Ας προτείνουν κάτι επιτέλους

Η πολιτική σπέκουλα με τις «εξωχώριες» ή τις «υπεράκτιες» ή τις όποιες άλλες διεθνείς επιχειρηματικές-οικονομικές δραστηριότητες των πολιτικών προσώπων θα συνεχίζεται όσο δεν συμφωνούμε για το τι πράγμα μιλάμε.

Δηλαδή, τι ακριβώς θέλει ο καθένας στη Βουλή να απαγορεύσει (χωρίς όμως νομοτεχνικά«παραθυράκια») στους πολιτικούς, σεβόμενος όμως παράλληλα τη συνταγματική νομιμότητα και το λεγόμενο «ευρωπαϊκό κεκτημένο», εάν βεβαίως υπάρχει σαφώς διατυπωμένο.

Μολονότι η προσπάθεια μέρους του Τύπου και της Δεξιάς έπεσε εν τέλει στο κενό, μετά τη ρελάνς του Αλέξη Τσίπρα να φέρει νέα αυστηρότερη διάταξη και να υποχρεώσει τη Ν.Δ. να αποχωρήσει, η κουβέντα συνεχίζεται έστω και σε χαμηλότερους τόνους, ώστε να πληγούν με μια επιπλέον σκιά καχυποψίας η πολιτική αξιοπιστία και η ηθική της κυβέρνησης.

Ηδη υπάρχει μια ερμηνεία που ισχυρίζεται ότι η παλινωδία της κυβέρνησης (ψηφίζω-ξεψηφίζω), μετά τη δημοσίευση της πρώτης εκδοχής της αντι-offshore διάταξης στο ΦΕΚ, στην πραγματικότητα απαλλάσσει κάποιους και πιθανότατα και ορισμένους ημέτερους…

Βεβαίως η απάντηση που δόθηκε είναι νομίζω πειστική. Ετσι κι αλλιώς τιμωρείται όποιος πολιτικός έχει εξωχώρια ή υπεράκτια εταιρεία (έστω νόμιμη ή νομιμοποιημένη) την οποία δεν δήλωσε ή δεν δηλώνει, ως οφείλει, στο ετήσιο «πόθεν έσχες» του, βάσει ρητών διατάξεων άλλου νόμου.

Ωστόσο, υπάρχει και το άλλο επιχείρημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο άλλωστε το επικαλέστηκε για να δηλώσει πάσο χθες στη Βουλή και να αποχωρήσει: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση «πιάστηκαν με την offshore… στην πλάτη» και «προσπαθούν να δραπετεύσουν ψηφίζοντας μια τροπολογία καταφανώς αντισυνταγματική και πρακτικώς ανεφάρμοστη».

Επιμένουν δηλαδή ότι και με τη νέα διάταξη της καθολικής απαγόρευσης κάθε συμμετοχής σε οποιασδήποτε μορφής εταιρεία της αλλοδαπής ή ακόμα και απλής κατοχής μετοχών ξένων εταιρειών οπουδήποτε, στην πραγματικότητα κάνουν μια τρύπα στο νερό (όπως άλλωστε συνέβαινε πάντοτε, θα προσθέταμε εμείς).

Διότι, όπως λέγεται, και δεν είναι άδικο, το πρόβλημα δεν είναι η εν γένει εταιρική δραστηριότητα στο εξωτερικό που δεν μπορεί να σταθεί στα δικαστήρια και ιδίως στα ευρωπαϊκά, αλλά η απόλυτη αδιαφάνεια που εξασφαλίζουν ειδικά οι υπεράκτιες εταιρείες.

Με λίγα λόγια καταλήγουμε δυστυχώς εκεί που ξεκινήσαμε: Αν λοιπόν από τη μία, το «ισοπεδωτικό» μέτρο της καθολικής απαγόρευσης είναι αντισυνταγματικό (και θα δούμε ποιος θα πάει πρώτος να το ακυρώσει στα δικαστήρια) και άρα είναι απαράδεκτο.

Και από την άλλη, ταυτόχρονα και η πρώτη εκδοχή της διάταξης που αποσύρθηκε (ή ακόμα και οι προηγούμενες σχετικές διατάξεις) για τις offshore και τη διαφάνεια των οικονομικών δραστηριοτήτων στο εξωτερικό των πολιτικών είναι ανεπαρκείς και γεμάτες «παραθυράκια», τότε τι κάνουμε;

Μήπως φταίει η εσκεμμένη κατά τη γνώμη μου σύγχυση στα εθνικά και διεθνή καθεστώτα «νόμιμης» δραστηριότητας των φορολογιών ευκαιριών και των παραδείσων;

Και εν πάση περιπτώσει εφόσον στη Ν.Δ. δεν αρέσει καμιά από τις υπάρχουσες διατάξεις, περιμένουμε όλοι μας με ειλικρινή αγωνία τη γραπτή διάταξη με την οποία θα καταθέσει στον λαό, στη Βουλή και στην Ε.Ε. τη δική της καθαρή, συνταγματική πρόταση αντιμετώπισης του αδήλωτου χρήματος των πολιτικών και των λοιπών κλάδων που υφίστανται τον έλεγχο (λέμε τώρα) του «πόθεν έσχες» τους.