομες περιφέρειες.
Ο ίδιος ο Πάμπλο Ιγκλέσιας θα πρέπει να αναλογιστεί σε βάθος σχετικά με τη στάση του όλη την προηγούμενη περίοδο.
Στη μέση βρίσκεται το Σοσιαλιστικό Κόμμα, στο οποίο ενδέχεται να ξαναπέσει όλο το βάρος για ό,τι συμβεί το προσεχές διάστημα. Αυτή τη στιγμή, τα στελέχη του διαβεβαιώνουν ότι δεν θα απέχουν ούτε θα ψηφίσουν υπέρ μιας συντηρητικής κυβέρνησης.
Στο βάθος του μυαλού τους υπάρχει αυτό που συνέβη στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο καταδικάστηκε σε συρρίκνωση μετά τη συνεργασία του με τη Δεξιά, επιτρέποντας έτσι στον ΣΥΡΙΖΑ να ηγεμονεύσει στον χώρο της Αριστεράς.
Με το Podemos σε κατάσταση σοκ, το PSOE να αποδέχεται τον ρόλο του στην αντιπολίτευση και το Ciudadanos να αναγνωρίζει ότι ένα μέρος του εκλογικού του σώματος επέστρεψε στο ΡΡ, βρισκόμαστε, εν ολίγοις, μπροστά στο ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης μειοψηφίας υπό τον Μαριάνο Ραχόι. Κι έτσι, γεννιέται το επόμενο ερώτημα: Ώς πότε;
*Δημοσιογράφος στο Κρατικό Ραδιόφωνο της Ισπανίας (RNE/Radio Nacional de Espana)
(Μετάφραση: Κορίνα Βασιλοπούλου)
